Νύμφες, οι Νεράιδες στην Ελλάδα - Page 2


Σελίδα 2 από 3 ΠρώτηΠρώτη 123 ΤελευταίαΤελευταία
Εμφάνιση αποτελεσμάτων σε εξέλιξη 11 έως 20 από 25

Θέμα: Νύμφες, οι Νεράιδες στην Ελλάδα

  1. Νέο μέλος
    Εγγραφή
    10-08-2009
    Μηνύματα
    4
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 0 μηνύματα

    σε 0 αναρτήσεις

    Lightbulb

    οτι δεν ακουγεται δε σημαινει οτι παυει να υπαρχει

  2. Μέλος Νεραϊδόκυκλου Το avatar του χρήστη Τailyn
    Εγγραφή
    20-08-2009
    Περιοχή
    Χαμένη στο όνειρο...
    Μηνύματα
    231
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 21 μηνύματα

    σε 13 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    Έχω να πω ότι νεράϊδες έχουν εμφανιστεί και στο χωριό Εύα έξω από την Καλαμάτα.
    Οικοπεδοποίηση,τσιμεντοποίηση,κακοποίηση τόση ποίηση σε μια τόσο πεζή ζωή ...

  3. Παλιό Μέλος Το avatar του χρήστη melita
    Εγγραφή
    06-05-2009
    Περιοχή
    πάνω σε ενα σύννεφο...
    Μηνύματα
    865
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 155 μηνύματα

    σε 119 αναρτήσεις

    Προεπιλογή Αμαδρυαδες νυμφες






    Σοφία Μακράκη
    Διδασκάλισσα της Ιεράς Ανθοδετικής -Ικεμπάνα

    ΑΜΑΔΡΥΑΔΕΣ ΝΥΜΦΕΣ

    Στενά συνδεδεμένος ο άνθρωπος μετ τη φύση, σε παλαιότερες εποχές σεβόταν και εκτιμούσε τα ζώα και τα φυτά που τον βοηθούσαν στην επιβίωση του.
    κατανοούσε την αμοιβαία εξάρτηση όλων των βασιλείων της ζωής και το κάθε τι έπαιρνε θέση στη συνείδησή του, ανάλογα με τη χρησιμότητά του. Έδινε σ' αυτά υπόσταση, τα θεωρούσε ζώντες οργανισμούς, εκφράσεις ενός ενιαίου συνόλου, και πολλές φορές τους απέδιδε θεϊκές ιδιότητες.
    Θεοί παίρνουν μορφή δέντρων για να πλησιάσουν τον έρωτά τους, άνθρωποι τιμωρήθηκαν να ζήσουν σαν φυτά για το παράπτωμα τους ή δέντρα όπως η Ιερή Βελανιδιά της Δωδώνης, είναι το ενδιάμεσο μέσο μεταξύ θνητών και αθανάτων.
    Τα δέντρα, πολύ οντά στον άνθρωπο, έτοιμα να τον ξεκουράσουν ή να τον προστατέψουν από τον ήλιο ή τη βροχή, με την καθημερινή επαφή μαζί τους, έγιναν αφορμή να γεννηθούν θρύλοι και παραδόσεις γύρω απ' αυτά, που ακόμα και σήμερα εντυπωσιάζουν.
    Στα δάση και στα νερά πίστευαν πως κατοικούσαν οι Νύμφες, κόρες του Δία και ακόλουθες της Άρτεμης.
    Μια κατηγορία Νυμφών, τις οποίες ονόμαζαν Αμαδρυάδες , κόρες του, Ουρανού αρχαιότερες από τις κόρες του Δία, θεωρούσαν πως ήταν ταυτισμένες με τη ζωή των δέντρων.
    Μόλις κάνει την εμφάνιση του ένα δεντράκι, μια Αμαδρυάδα έλεγαν το αναλαμβάνει, το προστατεύει και μοιράζεται τη μοίρα του. Όταν το νερό του Ουρανού ποτίζει τα δέντρα, οι Αμαδρυάδες είναι χαρούμενες, αντίθετα όταν τα δέντρα χάνουν τα φύλλα τους οι Νύμφες πενθούν.
    Ο Καλλίμαχος στον Ύμνο της Δήλου, μας αναφέρει ότι η Νύμφη μιας βελανιδιάς έχει αγωνία γι το δέντρο της, που το κτύπησε ο Κεραυνός.
    Οι άνθρωποι ισχυρίζονταν ότι οι Αμαδρυάδες πέθαιναν ταυτόχρονα με τα δέντρα και τις θεωρούσαν όντα που μπορούσαν να διαδραματίσουν ρόλο μεσάζοντα ανάμεσα στους θεούς.
    Σε ορισμένες μυθικές παραδόσεις διατηρήθηκε η ανάμνηση Αμαδρυάδων που είχαν παρακαλέσει κάποιο ήρωα για να σώσει το δέντρο τους ή μνημονεύεται η τιμωρία που έπληξε τους ανθρώπους οι οποίοι είχαν κόψει ένα δέντρο, περιφρονώντας τις παρακλήσεις της Νύμφης.
    Τέτοιοι μύθοι είναι του Ροίκου, του Οξύλου και της Δρυόπης.
    Ο Ροίκος είναι ο ήρωας μιας ερωτικής περιπέτειας με τις Αμαδρυάδες:
    Υπήρχε μια δρύς, τόσο γέρικη λέει ο μύθος, που ήταν έτοιμη να πέσει.
    Ο Κένταυρος Ροίκος έβαλε τους δούλους του να την στηρίξουν με πασσάλους και να την φροντίσουν. Μ' αυτή την ενέργεια ο Ροίκος έσωσε τη ζωή των Αμαδρυάδων, που η ύπαρξή τους ήταν συνδεδεμένη με την ύπαρξή της βελανιδιάς. Για να τον ευχαριστήσουν οι Νύμφες, του πρόσφεραν την αμοιβή που θα ζητούσε. Εκείνος ζήτησε την αγάπη τους και εκείνες δέχτηκαν. Του επέστησαν όμως την προσοχή ότι δεν θα δεχόταν καμία απιστία από την πλευρά του.
    Σύνδεσμο ανάμεσα τους ορίστηκε μια μέλισσα που θα έκανε χρέη αγγελιοφόρου. Μια μέρα λοιπόν η μέλισσα πήγε να συναντήσει το Ροίκο για να του μεταφέρει ένα μήνυμα των Νυμφών. Ο Ροίκος όμως, τη στιγμή που τον βρήκε η μέλισσα, έπαιζε πεσσούς. Απασχολημένος με το παιγνίδι την δέχτηκε πολύ άσχημα. Η μέλισσα τον τσίμπησε στα μάτια και ο Ροίκος τυφλώθηκε.
    Αντίθετα η Νύμφη Χρυσοπέλεια, που ζούσε στη Αρκαδία, νυμφεύτηκε το σωτήρα της και έκαναν ένδοξους απογόνους.
    Μια μέρα λέει ο μύθος, που ο Αρκάδας κυνηγούσε σε μια περιοχή της Αρκαδίας, είδε μια βελανιδιά έτοιμη να την παρασύρει ο χείμαρρος. Η Νύμφη Χρυσοπέλεια που κατοικούσε στο δέντρο τον ικέτευσε να τη σώσει.
    Πράγματι, ο γενναίος Αρκάδας έκαμε ένα φράγμα, για να αποστρέψει το ρέμα μαζί του και του χάρισε δυο γιούς, τον Έλατο και τον Αμφείδοντα, τους προγόνους του Αρκαδικού γένους.
    Ένας άλλος ευτυχισμένος γάμος ήταν του Οξύλλου. Ο γιός του Ορείου, παντρεύτηκε την Αμαδρυάδα αδελφή του και απέκτησε μαζί της Νύμφες που είχαν τα ονόματα: Η Καρία, η Βάλανος, η Κρανία, η Μορέα, η Αιγείρα και η Πτέλα, καθώς και την Άμπελο και τη Συκή. Τα ονόματα τους μας θυμίζουν δέντρα που είναι γνωστά και σε μας σήμερα.
    Μια ιστορία με Αμαδρυάδες συνδέεται με τον θεό Απόλλωνα και τον ερωτά του με την θνητή Δρυόπη.
    Η Δρυόπη ήταν η μοναχοκόρη του βασιλιά Δρύοπα και φύλαγε στο όρος Οίτη τα κοπάδια του πατέρα της. Συνήθιζε να πηγαίνει κάθε μεσημέρι σε μια πηγή που κατοικούσαν Νύμφες, έτσι έγινε φίλη με τις Αμαδρυάδες. Οι Νύμφες τις έμαθαν ύμνους και χορούς που αγαπούσαν οι θεοί.
    Μια μέρα που η Δρυόπη χόρευε έναν θεϊκό χορό, την είδε ο Απόλλωνας και την ερωτεύτηκε. Για να την πλησιάσει μεταμορφώθηκε σε χελώνα. Οι φίλες της μόλις είδαν την χελώνα άρχισαν να παίζουν μαζί της. Κάποια στιγμή η Δρυόπη πήρε τον μεταμορφωμένο στα γόνατα της. Αμέσως ο Απόλλωνας πήρε την μορφή φιδιού και ενώθηκε μαζί της.
    Τρομαγμένη η Δρυόπη γύρισε στο σπίτι της αλλά δεν είπε κουβέντα για αυτό που της συνέβη. Σε λίγο καιρό ο γιός του Οξύλου, ο Ανδραιμόνας, την ζήτησε σε γάμο και η κοπέλα δέχτηκε. Έτσι η Δρυόπη έφερε στον κόσμο ένα γιο τον Άμφισσο, που όταν ενηλικιώθηκε, ίδρυσε στους πρόποδες της Οίτης μια πόλη που της έδωσε το όνομα του βουνού.
    Σε μεγάλη ηλικία, όταν η Δρυόπη είχε πάει να προσφέρει θυσία στις Αμαδρυάδες, τις παλιές συντρόφισσες της, κοντά στο ιερό του Απόλλωνα, που είχε ιδρύσει ο γιός της, οι Αμαδρυάδες από φιλία γι' αυτήν την έκαμαν Αμαδρυάδα. Σε εκείνο το μέρος φύτρωσε μια ψηλή λεύκα και ξεπήδησε μια πηγή στο έδαφος.
    Μια παραλλαγή του μύθου, την αναφέρει ο Οβίδιος, την εποχή που ο γιός της Δρυόπης ήταν ακόμη μωρό, η νέα μητέρα πήγε στο βουνό κοντά σε μια λίμνη με διάφανο νερό για να προσφέρει θυσία στις Νύμφες. Δίπλα στην πηγή ήταν ένα δέντρο με γυαλιστερά φύλλα και έκοψε μερικά για να διασκεδάσει το παιδί της.
    Αγνοούσε ότι το δέντρο αυτό ήταν το μεταμορφωμένο σώμα της Νύμφης Λωτίδας. Έτρεξε αίμα από τα κλαδιά και η Νύμφη, μέσα στο θυμό της, μεταμόρφωσε τη Δρυόπη σε ένα παρόμοιο δέντρο. Όσες κοπέλες, απερίσκεπτα, διηγήθηκαν τη σκηνή της μεταμόρφωσης, μεταμορφώθηκαν και οι ίδιες σε πεύκα.
    Πολλά δέντρα είναι συνδεδεμένα με παρόμοιες μυθοπλασίες που η κάθε περίπτωση είναι μια ιστορία που ξετυλίγεται για να μας μεταφέρει συμβολικά τις ιδιότητες του δέντρου ή του άνθους και να μας συματοδοτήσει τη χρησιμότητα του.

    Από το τεύχος 78 της Ελληνικής Αγωγής
    Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...

  4. Παλιό Μέλος Το avatar του χρήστη melita
    Εγγραφή
    06-05-2009
    Περιοχή
    πάνω σε ενα σύννεφο...
    Μηνύματα
    865
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 155 μηνύματα

    σε 119 αναρτήσεις

    Προεπιλογή Νυμφες






    Οι Νύμφες κατά τον Όμηρο είναι θυγατέρες του Δία Αιγιόχου, του θεού της θύελλας. Φαίνεται να έχουν σχέση με τα νερά των βροχών που έρχονται από τον ουρανό, πέφτουν στην γή και αναβλύζουν από τις πηγές στην επιφάνεια. Υπάρχει μιά θρησκευτική συνήθεια στο βουνό Λύκιο στην Αρκαδία την οποία περιγράφει ο Παυσανίας.
    Στις εποχές μεγάλης ξηρασίας, ο ιερέας του Λυκαίου Διός, πήγαινε στην πηγή Αγνώ και εξευμένιζε την Νύμφη με θυσίες και προσευχές. Ύστερα έριχνε ένα κλαδί βελανιδιάς στην επιφάνεια της πηγής. Σε λίγο κανείς έβλεπε το νερό να αναβράζει, σηκώνονταν ατμοί και σχηματίζονταν ένα σύννεφο το οποίο τραβούσε κι άλλα και τελικά η βροχή ερχόταν.
    Στις σπηλιές της Ελλάδας που ο υγρός θόλος στάζει νερό, στις κοιλότητες των βράχων όπου αναβλύζουν πηγές ήταν η φυσική κατοικία των Ναιάδων, παρθένων των τρεχούμενων νερών. Οι Ναιάδες απολάμβαναν τον έρωτα με τον Ερμή και τους Σειληνούς και ζούσαν όσο και οι πηγές στις οποίες κατοικούσαν. Η επίδραση που είχε το νερό στην φύση, έκανε τις Ξωθιές να θεωρηθούν τροφοδότρια και γονιμοποιός δύναμη. Ύστερα έγιναν προστάτριες της νιότης και τελικά των αρραβωνιασμένων κοριτσιών. Οι Αμαδρυάδες, Νύμφες των μοναχικών δένδρων και λιβαδιών ταυτίζονταν με τις Μελίες και ζούσαν κι αυτές όσο ζούσαν τα δένδρα στα οποία κατοικούσαν. Η διαφορά των Δρυάδων και Αμαδρυάδων είναι ότι η Αμαδρυάς πεθαίνει με το που κόβανε ή ξερένονταν το δένδρο. Όταν περιφέρεται μέσα στο δάσος, γίνεται Δρυάς.

    amadryades.gr
    Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...

  5. Παλιό Μέλος Το avatar του χρήστη melita
    Εγγραφή
    06-05-2009
    Περιοχή
    πάνω σε ενα σύννεφο...
    Μηνύματα
    865
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 155 μηνύματα

    σε 119 αναρτήσεις

    Προεπιλογή




    Στην ελληνική μυθολογία η Καλυψώ ήταν γνωστή μία Νύμφη, κόρη του Άτλαντα και της Πλειόνης ή του θεού Ηλίου και της Περσηίδας. Ζούσε στη νήσο Ωγυγία, που οι αρχαίοι συγγραφείς τοποθετούν στη δυτική Μεσόγειο (συγκεκριμένα έχει προταθεί μεταξύ άλλων ότι ήταν στη Θέουτα, απέναντι από το Γιβραλτάρ, ή το νησί Γκόζο δίπλα στη Μάλτα), ενώ αναφέρεται συχνά και απλώς ως «το Νησί της Καλυψώς». Η Καλυψώ κατοικούσε σε ένα μεγάλο σπήλαιο, κοντά στην είσοδο του οποίου υπήρχαν φυσικοί κήποι, ιερό δάσος και πηγές. Εκεί περνούσε την ημέρα της η Νύμφη, κλώθοντας και υφαίνοντας με τις υπηρέτριές της, που ήταν και αυτές Νύμφες.
    Η Καλυψώ υποδέχθηκε τον Οδυσσέα στο νησί της ως ναυαγό. Στην Οδύσσεια (ραψωδίες ε και η) αναφέρεται ότι η Καλυψώ τον ερωτεύθηκε και γι' αυτό τον κράτησε κοντά της επί δέκα χρόνια. Σύμφωνα με άλλους συγγραφείς, ο Οδυσσέας έμεινε με την Καλυψώ 7 χρόνια ή και ένα μόνο έτος. Η Καλυψώ του υποσχόταν ότι θα τον έκανε αθάνατο, αλλά ο Οδυσσέας δεν εγκαταλείφθηκε στη γοητεία της, γιατί ο βαθύτερος εσωτερικός πόθος του ήταν η επιστροφή του στην Ιθάκη.
    Με την παράκληση της θεάς Αθηνάς ο Δίας έστειλε τον Ερμή στην Καλυψώ για να της ζητήσει να αφήσει τον Οδυσσέα να φύγει. Μετά από αυτό, η Καλυψώ με μεγάλη της λύπη τον άφησε να φύγει, αφού πρώτα του έδωσε ξυλεία και πανί για να κατασκευάσει μία σχεδία, καθώς και προμήθειες (ακόμα και «μαύρο κρασί») για το ταξίδι του. Επίσης του υπέδειξε ποιους αστέρες να παρατηρεί για να ρυθμίζει την πορεία του.
    Μεταγενέστεροι μύθοι αναφέρουν ότι ο Οδυσσέας και η Καλυψώ απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Λατίνο ή τον Αύσονα (που αργότερα εγκαταστάθηκε στην Ιταλία), ενώ ο Ησίοδος (Θεογονία, Β 1017-1018) αναφέρει δύο γιους τους, τον Ναυσίθοο και τον Ναυσίνοο. (Ο Ναυσίθοος αυτός δεν πρέπει να συγχέεται με τον βασιλιά των Φαιάκων Ναυσίθοο που αναφέρεται στην Οδύσσεια.)




    πηγη: Βικιπαιδεια
    Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...

  6. Παλιό Μέλος Το avatar του χρήστη melita
    Εγγραφή
    06-05-2009
    Περιοχή
    πάνω σε ενα σύννεφο...
    Μηνύματα
    865
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 155 μηνύματα

    σε 119 αναρτήσεις

    Προεπιλογή Νυμφες των δασων-Μελιες ή Μελιαδες




    Οι νύμφες των δασών Μελίες ήταν κόρες της Γαίας ή οποία τις γέννησε με τις σταγόνες του αίματος που χύθηκαν από τον Ουρανό όταν τον ακρωτηρίασε ο Κρόνος. Αναφέρονται 9 Μελίες. Αδράστεια, Αρέθουσα, Βριθώ, Γλαύκη Ελίκη, Ίδη, Κελαινώ, Κρίμη και Κυνόσουρα.Οι Μελίες προτιμούσαν να ζούν στα δένδρα της μελιάς ή φλαμουριάς. Σε ανάμνηση της γέννησής τους από το αίμα, το ξύλο της φλαμουριάς το χρησιμοποιούσαν για την κατασκευή δοράτων που προκαλούσαν θάνατο. Από τις Μελίες προήλε το "χάλκινο γένος" το τρίτο γένος που κατάκτησε την γή, ήταν πολεμοχαρές, σκληρό και εξαφανίστηκε.




    πηγη: Πασιθεη(blog)
    Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...

  7. Παλιό Μέλος Το avatar του χρήστη melita
    Εγγραφή
    06-05-2009
    Περιοχή
    πάνω σε ενα σύννεφο...
    Μηνύματα
    865
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 155 μηνύματα

    σε 119 αναρτήσεις

    Προεπιλογή ο μύθος της νύμφης κυάνης





    Κάπου στο κέντρο της Σικελίας, βρίσκεται η Έννα. Μία πανέμορφη, καταπράσινη περιοχή, χτισμένη πάνω σε λόφο. Εκεί έπαιζε η Περσεφόνη, Κόρη του Διός και της Δήμητρας, με τις κόρες του Ωκεανού, τις Νύμφες. Μέσα στην πλούσια βλάστηση οι κοπέλες μάζευαν λουλούδια. Το δάσος αντηχούσε χαρούμενα τραγούδια, και ο ήχος από τα νερά των πηγών γινόταν ένα με τα γέλια των κοριτσιών.

    Η Περσεφόνη είδε μακριά έναν λευκοκίτρινο νάρκισσο. «Τι όμορφος!» είπε στην Κυάνη. «Θα τον πλέξω στο στεφάνι μου!» Οι κοπέλες πλησίασαν το άνθος με χορευτικά παιχνιδίσματα, μεθυσμένες από την ομορφιά της φύσεως. Μα, αλίμονο, προτού προλάβει η Περσεφόνη να κόψει το άνθος άνοιξε η γη, κι αναπήδησε ο Πλούτων, ο θεός του Κάτω Κόσμου. Άρπαξε την Κόρη, παρά τις προσπάθειες της Κυάνης να την κρατήσει. Έτσι ο Πλούτων οδήγησε την Περσεφόνη στο χρυσό άρμα του, και κίνησαν για το Βασίλειο του Κάτω Κόσμου!

    Στο δάσος τα γέλια των Νυμφών γίνηκαν θρήνοι, που με την ηχώ τους τρομάζανε τα ζώα του δάσους και έδιωχναν τα πουλιά. Η Κυάνη δεν έχασε καιρό. Όσο έβλεπε τον Πλούτωνα με την Περσεφόνη να απομακρύνονται, τόσο γοργότερα έτρεχε, μην τούς χάσει από τα μάτια της. Καθώς το άρμα ξεμάκραινε βιαστικά, σχημάτιζε πάνω στο χώμα ένα χάσμα. «Κουράγιο!», μονολόγησε η Κυάνη. «Τουλάχιστον δεν θα χάσω τα αχνάρια ! τους ». κι όλο έτρεχε, ως που φτάσανε στις Συρακούσες! Εκεί ο Πλούτων σχίζοντας την γη κατέβηκε στο βασίλειό του, παίρνοντας μαζί την Περσεφόνη.

    Η αφοσιωμένη Κυάνη, παρέμεινε έξω από τις Πύλες του Άδη, κλαίγοντας που δεν μπόρεσε να βοηθήσει την φίλη της. Τα δάκρυά της σχημάτισαν πηγή που έρεε μέσα στο χάσμα που είχε σχηματίσει το άρμα του Πλούτωνα. Οι Θεοί την λυπήθηκανε, και την μετέτρεψαν σε πηγή.

    Η πηγή «Κυάνη» στην Σικελία λατρεύτηκε για πολλούς αιώνες. Ο θρυλικός Ηρακλής, μετά τούς άθλους του επισκέφτηκε την Σικελία και καθιέρωσε την λατρεία της. Δίδαξε τούς κατοίκους πως να τελούν λαμπρές τελετές προς την Κόρη και εορτές με θυσία στα νερά της Κυάνης. Και οι Νύμφες για να ξεκουράσουν τον Ηρακλή από το πολύκοπο ταξίδι του γέμισαν την Σικελία ιαματικές πηγές.





    Σύμφωνα με τον "Ομηρικό Ύμνο" κανένας δεν αντιτάχθηκε στην αρπαγή της Περσεφόνης.


    Ο Οβίδιος όμως, αντίθετα, αναφέρει ότι "η Κυάνη (ή Κυανή), η περιφημότερη Νύμφη της Σικελίας επιχείρησε να μπει εμπόδιο στο δρόμο του άρπαγα, "δε θα κάνεις βήμα παρακάτω" του είπε.


    "Θες με το ζόρι να γίνεις της Δήμητρας ο γαμπρός. Έπρεπε την κόρη της να τη ζητήσεις κι όχι να την αρπάξεις ύπουλα.. Κι εμένα, αν επιτρέπεται την ταπεινότητά μου με το μεγαλείο σου να συγκρίνω, μ' αγάπησε ο 'Αναπης, μα έγινα γυναίκα του όταν με τα παρακάλια του μ' αφόπλισε κι όχι με απειλές."

    Έτσι είπε κι απλώνοντας τα χέρια έκοψε το δρόμο του στον Άδη. Κι αυτός, ο γιος του Κρόνου, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει την οργή του. Τα τρομερά του ΄τ' άτια χτύπησε και πέταξε με δυνατό χέρι το σκήπτρο του στη γη, που αμέσως σκίστηκε στα δυο και άνοιξε δρόμο ως τον Τάρταρο, αφήνοντας το άρμα του μέσα στην άβυσσο να περάσει.


    Η Κυανή θρηνεί της Περσεφόνης, της νέας θεάς, την αρπαγή, ως και την προσβολή που δέχτηκε η ίδια από τον Άδη, που βίασε τα νερά της. Και η μυστική κι αγιάτρευτη αυτή πληγή της την έκανε στο κλάμα να βουλιάξει κι έλιωνε λίγο λίγο μέσα στα νερά, κλαίγοντας ολοένα, σταγόνα τη σταγόνα μέσα στα δικά της τα νερά, που ήταν ως τότε η θεά προστάτιδά τους.

    Και έλιωναν, μαλάκωναν τα μέλη της, τα κόκκαλά της γίνονταν ευλύγιστα, τα νύχια της έχαναν τη σκληρότητά τους και γίνονταν νερό τα μέλη της τα μαλακά και πρώτα τα γαλάζια της μαλλιά, τα δάκτυλα, οι κνήμες, τα πόδια, όλα μεταμορφώνονταν σε γρήγορο παγωμένο κύμα. Ύστερα έλιωσαν οι πλάτες και οι ώμοι της και σαν ρυάκια κύλησαν, καθώς και τα πλευρά της και τα στήθια. Και τέλος, αίμα πια δεν έτρεχε στις φλέβες της τις μεταμορφωμένες και τίποτα από την Κυάνη στερεό πια δεν απόμεινε, που να μπορεί να το πιάσει χέρι".

    Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, η αρπαγή της Περσεφόνης έγινε στην Αττική είτε κοντά στην Ελευσίνα είτε κοντά στον Κολωνό. Οι κάτοικοι πάλι της Ερμιόνης, στην Αργολίδα, ισχυρίζονταν πως είχε διαπράξει το εγκληματικό του κατόρθωμα κοντά στην πόλη τους. Μα και οι Φενεάτες πρόβαλλαν τον ίδιο ισχυρισμό. Άλλες εκδοχές τοποθετούσαν τη σκηνή της αρπαγής στην Κρήτη, σ' εκείνο το νησί που έπαιζε πάντα σπουδαίο ρόλο στην Ελληνική μυθολογία.







    πηγές : βικιπαίδεια
    ελληνικό πάνθεον
    Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...

  8. Νεραϊδομαμά Το avatar του χρήστη ΝΕΡΑΙΔΟΚΛΕΦΤΡΑ
    Εγγραφή
    25-01-2009
    Περιοχή
    Δάσος!!!!
    Μηνύματα
    765
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    107
    Του άρεσαν 535 μηνύματα

    σε 234 αναρτήσεις

    Thumbs up Νύμφες




    Οι νύμφες ήταν αθάνατες σωματικά οντότητες. Όπως μας αναφέρει ο Πλούταρχος, ζούσαν περίπου από 9500 έως 10000 χρόνια. Στην Ρόδο, όταν έκαναν επίκληση στις Νύμφες, τις αποκαλούσαν μακρόβιες. Πιθανόν να ανάλαβαν τον ρόλο των διδασκάλων για τους ανθρώπους αφού πολλές φορές βοηθούν τους θνητούς, τους παντρεύονται και τους κάνουν αθανάτους.
    Ο Δίας δεν θέλησε να έρθει σε σύγκρουση μαζί τους κι έτσι τις απομόνωσε σε βουνά, δάση, ποτάμια και απρόσιτα μέρη, δίνοντας αυτές τις περιοχές στην αποκλειστική ευθύνη τους. Οι Νύμφες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην Ελληνική Ιστορία και πρόσφεραν πολλές υπηρεσίες σε θεούς και ανθρώπους. Με την πάροδο των χιλιετιών και επιβολή νέων θρησκειών, μετονομάστικαν σε νεράιδες και φυσικά δεν χάθηκαν από το προσκήνιο, απλά κρύφτηκαν πίσω από μύθους και θρύλους. Η ύπαρξη των Νύμφών γίνεται ολοφάνερη την σημερινή εποχή αφού σε όλη την Ελλάδα, οι τοπικές παραδόσεις βοούν από τις εμφανίσεις αυτών των αθάνατων σωματικά οντοτήτων.


    aparadektoi.gr
    Κάνε με ΑΘΑΝΑΤΗ με ένα ΦΙΛΙ ΣΟΥ μόνο !!!!

  9. Νεραϊδομαμά Το avatar του χρήστη ΝΕΡΑΙΔΟΚΛΕΦΤΡΑ
    Εγγραφή
    25-01-2009
    Περιοχή
    Δάσος!!!!
    Μηνύματα
    765
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    107
    Του άρεσαν 535 μηνύματα

    σε 234 αναρτήσεις

    Προεπιλογή Μελίες ή Μελιάδες





    Οι νύμφες των δασών Μελίες ήταν κόρες της Γαίας
    η οποία τις γέννησε με τις σταγόνες του αίματος που χύθηκαν από τον Ουρανό όταν τον ακρωτηρίασε ο Κρόνος.
    Αναφέρονται εννέα Μελίες. Αδράστεια, Αρέθουσα, Βριθώ, Γλαύκη, Ελίκη, Ίδη, Κελαινώ, Κρίμη και Κυνόσουρα.
    Οι Μελίες προτιμούσαν να ζουν στα δένδρα της μελιάς ή φλαμουριάς.
    Σε ανάμνηση της ματωμένης γέννησής τους το ξύλο της φλαμουριάς το χρησιμοποιούσαν για την κατασκευή των δοράτων που προκαλούσαν θάνατο.
    Από τις Μελίες προήλθε το "χάλκινο γένος", το τρίτο γένος που κατάκτησε την Γη, ήταν πολεμοχαρές, σκληρό κι εξαφανίστηκε.

    πηγή κειμένου....theogonia.gr
    Κάνε με ΑΘΑΝΑΤΗ με ένα ΦΙΛΙ ΣΟΥ μόνο !!!!

  10. Νεραϊδομαμά Το avatar του χρήστη ΝΕΡΑΙΔΟΚΛΕΦΤΡΑ
    Εγγραφή
    25-01-2009
    Περιοχή
    Δάσος!!!!
    Μηνύματα
    765
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    107
    Του άρεσαν 535 μηνύματα

    σε 234 αναρτήσεις

    Προεπιλογή ......Νύμφες........



    Οι νύμφες κατά τον Όμηρο ήταν θυγατέρες του Δία Αιγιόχου, του θεού της θύελλας. Φαίνεται να έχουν σχέση με τα νερά των βροχών που έρχονται απ' τον ουρανό, πέφτουν στην γή και αναβλύζουν από τις πηγές στην επιφάνεια. Υπήρχε μία θρησκευτική συνήθεια την οποία περιγράφει ο Παυσανίας στο βουνό Λυκια στην Αρκαδία.
    Στις εποχές μεγάλης ξηρασίας, ο ιερέας του Λυκαίου Διός πήγαινε στην πηγή Αγνώ και εξευμένιζε την νύμφη με θυσίες και προσευχές. Ύστερα έριχνε ένα κλαδί βελανιδιάς στην επιφάνεια της πηγής. Σε λίγο έβλεπε κανείς το νερό να αναβράζει, σηκώνονταν ατμοί και σχηματίζονταν ένα σύννεφο το οποίο τραβούσε κι άλλα και τελικά η βροχή ερχόνταν.
    Στις σπηλιές που ο υγρός θόλος στάζει νερό, στις κοιλότητες των βράχων όπου αναβλύζουν πηγές ήταν η φυσική κατοικία των Ναιάδων, παρθένων των τρεχούμενων νερών.Οι Ναιάδες απολάμβαναν τον έρωτα με τον Ερμή και τους Σειληνούς και ζούσαν όσο και οι πηγές στις οποίες κατοικούσαν. Η επίδραση που είχε το νερό στην φύση έκανε τις Ξωθιές να θεωρηθούνε τροφοδότρια και γονιμοποιός δύναμη. Ύστερα έγιναν προστάτριες της νιότης και τελικά των αρραβωνιασμένων κοριτσιών.
    Οι Αμαδρυάδες νύμφες των μοναχικών δένδρων και λιβαδιών ταυτίζονταν με τις Μελίες. Ζούσαν κι αυτές όσο ζούσαν τα δένδρα στα οποία κατοικούσαν. Η διαφορά των Δρυάδων και Αμαδρυάδων ήταν ότι η Αμαδρυάς πέθαινε με το που κόβονταν ή ξερένονταν τοδένδρο. Όταν περιφέρονταν μέσα στο δάσος γίνεται Δρυάς.



    πηγή κειμένου....theogonia.gr
    Κάνε με ΑΘΑΝΑΤΗ με ένα ΦΙΛΙ ΣΟΥ μόνο !!!!

Σελίδα 2 από 3 ΠρώτηΠρώτη 123 ΤελευταίαΤελευταία

Πληροφορίες για το θέμα

Users Browsing this Thread

Υπάρχουν αυτή τη στιγμή 1 χρήστες.(0 μέλη και 1 επισκέπτες)

Παρόμοια Θέματα

  1. Οι μύθοι των στοιχειών στην Ελλάδα!
    By melita in forum Γενικές γνώσεις
    Απαντήσεις: 7
    Τελευταίο Μήνυμα: 07-06-15, 14:02
  2. Νεράιδες στην Άνδρο
    By melita in forum Μύθοι και παραδόσεις από την Ελλάδα για νεράιδες και ξωτικά
    Απαντήσεις: 0
    Τελευταίο Μήνυμα: 14-10-10, 17:07
  3. Νεράιδες στην Ομήρου Ιλιάδα
    By melita in forum Παροιμίες, στίχοι και γνωμικά
    Απαντήσεις: 0
    Τελευταίο Μήνυμα: 12-08-10, 14:34
  4. Νύμφες της Νέδας
    By melomenos in forum Μύθοι και παραδόσεις από την Ελλάδα για νεράιδες και ξωτικά
    Απαντήσεις: 2
    Τελευταίο Μήνυμα: 28-02-10, 03:10

Ετικέτες γι'αυτό το Θέμα

Δικαιώματα - Επιλογές

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •  
  • BB code is σε λειτουργία
  • Τα Smilies είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
  • [VIDEO] ο κωδικός είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας