Εμφάνιση αποτελεσμάτων σε εξέλιξη 1 έως 9 από 9

Θέμα: Παραμυθι

  1. Νεράιδα Το avatar του χρήστη dryad!
    Εγγραφή
    23-02-2009
    Μηνύματα
    459
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 57 μηνύματα

    σε 38 αναρτήσεις

    Προεπιλογή Παραμυθι

    Μια φορα κι εναν καιρο,ηταν μια ομορφη πριγκιπησσα με μακρια μαυρα μαλλια και ομορφα ματια.Το ονομα της ηταν Eloise.Δεν ηταν ομως σαν τις αλλες πριγκιπησσες.Δεν ηθελε μονο λουσα και φορεματα και χορους..Αυτο που ηθελε με την καρδια της ηταν να ειναι ελευθερη απο το βασιλικο ονομα της.Ενιωθε οτι την περιοριζε αφανταστα..Η ζωη της κυλουσε αργα και ανιαρα,με ξεγνοιασια μεν,αλλα της ελειπε η περιπετεια και η συγκινηση.
    Μια μερα λοιπον που επαιζε μαζι με της φιλες της την Arien και την Eve,που ηταν οι μονες καλες της φιλες απο το βασιλικο της κυκλο,της ξεφυγε το τοπι και πηγε να το πιασει.Εκεινο ομως κατρακυλαγε,και γλιστραγε ολο και πιο μακρια απο κεινη ωσπου τελικα βγηκε απο την μεγαλη βασιλικη αυλη και κατεληξε εξω,στο δρομο,διπλα σε κατι βατα.Εκανε να πιασει το τοπι ευθυμη για να συνεχισει το παιχνιδι με τις φιλες της,εκει ομως που σηκωθηκε ειδε κατι τοσο ομορφο,τοσο ξεχωριστο,που την αιχμαλωτισε αμεσως!Ηταν ενα αγορι,με φτωχικα ρουχα και αρκετα σμιλεμενο σωμα.Εμεινε αποσβωλωμενη να κοιταζει τον πανεμορφο νεαρο και δεν κουνηθηκε απο τη θεση της.Εκεινος φροντιζε τα αλογα,τα ομορφα βασιλικα αλογα του πατερα της που βρισκονταν εξω απο το σταυλο λιγο πιο μακρια απο την αυλη.Ξαφνικα ακουσε μια οικεια φωνη και ξυπνησε απο το αλλοκοτο μαγευτικο ονειρο της.Την φωναζε η φιλη της η Arien,που ειχε αρχισει να την ψαχνει.Αφησε αργα το βλεμμα της να ξεφυγει απο το νεαρο και γυρισε σιγα σιγα στις φιλες της.
    Απο κεινη τη στιγμη,τιποτα δεν ηταν το ιδιο.Η νεαρη Eloise ενιωσε κατι τελειως διαφορετικο,κατι που δεν ειχε ξανανιωσει.Η καρδια της κοντευε να σπασει.Μεχρι τωρα ποτε δεν ειχε ξανανιωσει ετσι.Δεν την ενδιεφερε κανενας απο τον κυκλο της,κανενας απο ολους αυτους τους ξιπασμενους πριγκιπες και τους φαντασμενους που συναναστρεφονταν τους συγγενεις της.Ηταν ολοι τους ψευτικοι.Ενω ο αγνωστος φτωχος νεαρος ηταν διαφορετικος..Το ηξερε..
    Εκεινο το βραδι πριν ξαπλωσει στο μαλακο κρεβατι της,καθισε στο παραθυρο του δωματιου της και χτενιζοντας τα μακρια μαλλια της,κοιταξε το φεγγαρι και το ρωτησε σιωπηλα..''Αραγε θα τον ξαναδω ποτε?''


    Η συνεχεια την επομενη φορα!Ειναι λιγο μεγαλο!
    Life itself is the most wonderful fairy tale!
    Hans Christian Andersen

  2. Νεράιδα Το avatar του χρήστη dryad!
    Εγγραφή
    23-02-2009
    Μηνύματα
    459
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 57 μηνύματα

    σε 38 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    Χαιρομαι που σας αρεσει!Οσο για το ονομα του παραμυθιου δεν το ξερω ακομα!
    -Η συνεχεια

    Το πρωινο εφτασε με τα ροδινα χρωματα του ουρανου να καλημεριζουν τους κατοικους της χωρας του βασιλια Richard.Οι παιχνιδιαρικες αχτινες του ηλιου χαιδεψαν το προσωπο της Eloise που ειχε αποκοιμηθει μετα απο πολυ ωρα,με μελαγχολικες σκεψεις να βασανιζουν το μυαλο της.
    Μεσα σε λιγη ωρα σηκωθηκε απο το κρεβατι της και αφου βρεθηκε στην μεγαλη αιθουσα οπου επαιρνε πρωινο με την οικογενεια της,αποφασισε να κανει μια μικρη βολτα γυρω απο το παλατι.Η Eloise ηξερε πολυ καλα οτι δεν μπορουσε να βγει ευκολα απο το παλατι μονη της,ωστοσο η Ada,η πιστη της υπηρετρια και φιλη,ηταν η καλυτερη παρεα που θα μπορουσε να εχει.Η ιδια η Eloise δεν συμφωνουσε με την ιδεα να εχει υπηρετες,αλλα επειδη δεν μπορουσε να κανει τιποτα για να το αλλαξει αυτο προτιμουσε να φερεται στην Ada σαν μια καλη της φιλη.
    Περπατουσαν γυρω απο το παλατι διπλα στα ομορφα λουλουδια και μιλουσαν για διαφορα θεματα.Το βλεμμα της πριγκιπισσας ομως εψαχνε τον μοναδικο νεο που εκανε την καρδια της να χτυπησει δυνατα.Αυτος ηταν και ο σκοπος της πρωινης της βολτας:Να τον ξαναδει.Εκει λοιπον που μιλουσαν με την αγαπημενη της Ada,σκεφτηκε οτι εκεινη μπορουσε να την εμπιστευτει.Της μιλησε για τον καημο της και την ορκισε να μην πει τιποτα σε κανεναν.Η Ada ακουσε με προσοχη και αφου ορκιστηκε να κρατησει το μυστικο,της ειπε οτι ηξερε εκεινον τον ομορφο νεαρο,και της υποσχεθηκε να της δειξει που βρισκοταν το σπιτι του.Της ειπε οτι βρισκοταν λιγο πιο κατω απο την αγορα,οποτε αν ηθελε να τον συναντησει μακρια απο τα καχυποπτα βλεμματα των γνωστων της,επρεπε να βρουν μια δικαιολογια να κατεβουν στην αγορα με εμφανιση που να μην φανερωνει την βασιλικη καταγωγη της.Η Eloise ενιωσε ενα φτερουγισμα στην καρδια της.Με πολυ χαρα ειπε στην φιλη της οτι θα εκανε οτιδηποτε περναει απ το χερι της για να τον ξαναδει.Αυτο που τους εμενε να κανουν ηταν να καταστρωσουν ενα σχεδιο.Καθισαν λοιπον κατω απο τα πανεμορφα ελατα λιγο πιο εξω απο το πυκνο δασος που χωριζε το παλατι απο την μεγαλη αγορα και αρχισαν να σκεφτονται τις διαφορες πιθανες διακαιολογιες που θα τους επετρεπαν να βγουν απο το παλατι χωρις μεγαλη συνοδεια.
    Η ωρα ειχε περασει και επρεπε να επιστρεψουν,ομως δεν υπηρχε καμια καλη λυση.Τι θα μπορουσαν να κανουν?Κατεληξαν στο συμπερασμα οτι δεν μπορουσαν να βγουν χωρις μεγαλη συνοδεια απο το παλατι.Ο Βασιλιας δεν θα το επετρεπε ποτε.Ηταν επικινδυνο.Επομενως αυτο που εμενε ηταν να φυγουν κρυφα..Γυρισαν στο παλατι γεματες αγχος για το επικινδυνο σχεδιο τους και αποφασισαν να συζητησουν τα περαιτερω μετα το μεσημεριανο γευμα,στο δωματιο της Eloise.Χωριστηκαν με μια σιωπηλη υποσχεση και η Eloise κατευθυνθηκε στην μεγαλη αιθουσα του φαγητου οπου την περιμεναν η Eve και η Arien.
    Χαρηκε πολυ που τις ειδε και της πηρε αμεσως παραμερα για να τους εμπιστευτει το μυστικο της.Επειδη ομως δεν ηθελε να τις βαλει και εκεινες σε κινδυνο,δεν δεχτηκε να συμμετεχουν στο σχεδιο τους.
    Η ωρα του μεσημεριανου γευματος πλησιαζε και η πριγκιπισσα τριγυριζε στη μεγαλη αιθουσα με νευρικοτητα.Το γευμα σερβιριστηκε και οι ευγενεις συγγενεις της μαζευτηκαν και αρχισαν να τσιμπανε τα λαχταριστα φαγητα που υπηρχαν αφθονα στο τραπεζι,ομως εκεινη δεν ειχε ορεξη για τιποτα.Περιμενε με αγωνια τη στιγμη που η Ada θα ερχοταν και θα συζητουσαν μαζι τις λεπτομερειες του σχεδιου τους.
    Οταν το γευμα τελειωσε και οι υπολοιποι επεστρεψαν στις ασχολιες τους,η Eloise ανεβηκε γρηγορα τα σκαλια που την οδηγησαν στο δωματιο της και περιμενε.Σε λιγα λεπτα ακουστηκε ενα χτυπημα στην πορτα.Ηταν η Ada.Ανοιξε αμεσως την πορτα και η Ada εμφανιστηκε αλαφασμενη ετοιμη να σωριαστει απο την αγωνια.Ηταν πολυ ριψοκινδυνο το σχεδιο τους,ομως η Ada παρολη την αγωνια της δεν θα αφηνε τη φιλη της σε αυτη τη δυσκολη στιγμη.Στα χερια της κρατουσε μια πολυφορεμενη μαυρη καπα και την εδωσε στην Eloise.Με αυτην θα καλυπτε τη βασιλικη της αμφιεση και θα καταφερνε να περασει απαρατηρητη μεσα απο την αγορα.Αποφασισαν λοιπον πως την επομενη κιολας μερα η Ada θα δεχοταν να συνοδευσει στην αγορα τον υπηρετη που ηταν υπευθυνος για τις εξωτερικες δουλειες.Η Eloise θα τους ακολουθουσε παριστανοντας την υπηρετρια.
    ~Κοντευε πια να ξημερωσει και το αγχος της πριγκιπισσας μεγαλωνε ολο και πιο πολυ.Σε λιγες ωρες θα επρεπε να βρισκεται εξω απο το παλατι.Φορεσε την καπα της και βγηκε σιγα σιγα απο το δωματιο της.Κατεβηκε αθορυβα στην μεγαλη αιθουσα οπου θα συναντιοταν με την φιλη της.Εκεινη ηταν ηδη εκει.Συννενοηθηκαν με μια ματια και περιμεναν τον υπηρετη.Εκεινος εμφανιστηκε φανερα απορημενος για την παρουσια της τριτης υπηρετριας με το καλυμμενο με κουκουλα προσωπο αλλα δεν ανοιξε το στομα του.Βγηκαν και οι τρεις εξω απο την πυλη οπου οι δυο φρουροι τους ανοιξαν διχως να τους ριξουν ουτε μια ματια,και ακολουθησαν το μονοπατι προς την αγορα.Περνουσαν μεσα απο τα πυκνα ελατα και παρα το αφορητο κρυο,συνεχισαν διχως να σταματησουν ουτε μια στιγμη.Μετα απο αρκετη ωρα βρισκονταν μπροστα σε παγκους με διαφορα εμπορευματα,ματζουνια,φυλαχτα,πλεχτα,λαχανικα και οτι αλλο μπορεις να φανταστεις.Η Eloise ενιωθε απολυτα ελευθερη απο τους περιορισμους της βασιλικης καταγωγης της.Κανεις δεν την αναγνωριζε εκει!Μπορουσε να περναει απαρατηρητη κατω απο την καπα της και αυτο ηταν οτι καλυτερο!Ο υπηρετης προχωρησε μπροστα για να αγορασει οσα επρεπε και η Ada σκουντηξε ελαφρια την πριγκιπισσα.Της εδειξε ενα μικρο λοφακι λιγο πιο μακρια απο την αγορα και της ψιθυρισε οτι εκει βρισκεται το σπιτι του νεαρου.Η Eloise εριξε μια ματια στον υπηρετη που βρισκοταν ηδη μακρια,ξεροκαταπιε και αφου την ευχαριστησε με το βλεμμα της εφυγε περνωντας μεσα απο το πληθος.Προχωρουσε με χαμηλωμενο βλεμμα και οσο πιο γρηγορα μπορουσε,για να φτασει γρηγορα στον προορισμο της.Εφτασε στο τελος της αγορας,κοιταζοντας ασυναισθητα τους τελευταιους παγκους που ηταν γεματοι κεντημενα μαντιλια.Πλησιαζε στο μικρο λοφο,και η καρδια της κοντευε πια να σπασει.Αντικρυσε το μικρο ξυλινο σπιτακι που αν και τοσο φτωχικο,εμοιαζε υπεροχο στα ματια της,με την τοση απλοτητα του.Εμεινε εκει κοιτωντας προς την αντιθετη κατευθυνση,σαν να περιμενε καποιον.Απο οτι ειχε καταλαβει το σπιτακι ηταν αδειο.Κανεις δεν βρισκοταν μεσα.Ξαφνικα ακουσε ενα χλιμιντρισμα και γυρισε τρομαγμενη.Ηταν ενα πανεμορφο κατσανο αλογο.Ο ηλιος ομως την τυφλωνε και δεν μπορουσε να δει τον κατοχο του.Εκεινος κατεβηκε με μια κινηση ολη χαρη και την κοιταξε με μια βιαστικη ματια.
    Εκεινη την στιγμη η πριγκιπισσα κοκκαλωσε στη θεση της και ενιωσε το αιμα της να παγωνει.Ηταν εκεινος!Τι θα εκανε τωρα?Εχασε τη φωνη της για μια στιγμη.
    ''Ψαχνετε κατι?Μηπως θελετε βοηθεια?''τη ρωτησε ολο ευγενεια εκεινος κοιτωντας την με τα υπεροχα καστανα του ματια.
    Εκεινη καθαρισε το λαιμο της και απαντησε με σταθερη φωνη οτι πηγαινε στην αγορα.
    Για κακη της τυχη φυσηξε δυνατος ανεμος και η κουκουλα της επεσε στους ωμους της.Εκανε αμεσως να την ξαναβαλει με φοβο μην την δει κανεις και εκεινη τη στιγμη παρατηρησε τα χειλη του να σχηματιζουν ενα υπεροχο χαμογελο..Επιασαν για λιγο κουβεντα και εκεινη προσπαθησε να μαθει οσα περισσοτερα μπορουσε γι αυτον.Της ειπε οτι εργαζοταν σαν ιπποκομος στην Αυλη του βασιλια Richard και οτι σε λιγο θα κετευθυνοταν προς τα κει.Εκεινη χαμογελασε και του ειπε οτι θα πρεπει να ειναι πολυ ενδιαφερων να ασχολειται κανεις με τα αλογα.''Ναι,τα αλογα ειναι πιο ευγενικα απο τους ανθρωπους πολλες φορες..Ειναι υπεροχα,σε σεβονται και σε εκτιμουν αν βεβαια τα εκτιμας και συ..''Απαντησε.Υστερα με μια μικρη κλιση του κεφαλιου του ειπε:''Ειμαι ο Philip''.Την βρηκε απροετοιμαστη.Χαμογελασε ευγενικα και νιωθωντας την καρδια της να παει να σπασει ειπε χωρις να το πολυσκεφτει:''Το ονομα μου ειναι Amanda.Χαρηκα που σε γνωρισα Philip!''Το χαμογελο του εγινε ακομα πιο ζεστο και τοτε ηταν που η Eloise ενιωσε την ανασα της να κοβεται.Εκεινη τη στιγμη ειδε την Ada να πλησιαζει και αμεσως επανηλθε στην πραγματικοτητα.Μαλλον ειχε ερθει η ωρα να φυγει..Τον χαιρετησε με μιση καρδια εξηγωντας οτι επρεπε να φυγει και εκανε μεταβολη.Εκεινος της απαντησε:''Χαρηκα που σε γνωρισα Amanda..''και εμεινε αποσβωλωμενος να την κοιταζει επαναλαμβανοντας ψιθυριστα στον εαυτο του:''Γεια σου Amanda..''
    Life itself is the most wonderful fairy tale!
    Hans Christian Andersen

  3. Νεράιδα Το avatar του χρήστη dryad!
    Εγγραφή
    23-02-2009
    Μηνύματα
    459
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 57 μηνύματα

    σε 38 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    Ειχε περασει αρκετη ωρα απο τοτε που ξεκινησαν για την αγορα και η Eloise προχωρωντας με γοργο βημα ενιωθε την καρδια της να πεταει ευτυχισμενη!Τον ειχε ξαναδει!Και ηταν τοσο ευγενικος!Σχεδον αρχοντικος!Ειχε κατι στο βλεμμα του που την μαγνητιζε!Ηταν τοσο ευτυχισμενη που δεν εβλεπε γυρω της,και ουτε που καταλαβε ποτε φτασανε στο παλατι.Τοτε αρχισε να την καταβαλλει το αγχος.Ανησυχουσε μηπως ειχαν αντιληφθει την απουσια της.Οι φρουροι τους ανοιξαν την πυλη και ευθυς η Eloise ετρεξε στο δωματιο της βγαζονας ταυτοχρονα την καπα.Ευτυχως δεν ηταν κανεις στο διαδρομο.Μολις εφτασε στο δωματιο της κουκουλωθηκε κατω απο τα χοντρα σκεπασματα και περιμενε μεχρι να ερθει η Ada να την ''ξυπνησει''.Δεν περασε αρκετη ωρα και εμφανιστηκε η Ada που την ειδοποιησε οτι το πρωινο ειχε σερβιριστει.Ειχαν πολλα να πουν οι δυο τους!Ανυπομονουσε να τελειωσει το γευμα για να της μιλησει!
    Το πρωινο γευμα ηταν υπεροχο,γεματο αφθονα φρουτα,φρεσκο ψωμι και μαρμελαδα.Η Eloise ηταν τοσο χαρουμενη που μιλουσε ευθυμα σε ολους,ακομα και στον τοσο ενοχλητικο ξαδερφο της,τον Eric.Τελειωσε το πρωινο της και περιμενε μεχρι να τελειωσουν και οι υπολοιποι.Εκεινη τη στιγμη το αυτι της πηρε κατι ανησυχητικο.Ο βασιλιας Richard μιλουσε με την αγαπημενη του γυναικα,τη μητερα της Eloise,την Beatrice.Ελεγε πως υπηρχαν προβληματα παλι με το αντιπαλο Βασιλειο,αλλα ειχε σκεφτει καποιον τροπο για να καταλαγιασει τα πνευματα.
    Σε λιγο ειχαν ολοι τους σηκωθει και η Eloise ετρεξε στο δωματιο της περιμενοντας την Ada.Μολις εμφανιστηκε της εξηγησε ολα οσα ειχαν συμβει και οτι εμαθε για εκεινον.Πρωτα πρωτα,εμαθε το ονομα του!Ηταν λιγο μεγαλυτερος απο κεινη και δυστυχως ηταν ορφανος.Της ειπε επισης οτι η ιδια συστηθηκε με ψευτικο ονομα γιατι θα ηταν ριψοκινδυνο να συστηθει με το αληθινο της.Υστερα την ευχαριστησε με ολην της την καρδια και κατεβηκαν και οι δυο στην Αυλη οπου η Arien περιμενε την Eloise.Εκαναν βολτα στην Αυλη και συζητωντας χαμηλοφωνα,εμαθε και η Arien για την ευχαριστη καταληξη του σχεδιου!
    Εκει που μιλουσανε,λιγο πιο μακρια απο την πυλη εμφανιστηκε καποιος που φαινοταν γνωστος..Ηταν ο Philip!Κατευθυνοταν προς το σταβλο!Η Eloise ενιωσε ενα τσιμπημα στην καρδια της και αμεσως πηρε τη φιλη της και κρυφτηκαν πισω απο τα μεγαλα ομορφα λουλουδια της Αυλης.Δεν ηθελε ο Philip να μαθει την αληθινη καταγωγη της.Τον παρακολουθουσε οπως περπατουσε προς το σταβλο.Το αναστημα του ηταν ξεχωριστο,εμοιαζε πολυ περηφανος παρολο που ηταν ιπποκομος.Μολις χαθηκε απο τα ματια τους η Eloise ανασανε ξανα ανακουφισμενη και σκεφτηκε οτι επρεπε να του ξαναμιλησει.
    Το ιδιο βραδυ ξαπλωσε στο κρεβατι της τρισευτυχισμενη και κοιμηθηκε σαν πουλακι.Μολις ξυπνησε δεν ειχε ξημερωσει ακομα.Σηκωθηκε και πηγε στο παραθυρο της για να χαζεψει τη θεα.Ειχε σχεδον ξημερωσει οταν παλευοντας με τη σκεψη του Philip,αποφασισε να του ξαναμιλησει με οποιοδηποτε τιμημα,και μαλιστα μολις ξαναπερνουσε εξω απο την Πυλη με προορισμο τον σταβλο.
    Μολις ξημερωσε για τα καλα και βρηκε την Ada,της ειπε τη σκεψη της και της ζητησε την μαυρη καπα.Μολις της την εδωσε,την εκρυψε κατω απο τα στρωσιδια στο κρεβατι της και περιμενε τη στιγμη.Σε λιγη ωρα εμφανιστηκε ο Philip κατευθυνομενος προς το σταβλο.Για καλη της τυχη η Brooke,μια υπηρετρια,θα εβγαινε απο την Πυλη.Εβαλε την καπα της κατω απο το φορεμα της και κατεβηκε τα σκαλια γρηγορα.Εκεινη την ωρα δεν υπηρχε πολυς κοσμος στο παλατι,γιατι οι περισσοτεροι εξασκουνταν στην ξιφασκια,η ειχαν παει για κυνηγι.Μονο οι Κυριες του Παλατιου τριγυρνουσαν που και που με σιγανα γελακια.Η Eloise εφτασε σε ενα σημειο οπου δεν υπηρχε ψυχη και φορεσε την καπα.Βγηκε εξω και τη στιγμη που εβγαινε η Brooke βγηκε και εκεινη προσποιουμενη την υπηρετρια.Εφτασε λιγο πιο κατω απ το σταβλο και προσεξε μην την δει κανεις.Περασε απεξω και ειδε τον Philip που ειχε πιασει ηδη δουλεια.Εκεινος αντιληφθηκε την παρουσια της και της χαρισε ενα χαμογελο ολο εκπληξη.Μιλησανε καμποση ωρα και η Eloise πλησιασε ακομα περισσοτερο.Χαιδεψε το ομορφο μαυρο αλογο του πατερα της και ευχηθηκε να μπορουσε να το παρει και να φυγει μακρια.Του εξομολογηθηκε την αγαπη της για την ξιφασκια και εκεινος της υποσχεθηκε να της μαθει καποια στιγμη!Της ειπε μαλιστα οτι οταν ηθελε να ηρεμησει πηγαινε στο δασος του Haven.Ηταν ενα πανεμορφο δασος γεματο ελατα και ομορφα αγριολουλουδα.Ξαφνικα η Eloise σκεφτηκε οτι θα ταν υπεροχα να πηγαινε εκει,δεν ειχε παει ποτε της.Και θα ηταν καλη ευκαιρια να της διδασκε ξιφασκια!Εκει οπου κανενα καχυποπτο βλεμμα δεν θα τους ανησυχουσε!Του εξηγησε οτι δεν μπορουσε να φυγει πρωι,βεβαια δεν ειπε τον αληθινο λογο,και συμφωνησαν να συναντιοντουσαν το ιδιο απογευμα λιγο πριν βραδιασει εξω απο την αγορα για να πανε μαζι στο δασος!Τρισευτυχισμενη η Eloise εφυγε χαιρετωντας τον και μπηκε ξανα στο παλατι γρηγορα.
    ~Ειχε φτασει η στιγμη.Σε λιγο οι παντες θα μαζευονταν στα δωματια τους.Πηρε την καπα,και περιμενε.Μολις αρχισε να βραδιαζει και η μεγαλη αιθουσα αδειασε,πριν κλεισουν οι πυλες βγηκε εξηγωντας στους φρουρους οτι ειχε ερθει για να πουλησει την πραματεια της και οτι επρεπε να φυγει τωρα.Εφτασε στο σταβλο,πηρε το καφετι αλογο του ξαδερφου της και εγινε καπνος.Καλπαζοντας μεσα στη νυχτα εφτασε γρηγορα στην αγορα και σε λιγο εμφανιστηκε και ο Philip.
    Προχωρουσαν πλαι πλαι και συζητουσαν χαμηλοφωνα μεχρι που εφτασαν στο υπεροχο δασος.Ηταν μαγευτικο!Λες και θα ξεπετιουνταν μεσα απο τις σκιες υπεροχα φανταστικα ξωτικα!Καθισαν κατω απο ενα ελατο και μιλουσαν αρκετη ωρα,ωσπου αποφασισαν να ξεκινησον το μαθημα!Ο Philip ηταν πολυ καλος στην ξιφασκια.Και η Eloise δεν πηγαινε πισω!Μαθαινε πολυ γρηγορα.Περασαν υπεροχα και γελασαν πολυ,αλλα ειχε ερθει η ωρα να φυγουν.Επεστρεψαν με τα αλογα τους και χωριστηκαν στο δρομο της αγορας.
    ~Εκεινο το βραδυ ηταν το πιο ομορφο της ζωης της!Πλησιαζοντας στο παλατι σκεφηκε οτι δεν μπορουσε να μπει!Τι θα εκανε τωρα?Περιμενε εξω μεχρι να ξημερωσει και μολις ανοιξαν οι πυλες μπηκε αθορυβα και χωθηκε κατω απο τα σκεπασματα.Κοιμηθηκε γαληνια σκεφτομενη την επομενη φορα που θα τον συναντουσε στο δασος.Ειχαν συμφωνησει να συναντιουνται εκει καθε τελευταια μερα της βδομαδας!
    Οι μερες κυλουσαν ομορφα και ενα βραδυ τη βδομαδα η Eloise εφευγε απο το παλατι και συναντουσε τον Philip στο δασος του Haven.Γινοταν σιγα σιγα ολο και καλυτερη στην ξιφασκια και εκτος απο αυτο οι δυο νεοι αρχισαν να δενονται πραγματικα.Ειχαν ερωτευτει πραγματικα και νοιαζονταν ο ενας για τον αλλον.Ομως η Eloise δεν ειχε πει ακομα στον Philip για το μυστικο της.
    Ενα βραδυ,οταν ξεκινησε να φυγει με το αλογο του Eric,καποιος ειχε ξυπνησει μες τη νυχτα και την ακολουθησε.Μολις συναντηθηκαν με τον Philip η Eloise αντιληφθηκε οτι καποιος τους παρακολουθουσε.Γυρισε το κεφαλι της και μεσα στο σκοταδι εμφανιστηκε ο Eric!Μολις ο Eric ειδε τον Philip εγινε εξαλλος και αρχισε να ουρλιαζει απειλες εναντιον του και ελεγε οτι θα ειδοποιησει το βασιλια για τις εξοδους της Eloise.Αρχισαν να τρεχουν με τα αλογα μες στο σκοταδι και ο Eric τους ακολουθουσε φωναζοντας λυσσασμενα.Με την καρδια τους να χτυπαει δυνατα,αρχισαν να τρεχουν ολο και πιο γρηγορα και τελικα χωριστηκαν στο δρομακι που οδηγουσε προς το δασος.Ο Eric τους εχασε,ηταν ομως αποφασισμενος να μιλησει στο Βασιλια.Μολις ξαναβρηκε ο ενας τον αλλον,η Eloise με δακρυα στα ματια εξηγησε την πικρη αληθεια στον Philip.Εκεινος εκπληκτος ακουγε προσεκτικα και παρολο που ενιωσε ασχημα για το ψεμα της σχετικα με την καταγωγη της,ωστοσο καταλαβαινε απολυτα..Καθισαν αγκαλιασμενοι μες το σκοταδι και μολις ηρθε η ωρα της επιστροφης χωριστηκαν με μιση καρδια..Ισως να ηταν η τελευταια φορα που βρισκοντουσαν..Τοτε ο Philip τη φιλησε τρυφερα και η καρδια της χτυπησε τοσο δυνατα που νομισε πως θα σπασει..
    ~Πισω στο παλατι,ο Eric την περιμενε με ανυπομονησια εξω απο τις πυλες.Μολις εφτασε την απειλησε και προσπαθησε να την τρομαξει.H Eloise χαμηλωσε το βλεμμα και περιμενε το χειροτερο.Ομως ο Eric της υποσχεθηκε οτι θα κραταγε το στομα του κλειστο αν δεν τον ξανασυναντουσε.Εκεινη συμφωνησε ταπεινωμενη και απογοητευμενη και μπηκαν μαζι στο παλατι.
    Εκεινη τη μερα ειχε χασει την ψυχραιμια και την αισιοδοξια της.Απο εκεινη τη στιγμη δεν θα ξαναπλησιαζε τον Philip και θα βρισκοταν σε ετοιμοτητα για το χειροτερο.Ο ξαδερφος της δεν φημιζοταν για την σταθεροτητα και την ψυχραιμια του..Κοιμηθηκε με δακρια στα ματια,τα ονειρα της ηταν γεματα εφιαλτες και τελικα ξυπνησε ιδρωμενη κλαιγοντας..Τιποτα δνε θα ηταν πια το ιδιο.
    Life itself is the most wonderful fairy tale!
    Hans Christian Andersen

  4. Νεράιδα Το avatar του χρήστη dryad!
    Εγγραφή
    23-02-2009
    Μηνύματα
    459
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 57 μηνύματα

    σε 38 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    Ευχαριστω παρα πολυ φεγγαρολουστη!Χαιρομαι που σου αρεσει!

    -Το πρωινο ηρθε με τις αχτινες του ηλιου να χτυπουν αδυσωπητα το προσωπο της Eloise και μολις ανοιξε ξανα τα ματια της νομιζε πως ειδε ενα ασπρο περιστερι στο παραθυρο της.Ανοιγοκλεισε τα ματια της για να δει πιο καθαρα και με εκπληξη καταλαβε οτι οντως ηταν ενα περιστερι που καθοταν στο παραθυρο της και γουργουριζε!Σηκωθηκε παραξενεμενη και πλησιασε.Το περιστερι ομως δεν κουνηθηκε.Στο ποδι του ειχε τυλιγμενο ενα χαρτακι.Απλωσε το χερι της διστακτικα και ξετυλιξε το χαρτι.Το περιστερι τοτε εφυγε πετωντας.Το ανοιξε με προσμονη και το διαβασε αργα.
    ''Λυπαμαι για οσα εγιναν..Αν δεν μπορεις να φυγεις θα προσπαθησω να μπω στο παλατι..Αν τα καταφερω,θα συναντηθουμε στην μεγαλη αιθουσα.''
    Ηταν απο τον Philip!Χαμογελασε πικρα και εκρυψε το χαρτι κατω απο το μαξιλαρι της.
    ~Σε λιγη ωρα βρισκοταν στην αιθουσα χορου απεναντι απο τη βιβλιοθηκη.Ειχε μαθημα πιανου,οπως αρμοζε σε καθε κοπελα της υψηλης κοινωνιας.Οι νοτες χαιδευαν τα αυτια της σαν απαλη αυρα και η καρδια της ξεχασε για λιγο τη θλιψη της.Ηξερε οτι η προσπαθεια του Philip θα πηγαινε χαμενη.Δεν υπηρχε τροπος να μπει στο παλατι,ιδιαιτερα μετα τα οσα εγιναν την προηγουμενη μερα.
    Ο Βασιλιας Richard στεκοταν στην πορτα της αιθουσας και μολις τελειωσε η Eloise το μαθημα χειροκροτησε συγκινημενος.Την πλησιασε και της υπενθυμισε οτι ειχε τα γεννεθλια της τον επομενο μηνα και της ειπε οτι ηθελε να οργανωσει ο ιδιος το χορο προς τιμην της.Με τουτα και με κεινα η Eloise ειχε ξεχασει τελειως τα γεννεθλια της!Απαντησε πως θα χαιροταν πολυ να οργανωνε ο πατερας της τη γιορτη!
    ~Το απογευμα η Eloise κανοντας γυρους στην Αυλη,επεσε κατα λαθος πανω στον Eric,και εκεινος με μια υποτιμητικη ματια της υπενθυμισε την υποσχεση της.Η Eloise εφυγε αποστρεφοντας το βλεμμα της και τοτε ηταν που εγινε κατι αναπαντεχο:Οι Πυλες ανοιξαν και ο Βασιλιας υποδεχτηκε εναν νεαρο με στολη που εμοιαζε με αξιωματικος.Το προσωπο του ωστοσο εμοιαζε πολυ στον Philip!Η Eloise εμεινε κοκκαλωμενη και δεν ηξερε τι να σκεφτει.Ο ενστολος νεαρος της εριξε μια ματια αλλα δεν κρατησε για πολυ.Θα μπορουσε αυτος ο ανθρωπος να ειναι ο Philip?
    Ο βασιλιας συνοδευσε τον νεαρο στην μεγαλη αιθουσα και εκει κανανε μια μεγαλη συζητηση.Η Eloise μπηκε στην αιθουσα και τα βλεμματα επεσαν πανω της.Κοκκινησε ευθυς και εκανε να φυγει.Ο πατερας της ομως της ειπε να περιμενει.Οπως φαινεται η συζητηση ειχε ληξει.Ο Richard πλησιασε και εξηγησε στην κορη του οτι ο νεαρος αυτος ηταν προθυμος να μπει στην προσωπικη του φρουρα και μαλιστα ειχε πολλες γνωσεις ξιφασκιας και τοξοβολιας.Ο βασιλιας του εκανε νοημα και εκεινος πλησιασε.Υποκλιθηκε ευγενικα,συστηθηκε ως ''Philip Addison'' και της φιλησε το χερι οπως επρεπε.Η Eloise ειχε μεινει με τα ματια ορθανοιχτα απ την εκπληξη.Ηταν ο Philip οντως!Τι συνεβαινε?Και ο Eric?Δεν ειχε καταλαβει τιποτα?Καθως απομακρυνοταν και ο βασιλιας ηταν απασχολημενος με τους υπηρετες,ο Philip γυρισε και της εριξε μια ματια ολο νοημα!Παρα την αγωνια της του χαμογελασε ολο απορια και βγηκε στην Αυλη.
    ~Κατα το βραδακι πλησιασε τον Richard και τον ρωτησε απο που ξεφυτρωσε αυτος ο νεαρος.Ο πατερας της απαντησε οτι ηταν ιπποκομος του,και μαλιστα πολυ εργατικος.Ομως ειχε πολυ ταλεντο στη ξιφασκια και ο πατερας του ηταν πολυ καλος αξιωματικος και φιλος του Richard.Στον πολεμο κατα του αντιπαλου Βασιλειου πριν λιγα χρονια χαθηκε ενδοξα.Αλλα ο Philip ειχε κληρονομησει τις γνωσεις και το ταλεντο του πατερα του.Το ιδιο πρωι εχε ερθει να μιλησει στον ιδιο και με την ευγενεια του κερδισε αμεσως την ευνοια του!Και ετσι ο βασιλιας αποφασισε να τον προσλαβει σαν αξιωματικο στην προσωπικη του φρουρα.
    Η πριγκιπισσα δεν μπορουσε να πιστεψει στα αυτια της!Το πε και το κανε!Τι θα ελεγε ο Eric για ολα αυτα?
    Λιγο αργοτερα,ανεβαινοντας στο δωματιο της με το κερακι της,ξοπισω της ετρεξε ο Eric.Την ειδοποιησε οτι ηξερε για τον Philip και οτι μπορει να ξεγελασε το πατερα της,αλλα εκεινον δεν τον ξεγελουσε.Της ειπε οτι αν την πλησιαζε εστω και στα 2 μετρα,θα τα ελεγε ολα στο βασιλια.Φαινομενικα αταραχη απο την αναιδεια του ξαδερφου της,εκεινη του απαντησε οτι δεν ειχε να φοβηθει τιποτα.Τον καληνυχτησε και πηγε στο δωματιο της ηρεμα,και αυτο τον τρελανε απο θυμο.
    Ξαπλωσε ηρεμα στο κρεβατι της και εψαξε το μαξιλαρι της.Μολις βρηκε το γραμμα το ανοιξε το διαβασε ξανα και ξανα κατω απο το λιγοστο φως του κεριου της,μεχρι που αυτο εσβησε εντελως.
    Life itself is the most wonderful fairy tale!
    Hans Christian Andersen

  5. Νεράιδα Το avatar του χρήστη dryad!
    Εγγραφή
    23-02-2009
    Μηνύματα
    459
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 57 μηνύματα

    σε 38 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    Μαλιστα.Οκ!Ωραια.

    -Οι μερες κυλουσαν γρηγορα και ευχαριστα,και οι δυο νεοι συναντιουνταν μεσα στο παλατι πλεον,και περνουσαν το χρονο τους ομορφα.Ο Richard ειχε εμπιστευτει απολυτα τον νεο του αξιωματικο και του αρεσε που ο Philip νοιαζοταν τοσο για την αγαπημενη του κορη.Ωστοσο,η Eloise ειχε βρει εναν ακομα πιστο φιλο!Δεν ηξερε οτι οι δυο νεοι ηταν ερωτευμενοι και επομενως δεν ανησυχουσε..Οσο για τον Eric,εβραζε απο θυμο αλλα δεν μπορουσε να μιλησει στο βασιλια γιατι θα εχανε την ευνοια του,εφοσον ηξερε τι συνεβαινε εδω και καιρο και δεν του ειχε πει τιποτα.Ομως θα εβρισκε τροπο να εκδικηθει για την ανυπακοη της ξαδερφης του,ηταν σιγουρος.
    ~Περασε ενας μηνας και τα γεννεθλια της πριγκιπισσας εφτασαν.Ο βασιλιας ηταν απασχολημενος με τη διοργανωση της γιορτης και τους καλεσμενους.Η Eloise δεν ανησυχουσε ιδιατερα,μια απλη γιορτη ηταν.Το βραδι των γεννεθλιων της ολοι οι ευγενεις και οι εμπιστοι του βασιλια ηταν μαζεμενοι στην μεγαλη αιθουσα χορου,αναμεσα τους και ο Philip μαζι με τους υπολοιπους αξιωματικους της προσωπικης φρουρας του Richard,και συζητουσαν χαμηλοφωνα ενω στο βαθος ακουγοταν απαλη μουσικη.Υπηρχαν μερικοι γελωτοποιοι και σαλτιμπαγκοι που διασκεδαζαν τους καλεσμενους και οι κυριες βλεφαριζαν χαριτωμενα καθως γελουσαν με τα αστεια.
    Μετα απο καμποση ωρα,στη μεγαλη σκαλα εμφανιστηκε η Eloise εκθαμβωτικη οσο ποτε.Η υποδοχη της ηταν πολυ θερμη και καθως κατεβαινε αργα τα σκαλια το βλεμμα της συναντησε αυτο του Philip.Εκεινος την κοιταζε με το πιο γλυκο του βλεμμα θαμπωμενος απο την λαμψη της αγαπημενης του.Μετα την ζεστη υποδοχη της Eloise αρχισε ο χορος.Οι καλεσμενοι χορευαν βαλς και εμοιαζαν με μαγεμενους κυκνους ετσι που λικνιζονταν.Ηταν μαγευτικα.Η Eloise αναγκαστηκε να χορεψει με μερικους ξιπασμενους ευγενεις-αναμεσα τους και οι πριγκιπες του αντιπαλου βασιλειου,αφου ο Richard καλωντας τους στη γιορτη ηθελε να αναθερμανει τις σχεσεις τους για να μην υπαρξουν περαιτερω προβληματα.Ιδιαιτερα τωρα που το βασιλειο του ειχε αρχισει να γινεται το δυνατοτερο αναμεσα στα βασιλεια του Βορρα.Ο πιο εκνευριστικος ωστοσο απο ολους ηταν ο Adrian,ο πρωτοτοκος πριγκιπας του αντιπαλου βασιλειου,καθοτι ηταν ιδιαιτερα βαρετος και καυχιοταν για τις επιτυχιες και τις κατακτησεις του.Νομιζε οτι μπορουσε να εχει οτι θελει,και σε αυτο περιλαμβανοταν και η Eloise.Μετα απο αυτον τον απαισιο χορο,και αφου το κεφαλι της κοντευε να εκραγει,την πλησιασε επιτελους ο μονος που πραγματικα αξιζε την προσοχη της εκει μεσα και με μια λεπτη κινηση της ζητησε να χορεψουν.Η καρδια της ταλαντευοταν με καθε κινηση και την ενιωθε να χτυπαει ταυτοχρονα με εκεινη του Philip.Εβλεπε σχεδον μαγικη αστεροσκονη να απλωνεται γυρω τους,τοσο πυκνη ωστε να τους κανει αορατους μεσα στη λαμψη της.Τιποτα αλλο δεν υπηρχε,μονο εκεινη και ο Philip.Το ιδιο ενιωθε και εκεινος.Ηταν ολα φανταστικα..
    Μολις ο χορος σταματησε και οι καλεσμενοι μαζευτηκαν γυρω απο τον πλουσιο μπουφε συζητωντας,ο βασιλιας θελησε να κανει μια μικρη συζητηση με την κορη του.Την πηρε παραμερα και της ειπε οτι τον ανησυχουσε ιδιατερα η σχεση τους με το αντιθετο βασιλειο.Επρεπε να βρουν εναν τροπο να συσφιξει τις σχεσεις τους για να μην υπαρχει κινδυνος επιθεσης.Ηδη πολλοι ηταν εκεινοι που ειχαν βλεψεις για το βασιλειο τους τοσο δυνατο που ηταν και τοσο πλουσιο.Σκεφτηκε λοιπον οτι μονο ενας τροπος ηταν δυνατος:Η συγχωνευση μεταξυ των δυο βασιλειων.Η Eloise δεν ηταν σιγουρη οτι καταλαβαινε.Ο πατερας της με εναν αναστεναγμο της ειπε οτι αν εκεινη δεχοταν να παντρευτει τον πρωτοτοκο γιο του Arthur,δηλαδη τον Adrian-που μαλιστα την γλυκοκοιταζε,τοτε ολα θα λυνοντουσαν.Εκεινη εμεινε με ορθανοιχτα ματια.Δεν μπορουσε να πιστεψει οτι ο πατερας της θα την αναγκαζε να ζησει μια δυστυχισμενη ζωη για να σωσει το βασιλειο του!Ο Richard ομως δεν ειχε τελειωσει αυτα που ηθελε να πει.Της θυμισε οτι οι υπηκοοι τους θα κινδυνευαν και θα εχαναν τα παντα αν γινοταν πολεμος.Βεβαια,εκεινη ηξερε τα αποτελεσματα του πολεμου.Ηξερε τι ειχε συμβει πριν απο χρονια στον μεγαλο πολεμο μεταξυ των δυο βασιλειων.Πολλοι εχασαν τις ζωες τους και οι οικογενειες τους εμειναν στο δρομο.Αναμεσα τους και η οικογενεια του Philip..Ξεκληριστηκαν οικογενειες και παιδια εμειναν ορφανα.Τελος το βασιλειο εφτασε στο χειλος της καταστροφης.Απο καθαρη τυχη καταφερε σιγα σιγα να ορθοποδησει...Δεν υπηρχε αλλη λυση..Με βαρδια καρδια ειπε πως θα δεχτει..Η ζωη τοσων ανθρωπων ηταν πιο σημαντικη απο τη δικη της ευτυχια..
    Ο Richard ζητησε την προσοχη των καλεσμενων του και με μια μικρη εισαγωγη,ανακοινωσε τους αρραβωνες της κορης του με τον Adrian.Οπως φαινεται,αυτος ο ανοητος ειχε συζητησει απο πριν με το βασιλια,γιατι μολις ακουσε την ανακοινωση κορδωθηκε με περηφανεια..
    Οταν τελειωσε ο βασιλιας οτι ειχε να πει ακουστηκε ενας θορυβος.Ολοι γυρισαν πισω με απορια και τα βλεμματα επεσαν πανω στον Philip.Ειχε ξαφνιαστει και ενιωσε τοση λυπη που λυθηκαν τα χερα του και του επεσε το ποτηρι απο το χερι.Δεν του εδωσαν πολυ σημασια.Ο κοκκινος λεκες απο το κρασι ποτιζε το μαρμαρο και εμοιαζε με αιμα.Ο Philip αισθανθηκε μια μαχαιρια στο στηθος του,και για μια στιγμη νομιζε πως το κοκκινο υγρο στο πατωμα ηταν το αιμα του..Ενιωθε την καρδια του να ξεριζωνεται..Η Eloise ουτε που γυρισε να τον κοιταξει.Δεν μπορουσε.Ο Richard ενωσε τα χερια της με τα χερια του Adrian για να χορεψουν,και μολις ακουστηκε ο ηχος του τραγουδιου απο το βαθος εκεινοι ξεκινησαν,ενω οι καλεσμενοι τους κοιταζαν χαρουμενοι γι αυτην την εξελιξη.Δεν μπορουσε να κατσει εκει.Δεν το αντεχε.Με μια τελευταια θλιμμενη ματια πλησιασε τον Richard,του ειπε οτι ενιωσε μια ξαφνικη αδιαθεσια και εξαφανιστηκε..
    Στο τελος της βραδιας ενω η Eloise καθοταν μονη της θλιμμενη και κοιταζε τους καλεσμενους που μιλαγανε,την πλησιαζε ο Adrian και με απαραδεκτο ξιπασμο της ειπε οτι θα παιρνουσαν τελεια οι δυο τους,και οτι ηταν σιγουρος οτι και εκεινη χαιροταν οσο και εκεινος.Η Eloise χαμογελασε ψευτικα και εστρεψε το βλεμμα της αλλου.Δεν μπορουσε να συμβει τιποτα χειροτερο..
    Μολις η γιορτη τελειωσε και οι καλεσμενοι εφυγαν,η Eloise ανεβηκε απροθυμα στο δωματιο της.Η Ada μολις τελειωσε τις δουλειες ανεβηκε και της εκανε παρεα ολο το βραδυ.Ηθελε μια φιλη διπλα της.Το επομενο πρωι η Eloise δεν ηθελε να σηκωθει απο το κρεβατι.Απο δω και περα η ζωη της θα ταν απαισια.H Ada ειχε φυγει νωριτερα για να κανει τος δουλειες που τις αντιστοιχουσαν,αφου της αφησε πρωινο στο επιπλο τουαλετας που βρισκοταν απεναντι της.Μολις σηκωθηκε για να τσιμπησει λιγο εμφανιστηκε στο παραθυρο της το λευκο περιστερι.Ετρεξε να παρει το σημειωμα και το περιστερι πεταξε γουργουριζοντας.
    Το απογευμα ηταν σε υπερενταση.Ο Philip θα τη συναντουσε στο δασος που χωριζε το παλατι απο την αγορα.Επρεπε να παει μονη της,αλλα δεν μπορουσε να φυγει.Πηγε μαζι με την Ada λεγοντας στον πατερα της που θα βρισκοτανε.
    Η Ada περιμενε παραμερα και σε λιγο εμφανιστηκε ο Philip.Ηταν ολοφανερα πληγωμενος και ενιωθε προδωμενος.Η Eloise του τα εξηγησε ολα,και εκεινος ενιωσε αδικημενος και μονος οσο ποτε.Δεν θα την ξαναβλεπε δηλαδη?Η Eloise εβγαλε απο το λαιμο της ενα πανεμορφο χρυσο μενταγιον και του το εδωσε.Ηταν για να την θυμαται παντα.Κοντευε να δακρυσει αλλα δεν αφησε το δακρυ της να κυλησει.Ο Philip το δεχτηκε σφιγγωντας το στα χερια του και με ενα γλυκο φιλι την αποχαιρετησε και της ειπε οτι θα την ξαναβλεπε το βραδι,και να ειναι ξυπνια.Υστερα χαθηκε στο δασος.
    ?
    Life itself is the most wonderful fairy tale!
    Hans Christian Andersen

  6. Νεράιδα Το avatar του χρήστη dryad!
    Εγγραφή
    23-02-2009
    Μηνύματα
    459
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 57 μηνύματα

    σε 38 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    Δεν απογοητευτηκα,ετσι το πα για πλακα.

    -Η νυχτα τυλιξε με τα παγωμενα δαχτυλα της το βασιλειο και τα αστερια στολισαν το μαυρο σαβανο του ουρανου με τη διαμαντενια λαμψη τους.Η Eloise περιμενε ξαπλωμενη κοιταζοντας το κενο.Απο στιγμη σε στιγμη θα εμφανιζοταν το περιστερι του Philip που θα την ενημερωνε για το που θα εμφανιζοταν.Η ετσι νομιζε.Ξαφνικα μες τη σιωπη ακουστηκε ενας θορυβος σαν συρσιμο πανω σε βραχο.Ετρεξε στο παραθυρο της να δει αλλα δεν υπηρχε τιποτα.Πανω που εκανε να γυρισει στο κρεβατι της,ακουσε εναν σιγανο ψιθυρο.''Eloise!''Ξανακοιταξε εξω απο το παραθυρο και αυτη τη φορα ειδε κατι περιεργο..Ενα χερι κρεμοταν απο το περβαζι του παραθυρου της!Κοιταξε κατω και ειδε τον Philip να προσπαθει να σκαρφαλωσει στο δωματιο της.Τον επιασε απο το χερι και τον τραβηξε με δυναμη.Τον αγκαλιασε χωρις να πει λεξη και εκεινος παραδεχτηκε οτι η πραξη του ηταν ριψοκινδυνη.Της εξηγησε πως ειχε μπει στο παλατι πριν κλεισουν οι πυλες και κρυφτηκε ωσπου βραδιασε.
    Εκεινη τη νυχτα καθισαν αγκαλιασμενοι και αναπολουσαν τις ομορφες στιγμες που ειχαν περασει μαζι.Η μοιρα τους επαιζε ασχημο παιχνιδι..Τοτε ο Philip εδωσε στην Eloise ενα ομορφο κατακοκκινο τριανταφυλλο και της ειπε οτι ηταν μαγεμενο.Της ειπε οτι ακομα κι αν δεν την ξαναβλεπε ποτε,οσο ειχε μαζι της το τριανταφυλλο θα ηταν διπλα της και εκεινος.Οσο η καρδια του ανηκε στην Eloise,το τριανταφυλλο θα εμενε παντα ομορφο και γεματο μεθυστικο αρωμα,σαν φρεσκοκομμενο,με ολα του τα πεταλα κατακοκκινα και βελουδινα,οπως ηταν και εκεινη ακριβως τη στιγμη.Η Eloise το δεχτηκε γεματη χαρα παρολο που δεν πιστευε οτι το τριανταφυλλο ηταν μαγεμενο.Θα ηταν το μονο που θα ειχε απο κεινον..
    ~Το πρωινο ειχε φτασει με τα ροδινα χρωματα του ουρανου να θυμιζουν καθε λιγο και λιγακι στον Philip οτι επρεπε να φυγει.Αποχαιρετησε με εναν κομπο στο λαιμο την Eloise,υστερα τη φιλησε γλυκα και εκανε να φυγει.Η καρδια του ομως του εδινε εντολη να μεινει.Με βαρια καρδια εφυγε απο το δωματιο και η Eloise εμεινε μονη της.Κρατησε το τριανταφυλλο στα χερια της και αφου βυθιστηκε στο μεθυστικο αρωμα του,εβγαλε ενα μικρο σκαλιστο μπαουλο κατω απο το κρεβατι της και το εβαλε μεσα με προσοχη.
    ~Η μεγαλη μερα εφτασε.Ηταν η μερα που η Eloise θα εχανε για παντα την ελευθερια της.Ενιωθε οτι ηταν κλεισμενη σε μια σκοτεινη φυλακη.Ο Eric χαιροταν αφανταστα με την δυστυχια της ξαδερφης του και νομιζε οτι η μικρη ειχε παρε το μαθημα της.Μαλιστα ενω οι υπηρετριες την ετοιμαζαν ο ιδιος βρισκοταν απεξω απο την πορτα σαν φρουρος σε περιπτωση που αποφασιζε τελευταια στιγμη να το σκασει.!Ηταν πανεμορφη μεσα στο πλουσιο σε στολιδια φορεμα της και με τα λυτα μαλλια της να πλαισιωνουν αερινα το προσωπο της.Ηταν ετοιμη και απο στιγμη σε στιγμη θα ερχοταν η αμαξα να την παρει.Αυτο ηταν το τελος.Θα φυλακιζοταν για παντα σε μια απαισια φυλακη με αυτον τον ανοητο τον Adrian..Οι υπηρετριες ανακοινωσαν οτι ηρθε η στιγμη να φυγει.Με δισταγμο βγηκε σιγα σιγα απ το παλατι και ο αμαξας τη βοηθησε να ανεβει στην αμαξα.Το πρωινο ηταν τοσο ομορφο σαν να την προκαλουσε να πεταξει τον αμαξα κατω,να παρει τα χαλιναρια στα χερια της και να οδηγησει τα αλογα μακρια απο το παλατι,μακρια απο οποιοδηποτε παλατι και να μην την ξαναδει κανεις.Ομως επρεπε να συγκρατησει την επιθυμια της ελευθεριας της που εβραζε στο στηθος της σαν καπνος.Σε λιγο ανεβηκε στην αμαξα και ο Richard και της εριξε μια ματια ολο κατανοηση.Ηταν φανερα λυπημενος με την θλιψη της κορης του.Απεστρεψε το βλεμμα του για να μην δειξει τα συναισθηματα του και αφαιρεθηκε για καμποσο.Υστερα ανεβηκε και η βασιλισσα Beatrice και η αμαξα ξεκινησε με τα περηφανα ασπρα αλογα να τη σερνουν υπομονετικα.
    Life itself is the most wonderful fairy tale!
    Hans Christian Andersen

  7. Νεράιδα Το avatar του χρήστη dryad!
    Εγγραφή
    23-02-2009
    Μηνύματα
    459
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 57 μηνύματα

    σε 38 αναρτήσεις

    Προεπιλογή


    Οι στιγμες κυλουσαν μαρτυρικα αργα και κανεις δεν ειχε πει κουβεντα.Το μονο που ακουγοταν ηταν ο ηχος απο τα πεταλα των αλογων στο δρομο.Που και που πετουσε κανα κορακι κρωζοντας με την απαισια κραυγη του να μοιαζει κοροιδευτικη στα αυτια της Eloise.Η καρδια της την ειχε τρελανει με τους εξαιρετικα γρηγορους χτυπους της.Ειχε χασει τον ελεγχο και σιγα σιγα ενιωθε πως δεν μπορουσε να αναπνευσει.Ο Richard την κοιταζε γεματος νευρικοτητα και κατι ηθελε να της πει,αυτο το κατι ομως δεν μπορουσε να βγει απο τα χειλη του.Η αμαξα κοντευε να φτασει στον μαγαλο καθεδρικο ναο της περιοχης της Aurora,που ηταν ουδετερο εδαφος αναμεσα στα δυο βασιλεια.Ο μυθος της περιοχης μιλαγε για μια ομορφη κοπελα που τη λεγανε Aurora,η οποια ηταν αρκετα φτωχη και για κακη της τυχη αγαπησε εναν νεαρο ευγενικης καταγωγης.Ο ερωτας τους ηταν αγνος αλλα δεν ειχε ευχαριστο τελος.Η φτωχη κοπελα κατηγορηθηκε οτι ηταν μαγισσα και εβλαπτε με τα ξορκια της τους κατοικους της περιοχης .Η αληθεια βεβαια ηταν οτι οι συγγενεις του πλουσιου νεου δεν μπορουσαν να επιτρεψουν αυτον τον αταιριαστο ερωτα να ανθισει,γι αυτο και η κοπελα ειχε αυτην την τυχη..Καταδικαστηκε σε θανατο.Ο μυθος ελεγε πως η ατυχη κοπελα πριν πεθανει ευλογησε με τις προσευχες της τον τοπο αυτο για να φερνει τυχη και να προστατευει τους ερωτευμενους.Η Eloise ειχε χαθει με τη σκεψη της σε ενα ταξιδι στο παρελθον και με τη φαντασια της τωρα εβλεπε την Aurora να ευλογει το μερος.Προσευχοταν απο μεσα της στην Aurora να την προστατεψει και να τη βοηθησει.Εκεινη τη στιγμη ομως τις σκεψεις τις διεκοψε η βαρια φωνη του Richard.Με επισημοτητα της ανακοινωσε οτι ηθελε να της πει κατι πολυ σημαντικο.Εκεινη τον ακουσε με προσοχη και ο πατερας της της ειπε οτι ειχε υπογραφει η συνθηκη της ειρηνης πριν καιρο,και η απειλη του πολεμου ηταν απλως η προφαση για να την αρραβωνιασει με τον Adrian.Νομιζε πως αυτο θα ηταν το καλυτερο και οτι ετσι θα ηταν ευτυχισμενη,γιατι εκεινος εδειχνε απεριοριστο ενδιαφερον για εκεινη.Η συνθηκη ειχε υπογραφει..Δηλαδη δεν υπηρχε λογος να γινει αυτος ο γαμος..H Eloise τον κοιταξε γεματη ελπιδες και εκεινος συνεχισε.Της ειπε μετανιωνοντας για την πραξη του οτι αν εκεινη δεν ηθελε αυτον τον γαμο,τοτε δεν θα γινοταν τιποτα.Η Eloise τρελαθηκε απο τη χαρα της!Του ειπε μαλιστα και την αληθεια για τον Philip.Ο βασιλιας διστασε λιγο,αλλα υστερα της ειπε οτι ολα θα διορθωθουν και την κοιταξε με νοημα.Εκεινη χαμογελασε γεματη ανακουφιση και ευχαριστησε σιωπηλα την Aurora για τη βοηθεια της..
    ~Ετρεχε πανω στο αλογο του με την καρδια στο στηθος του να χορευει απο την αγωνια.Τα μαλλια του ειχαν ανακατευτει απο τον ανεμο και αγκαθια ειχαν μπηχτει στα ρουχα του.Κι αυτο γιατι ειχε φτασει στο σταβλο περνωντας απο το δασακι και ειχε γδαρθει απο τα αγρια φυτα τρεχοντας οσο πιο γρηγορα μπορουσε.Ηταν ομως ακομα μακρια..Πολυ μακρια..
    ~Η αμαξα εφτασε απεξω απο το Ναο περικυκλωμενη απο ατομα ολων των ταξεων που χειροκροτουσαν ενθουσιασμενα.Ο αμαξας ανοιξε την πορτα με χαρη και απλωσε το χερι του στην Eloise.Εκεινη διστασε λιγο,αλλα επειτα γεματη σιγουρια του εδωσε το χερι της και κατεβηκε.Ακολουθησαν και οι γονεις της.Οι καλεσμενοι εκαναν στην ακρη αφηνοντας τους να περασουν και η Eloise προχωρησε με τον πατερα της να τη συνοδευει.Ο Adrian περιμενε με το γνωστο απαισιο υφος του ανθρωπου που γεννηθηκε για να ναι αρχοντας.Τοτε ομως ο Richard αφησε την κορη του και πλησιασε τον Arthur και με εναν ευγενικο χαιρετισμο του ειπε χαμηλοφωνα για την ακυρωση του γαμου.Εκεινος αναστεναξε γεματος απορια αλλα δεν τον συνεφερε να φερει αντιρρηση,ιδιαιτερα που τωρα με τη συνθηκη ειχε υπογραψει με βεβαιοτητα για την ευημερια και την επεκταση του Βασιλειου του.Συμμαχοι σαν τον Richard δεν βρισκονταν αλλου..Ο βασιλιας Arthur ανακοινωσε με επισημοτητα την ακυρωση και παροτρυνε τους υπηκοους του να μην ανησυχουν,διοτι ειχε υπογραφει συνθηκη ειρηνης.Υστερα προτεινε να συνεχιστει η γιορτη για να γιορτασουν την υπογραφη της συνθηκης.Ολοι χειροκροτουσαν ευχαριστημενοι,ολοι εκτος απο τον Adrian που πλησιαζε συνεχως τον πατερα του θυμιζοντας του οτι ο Richard αθετησε το λογο του και τον ρεζιλεψε.Ο βασιλιας ομως δεν του εδινε σημασια,αντιθετα του προσφερε λιγο κρασι.Εξαλλος και ντροπιασμενος εκανε βολτες περα δωθε και ξεφυσουσε οργισμενος για την ταπεινωση του.Κοιταζε την Eloise η οποια φαινοταν να χαιρεται με την εξελιξη και τοτε νευριαζε περισσοτερο.
    ~Ετρεχε πιο γρηγορα και απο τον ανεμο.Ετρεχε σαν να τον κυνηγουσε ο ιδιος ο διαβολος.Επρεπε να φτασει εγκαιρα,επρεπε να τα καταφερει.Ο ηλιος εκαιγε με την αδυσωπητη λαμψη του.Ηταν πια μεσημερι..Δεν σταματησε ομως καθολου.Δεν επρεπε να αργησει ουτε λεπτο.Δεν θα το συγχωρουσε στον εαυτο του.Ξαφνικα ξεπροβαλλε απο μακρια ο μεγαλος καθεδρικος ναος μεσα απο τα ελατα και τα κυπαρισσια.Χτυπησε πιο δυνατα τα χαλιναρια και το αλογο ετρεξε πιο γρηγορα λαχανιασμενο πια.Δεν περασε πολυ ωρα και εφτασε επιτελους.Το αλογο ετρεχε τωρα λιγοτερο γρηγορα απο πριν,μετα την εντολη του αφεντη του.Ειχε μαλλον φτασει πολυ αργα..Εβλεπε κοσμο να γλενταει πιο περα απο το ναο και αυτο ενα πραγμα μπορουσε να σημαινει..Οτι ο γαμος ειχε ηδη γινει.Φτανοντας τραβηξε ολα τα βλεματα πανω του και μολις ειδε την Eloise της φωναξε απογοητευμενος.Εκεινη μολις τον αντιληφθηκε παγωσε το βλεμα της πανω του.Τον πλησιασε σιγα σιγα και με μια χαρουμενη ματια του εξηγησε πως ο γαμος δεν εγινε.Ο Philip χαμογελασε δυσπιστα στην αρχη,υστερα αρχισε να γελαει σιγανα ανακουφισμενος.Ολα ειχαν παει καλα..Παραπανω απο καλα!Ο Richard πλησιασε και με ενα πλατυ χαμογελο εγνεψε στον Philip ο οποιος με μια μικρη υποκλιση τον χαιρετησε ευγενικα.Ο βασιλιας τον πηρε παραμερα και του ανακοινωσε οτι γνωριζε τα παντα και οτι ηταν ιδιαιτερα χαρουμενος για αυτο.Ειχε την ευχη του για να μοιραστει την υπολοιπη ζωη του με την Eloise!Με μια βαθια υποκλιση και με κομενη την ανασα απο την ευτυχια ευχαριστησε τον βασιλια για την κατανοηση του και αμεσως ο Richard μαζευοντας το κοινο απολογηθηκε για την ακυρωση του γαμου και ανακοινωσε υστερα το γαμο του Philip με την κορη του.Οι υπηκοοι χειροκροτουσαν πανηγυρικα και η Eloise ετρεξε στον πατερα της αγκαλιαζοντας τον.Ο Adrian ομως αυτη τη φορα ενιωσε περισσοτερο ταπεινωμενος απο ποτε.Κοιταζε τον Philip σαν ταυρος ετοιμος για επιθεση σφιγγωντας τις γροθιες του.
    ~Ειχε πια νυχτωσει και η γιορτη ειχε τελειωσει εδω και ωρα.Η Eloise μαζι με τον Philip χορευαν μονοι τους κατω απο τα αστερια ενω ο Richard τους πλησιασε λεγοντας τους οτι επρεπε να φυγουν.Ανεβηκαν ολοι στην αμαξα μαζι και ο Philip και επεστρεψαν στο παλατι.Ο γαμος θα γινοταν σε λιγες μερες,και ολοι ηταν ευτυχισμενοι με τη νεα τροπη.Ομως ο Adrian δεν ειχε πει την τελευταια του λεξη.Κοιτωντας τους να απομακρυνονται με την αμαξα,ορκιστηκε οτι θα εφτανε ακομα και στο θανατο για παρει εκδικηση για την ξεφτισμενη πια τιμη του.
    Life itself is the most wonderful fairy tale!
    Hans Christian Andersen

  8. Νεράιδα Το avatar του χρήστη dryad!
    Εγγραφή
    23-02-2009
    Μηνύματα
    459
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 57 μηνύματα

    σε 38 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    Η αμαξα κατεφτασε στο παλατι και ο βασιλιας προτεινε στον Philip να περασει τη νυχτα του εκει,σε ενα απο τα τοσα δωματια του παλατιου που λειτουργουσαν σαν ξενωνες για τους ευγενεις συγγενεις και φιλους.Δεν επροκειτο να αφησει το μελλοντα συζυγο της κορης του και μελλοντικο βασιλια να κοιμηθει στο μικρο καλυβακι διπλα στο λοφο!Διεταξε τους υπηρετες να ετοιμασουν ενα απο τα καλυτερα δωματια και να τον εξυπηρετησουν σε οτι κι αν τους ζητησει.Παρολο που ενιωθε περιεργα να κοιμηθει στο παλατι και μαλιστα να εχει και υπηρετες στην υπηρεσια του,τους οποιους μαλιστα τελικα δεν ενοχλησε καθολου,ο Philip ειχε μονο ενα πραγμα στο μυαλο του.Την Eloise.Εβλεπε μονο εκεινη,ακουγε μονο εκεινη,δεν υπηρχε τιποτα περα απο την αγαπημενη του πριργιπισσα..Ολοι ανεβηκαν στα δωματια τους εκτος απο τους δυο ερωτευμενους νεους,οι οποιοι εμειναν λιγο παραπανω στην Αυλη,τριγυριζοντας μεσα στα λουλουδια.Ειχαν ζητησει βεβαιως την αδεια του βασιλια,για να αποφυγουν τις κακοτοπιες και τα κουτσομπολια.Βεβαια τωρα ηταν ολα ενταξει,αφου συντομα θα ανηκε ολοκληρωτικα ο ενας στον αλλον..Η νυχτα ηταν υπεροχη με τον εναστρο ουρανο να τους αγκαλιαζει με την μαγευτικη λαμψη του.Ο ανεμος ετρεχε γυρω τους χορευοντας με τα φυλλα των δεντρων και τα μικρα υπεροχα λουλουδια.Το θροισμα των φυλλων ακουγοταν σαν μαγεμενος ψιθυρος,σαν να μιλουσαν οι νεραιδες μεταξυ τους για μυστικα ανειπωτα απο ανθρωπινο στομα..Τοτε ο Philip ειπε στην Eloise:''Ακου..Ακου το θροισμα των φυλλων..Μιλανε για μας..Λενε την ιστορια μας..''Εκεινη γυρισε δυσπιστη και αφουγκραστηκε προσεκτικα.''Δεν ακουω τιποτα''.Απαντησε με ενα δυσπιστο χαμογελο.Υστερα ο Philip εμεινε κοκκαλωμενος με ενα χαμογελο παγωμενο στα χειλη του.''Τραγουδανε για μας!''Και οντως,τοτε η Eloise ακουσε καθαρα ενα πανεμορφο μαγευτικο τραγουδι,ενα τραγουδι τοσο ομορφο που σιγουρα δεν ερχοταν απο ανθρωπινη λαλια.Τραγουδουσαν οι νεραιδες μεσα απο το θροισμα των φυλλων και ελεγαν την ιστορια τους.Ελεγαν για τη γνωριμια τους και το πως ερωτευτηκαν,τα εμποδια που χρειαστηκε να περασουν και πως αυτη η αγαπη ειναι ευλογημενη.Στο τελος με μια πνοη ειπαν πως θα ειναι για παντα μαζι..Το μαγευτικο τραγουδι τελειωσε και οι δυο νεοι εμειναν συγκινημενοι ο ενας στην αγκαλια το αλλου.Το τραγουδι αυτο θα τριγυρνουσε απο τοπο σε τοπο μεχρι που να μαθουν ολοι στον κοσμο για την αληθινη αγαπη τους.Ετσι τιμουσαν οι νεραιδες τους ερωτευμενους που εκαναν τα παντα για να ειναι μαζι.Ετσι υπηρχαν απειρα τραγουδια που τα μετεφερε ο ανεμος και εκαναν τους ανθρωπους ευτυχισμενους,τους εδιναν ελπιδα.Τωρα ενα απο αυτα μιλαγε και για εκεινους!Το τραγουδι ταξιδεψε εκεινη τη στιγμη στην περιοχη της Aurora,οπου συναντησε το τραγουδι των υπολοιπων ξωτικων,και το ευλογησε η Aurora μες τη νυχτα με την ιδια της τη φωνη.Υστερα περασε με τον ανεμο στο Αλλο βασιλειο που μετα τη συνθηκη ειρηνης γιορταζε με τους κατοικους του ευτυχισμενους.Υστερα εφτασε στο επομενο βασιλειο,και υστερα στο επομενο,ωσπου τελικα γυρισε ολον τον κοσμο και μαγεψε τους ανθρωπους που ανασαλεψαν ευτυχισμενοι κατω απο τα σκεπασματα τους.
    ~Οι μερες περνουσαν τοσο ομορφα που κανεις δεν ανησυχουσε για τιποτα.Η Eloise συνεχιζε τα μαθηματα ξιφασκιας απο εκει που τα ειχε αφησει και εκανε μακρινες βολτες με τον Philip και μια μικρη συνοδεια απο φρουρους πανω στα αλογα τους.Ολα ηταν ωραια.Πλησιαζε η ημερομηνια του γαμου και ο βασιλιας με την βασιλισσα ειχαν παρει ολοκληρωτικα την ευθυνη των καλεσμενων και της προετοιμασιας.Οι υπηρετες ετρεχαν χωρις αγχος πο δω κι απο κει για τις προετοιμασιες του παλατιου για τη δεξιωση μετα το γαμο.Ολα κυλουσαν ρολοι.
    ~Η μερα εφτασε!Η Eloise χαμογελουσε μεσα στο πανεμορφο φορεμα της και φορωντας τα γοβακια της και καθως στερεωνε το μικρο διαμαντενιο στεμμα στο κεφαλι της,θυμηθηκε το ομορφο κατακοκκινο τριανταφυλλο που της ειχε δωσει ο Philip.Οσο οι υπηρετριες βρισκονταν εξω απ το δωματιο,εσυρε το μικρο μπαουλακι απο το κρεβατι της και το πηρε στα χερια της.Ηταν μικρο,φτιαγμενο απο εβενο και ειχε σκαλισμενες πανω του περικοκλαδες λουλουδιων.Το ανοιξε και αντικρυσε κατι που εκανε την καρδια της να σταματησει.Το τριανταφυλλο ξεπροβαλλε κατακοκκινο, ζωντανο με τα βελουδινα πεταλα του να μαρτυρουν τη μαγικη ιδιοτητα του.Ειχαν περασει μερες απο τοτε,ειχε μεινει χωρις νερο και παρολα αυτα ηταν ολοζωντανο,σαν να χε κοπει μολις χτες.Ηταν απιστευτο..Τοσο καιρο της μιλουσαν για τη μαγεια,για τις νεραιδες που ελεγαν τα παραμυθια ομως εκεινη δεν τα πιστευε..Το ξαναβαλε στη θεση του συγκινημενη,καθως αυτο σημαινε οτι ο Philip την αγαπουσε πραγματικα,και βγηκε απο το δωματιο.
    ~Η βασιλικη αμαξα την περιμενε απεξω απο το παλατι ανυπομονα.Ο πατερας της τρισευτυχισμενος την συνοδευσε πιανοντας το χερι της και διπλα της εμφανιστηκε και η μητερα της.Ο ουανος ηταν καταγαλανος,γαληνιος και μικρα σπουργιτια και περιστερια χαιρετουσαν με χαρα την αμαξα καθως ξεκινουσε..


    Το τραγουδι των νεραιδων,Arthur Racham
    ?
    Life itself is the most wonderful fairy tale!
    Hans Christian Andersen

  9. Νεράιδα Το avatar του χρήστη dryad!
    Εγγραφή
    23-02-2009
    Μηνύματα
    459
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 57 μηνύματα

    σε 38 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    Η αμαξα κατεφτασε στο μεγαλο καθεδρικο ναο του του Βασιλειου,και η εμφανιση της εκανε το πληθος να φωναζει και να χειροκροτει ενθουσιασμενο.Ο αμαξας απλωσε το χερι του στην Eloise και εκεινη κατεβηκε με χαρη απο την αμαξα σαν κυκνος που προσγειωνοταν μετα το μεγαλο ταξιδι του στο εδαφος.Ηταν απιστευτα ομορφη,αλλα αυτη η ομορφια πηγαζε κυριως απο μεσα της,αφου η ευτυχια που ενιωθε στολιζε το προσωπο της με ενα φωτεινο υπεροχο χαμογελο.Προχωρησε αργα μπροστα με τον πατερα της να την κρατα απο το χερι περηφανος και εισηλθαν στο ναο με τη μουσικη να συνοδευει τα βηματα τους.Μολις αντικρυσε τον Philip το προσωπο της φωτιστηκε ακομα περισσοτερο.Για μια στγμη χαθηκε μες τις σκεψεις της και το μονο που εβλεπε μπροστα της ηταν εκεινος.Ο πατερας της την παρεδωσε στον Philip οπως γινοταν και το μυστηριο ξεκινησε.
    Εκεινο το πρωινο η Eloise και ο Philip ενωθηκαν και νομιμα πια για παντα με τα ιερα δεσμα του γαμου.Οι νεραιδες αορατες περνουσαν πετωντας πανω απο τα κεφαλια τους δινοντας τους ευχες για μια ευτυχισμενη ζωη,ενω η ιδια η Aurora εμφανιστηκε μεσα στο λευκο φορεμα της-αφηνοντας για μια στιγμη τα καθηκοντα της-και με το τραγουδι της ευλογησε τον αγνο ερωτα των δυο νεων.
    Το μυστηριο τελειωσε.Τωρα οι δυο τους ανηκαν ολοκληρωτικα ο ενας στον αλλον.Βγηκαν εξω απο το ναο χερι χερι και το πληθος τους πεταγε ροδοπεταλα,που εμοιαζαν να πεφτουν απο τον ουρανο,σαν μαγικη βροχη.Καθως κατεβαιναν τα σκαλια τα σπαθια των αξιωματικων που βρισκονταν και απο τις δυο μεριες στημενοι και περιμεναν,υψωθηκαν και ενωθηκαν για να περασουν τιμωμενοι οι δυο νιοπαντροι νεοι.
    Λιγο πιο περα βρισκοταν εκεινος.Τα ματια του γυαλιζαν απο θυμο καθως τους παρακολουθουσε να περνουν κατω απο τα ενωμενα ξιφη.Ειχε ερθει η ωρα να πληρωσουν που του φερθηκαν ετσι.Και ιδιαιτερα εκεινη,που απαρνηθηκε τον ερωτα του και τον ρεζιλεψε στο βασιλειο του.Εσφιξε στα χερια του τα χαλιναρια και περιμενε.
    Οι δυο παντρεμενοι πια νεοι ανεβηκαν στην αμαξα που θα τους μετεφερε στο Παλατι οπου θα γινοταν η δεξιωση.Ευτυχισμενοι οσο ποτε,ενωσαν τα χειλη τους καθως η αμαξα ξεκινουσε να απομακρυνεται προχωρωντας πανω στο μικρο δρομακι διπλα απο το δασος.Εκεινος,μολις το αντιληφθηκε εδωσε εντολη στο αλογο να ξεκινησει.Τους ακολουθουσε τωρα βρισκομενος απεναντι τους,μεσα στα δεντρα,με το αλογο του να καλπαζει.Εσφιξε με το αλλο του χερι το σπαθι του και γρυλιζοντας σαν λυσσασμενος σκυλος,ορμησε βγαινοντας απο το δασος μολις βρηκε την ευκαιρια και βρεθηκε ευθυς μπροστα απο την αμαξα.Τα αλογα της αμαξας αμεσως εκαναν πισω μετα την εντολη του αφεντη τους που ξαφνιασμενος τους τραβηξε τα χαλιναρια.Εκεινος ορμησε στον αμαξα και με μια κινηση τον πεταξε κατω απο την αμαξα.Πηρε τα χαλιναρια στα χερια του και κοροιδευοντας τον που κυνηγουσε τωρα την αμαξα απο πισω φωναζοντας,ξεκινησε.
    H Eloise παραδεχτηκε οτι κατι δεν πηγαινε καλα.Ανοιξε το κουρτινακι που καλυπτε τα παραθυρα της αμαξας και μολις ειδε τον αμαξα να τρεχει πανικοβλητος απο πισω τους,εχασε την ψυχραιμια της.Η αμαξα σταματησε.Πριν προλαβουν να σκεφτουν η πορτα ανοιξε με μανια και εμφανιστηκε το αναψοκοκκινισμενο προσωπο του Adrian.Αρπαξε με βια τον Philip απο το πρατσο και τον πεταξε εξω.Εβγαλε το σπαθι του απο τη θηκη του και του επιτεθηκε.Εκεινος τα χασε αλλα προλαβε να κυληστει και να του ξεφυγει.Η Eloise ετρεξε πισω του φωναζοντας στον Adrian να ηρεμησει και να τους αφησει ησυχους αλλα εκεινος δεν ακουγε τιποτα.Ο Philip εβγαλε το σπαθι του μη μπορωντας να σκεφτει τιποτα αλλο και αντεπιτεθηκε.Μετα απο λιγη ωρα ο Adrian καταφερε να τον τραυματισει στο μπρατσο.Βεβαια και ο Philip σαν απταιστος ξιφομαχος που ητανε,τον τραυματισε και εκεινος.Ειχε ομως αρχισει να κουραζεται,και ο Adrian μανιασμενος με μια κινηση τον αφεπλισε και τωρα τον απειλουσε με το ματωμενο σπαθι του.Η Eloise δεν μπορουσε να καθεται με σταυρωμενα τα χερια.Αρπαξε το σπαθι του Philip που ειχε πεταχτει στα ποδια της και του επιτεθηκε.Τον πετυχε στο μπρατσο σχιζοντας του τον ακριβο του μανδυα.Εκεινος ουρλιαξε απο το μισος και ξεχνωντας προς στιγμην τον Philip της ορμηξε.Η πριγκιπισσα ομως αποδειχτηκε αρκετα ικανη και δεν την χτυπησε καθολου.Αντιθετα εκεινη ακουραστη τον τραυματισε αρκετες φορες,δυστυχως ομως ελαφρια.Ο Adrian αποφασισμενος να παιξει κωρωνα γραμματα το κεφαλι του για την τιμη του,της ορμουσε με απανωτα χτυπηματα και τελικα την αφεπλισε.Γυρισε στον Philip που βρισκοταν στο εδαφος μη μπορωντας να κουνηθει και με ανελεητο μισος εμπηξε το σπαθι του στο στηθος του.Μια κραυγη ακουστηκε και υστερα το χλιμιντρισμα ενος αλογου.Ο Adrian αφου εκδικηθηκε την Eloise χτυπωντας τον μοναδικο ανθρωπο που ερωτευτηκε στη ζωη της,εξαφανιστηκε μεσα στο δασος.Το αιμα του Philip ετρεχε ασταματητα σαν νερο που αναβλυζει απο πηγη.Η Eloise ετρεξε κοντα του κλαιγοντας.Το μονο που μπορεσε να πει εκεινος,ηταν ενας αδυναμος ψιθυρος που εμοιαζε με μια γνωστη λεξη..Σ'αγαπω..Αυτο ηταν ολο.Υστερα ξεψυχησε στην αγκαλια της παραδιδοντας τα νιατα του και το θαρρος του στα παγωμενα χερια του Αδη,τιμωρουμενος για το μοναδικο σφαλμα που διεπραξε ποτε του:Που αγαπησε μια πριγκιπισσα.Εκεινη με λυγμους εβγαλε το μενταγιον που του ειχε χαρισει η ιδια απο το λαιμο του και το κρατησε στα χερια της, αποφασισμενη να μην το αφησει ποτε..
    ~Πενθος σκεπασε σα σαβανο το Βασιλειο και μετα την ενδοξη ταφη του παραλιγο νεου Βασιλια,η Eloise ορκιστηκε πως θα επαιρνε εκδικηση.Μετα απο καιρο,και αφου τα πραγματα βελτιωθηκαν καπως και οι πληγες του βασιλειου αρχισαν να κλεινουν,η Eloise μαζεψε πληγωμενη το μπαουλακι της και εξαφανιστηκε.Απο τοτε δεν την ξαναειδε κανεις.Πολλοι νομιζαν οτι αυτοκτονησε.Αλλοι πιστευαν οτι εχασε τα λογικα της και χαθηκε στο δασος.Η αληθεια ομως ειναι οτι εκεινη γυρνουσε απο μερος σε μερος για να βρει τον ανθρωπο που της πηρε την ευτυχια μεσα απο τα χερια.Και τον βρηκε.Και εκδικηθηκε για το χαμο του αγαπημενου της.Αλλα αυτο δεν ηταν αρκετο.Τιποτα δεν μπορουσε να την κανει να νιωσει ξανα ζωντανη.Η ψυχη της ειχε χαθει μαζι με τη ζωη του Philip..Περιπλανιοταν λοιπον απο μερος σε μερος με τον ορκο οτι θα διδασκε ξιφασκια στους αδυναμους και οτι θα τους προστατευε με τιμημα τη ζωη της.Δεν ηταν λιγες οι φορες που καταφερε να βοηθησει τους αδικημενους.Κι αυτο γιατι δεν καταφερε να βοηθησει τον εαυτο της,και ακομα περισσοτερο τον αγαπημενο της.Περιπλανιοταν λοιπον συνεχεια και δεν εμενε ποτε σε ενα μερος για πολυ,εχοντας παντα το μπαουλακι μαζι της να τη συντροφευει σαν φυλαχτο.Ωσπου περασαν τα χρονια,και η γρια Μοιρα η Ατροπος,αποφασισε να κοψει το νημα της ζωης της.
    ~Πολλοι χωρικοι απο τοτε εχουν αναφερει πως εχουν δει δυο αγγελικες φιγουρες στο δασος του Haven,να χορευουν και να στροβιλιζονται μαζι σε εναν μαγικο ρυθμο.Πολλοι πιστευουν οτι ειναι οι ψυχες του Philip και της Eloise..Και οντως,αυτη ειναι η αληθεια.Τωρα πια οι δυο ερωτευμενοι ειναι επιτελους μαζι,και χορευουν καθε νυχτα στο δασος του Haven,ενω ο ανεμος σφυριζει το τραγουδι τους...




    ~Η ιστορια τελειωσε,η μαγεια ομως οχι.Γιατι ειμαι σιγουρη πως καπου εκει εξω βρισκεται το μικρο σκαλιστο μπαουλακι της πριγκιπισσας με τους μαγικους θησαυρους του να περιμενουν τους κατοχους τους και να μας θυμιζουν την αστειρευτη,αιωνια αγαπη της Eloise και του Philip.Το λαμπερο χρυσο μενταγιον,και το μαγεμενο τριανταφυλλο με τα ροδινα πεταλα του,ζωντανα οσο ποτε,ανασαλευουν σαν ζεστο αιμα μεσα σε γαλαζια φλεβα,για να μας δινουν ελπιδα τονιζοντας μας οτι η αληθινη αγαπη υπαρχει,και οτι οταν την βρουμε,θα πρεπει να δωσουμε μαχη γι αυτην..

    copyright
    ?
    Life itself is the most wonderful fairy tale!
    Hans Christian Andersen

Πληροφορίες για το θέμα

Users Browsing this Thread

Υπάρχουν αυτή τη στιγμή 1 χρήστες.(0 μέλη και 1 επισκέπτες)

Παρόμοια Θέματα

  1. Απαντήσεις: 0
    Τελευταίο Μήνυμα: 22-12-09, 14:01

Δικαιώματα - Επιλογές

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •  
  • BB code is σε λειτουργία
  • Τα Smilies είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
  • [VIDEO] ο κωδικός είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας