Εμφάνιση αποτελεσμάτων σε εξέλιξη 1 έως 2 από 2

Θέμα: Κοσμάς (Αρκαδίας) - Μονή Έλωνας

  1. Παλιό Μέλος Το avatar του χρήστη melita
    Εγγραφή
    06-05-2009
    Περιοχή
    πάνω σε ενα σύννεφο...
    Μηνύματα
    1.046
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 98 μηνύματα

    σε 75 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    Κοσμάς
    Ο Κοσμάς είναι από τα ομορφότερα χωριά της Πελοποννήσου. Είναι ο τελευταίος σταθμός στην Αρκαδία στο δρόμο για την Λακωνία. Αποτελεί σήμερα η μοναδική κοινότητα της Αρκαδίας. Το χωριό είναι χτισμένο στις νοτιοανατολικές παρυφές του Πάρνωνα σε υψόμετρο 1150 μ.σε καταπράσινο και πανέμορφο τοπίο, με υπέροχα ελατοδάση. Απέχει 32 χιλ. από το Λεωνίδιο και είναι πάνω στο δρόμο που συνδέει την Αρκαδία με την Λακωνία. Παντου άφθονα νερά, πηγές και ρεματιές, μια παρθένα φύση σε όλο της το μεγαλείο. Η διαδρομή από το Λεωνίδιο είναι συναρπαστική. Ο δρόμος διασχίζει πρώτα το επιβλητικό φαράγγι του ποταμού Δαφνώνα, όπου συναντάμε το μοναστήρι της Παναγιάς της Έλωνας και στη συνέχεια ανεβαίνει στον Πάρνωνα και μπαίνει σε ένα πανέμορφο ελατόδασος. Εξ' ίσου εξαιρετική είναι και η διαδρομή προς το κοντινό πανέμορφο οροπέδιο του Πάρνωνα, στα όρια με την Λακωνία. Και οι δύο διαδρομές, από το Λεωνίδιο προς τον Κοσμά και από τον Κοσμά προς το οροπέδιο του Πάρνωνα, θεωρούνται από τις ομορφότερες ορεινές διαδρομές της Ελλάδας.
    Η κεντρική πλατεία του χωριού, σκεπασμένη με θεώρατα πλατάνια (που φυτεύτηκαν το 1883), με γραφικά καφενεία και ταβέρνες και με μαγευτική θέα, είναι πανέμορφη. Στο κέντρο της δεσπόζει η ωραία εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Πίσω από το ιερό της εκκλησίας τρείς όμορφες κρήνες χύνουν αδιάκοπα τα νερά τους. Τα σπίτια του χωριού είναι πετρόκτιστα και ακολουθούν την τοπική παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Το χωριό έχει θέα στον Αργοσαρωνικό κόλπο και όταν ο ορίζοντας είναι καθαρός φαίνονται τα νησιά Σπέτσες και Υδρα. Στο χωριό ξεχωρίζουν το Δημοτικό Σχολείο και το Κοινοτικό κατάστημα. Στον Κοσμά υπάρχει βιβλιοθήκη που στεγάζεται στο κτίριο της Κοινότητας. Στο ίδιο κτίριο στεγάζεται και μικρή πινακοθήκη και λαογραφική συλλογή.
    Στην περιοχή του Κοσμά κατά την αρχαιότητα υπήρχε η κώμη "Σελινούς". Μάλιστα, στο λόφο του προφήτη Ηλία του χωριού υπήρχε ναός αφιερωμένος στο θεό "Μαλεάτη Απόλλωνα". Ο Κοσμάς πρωτοεμφανίζεται ιστορικά στα 1592 μ.Χ., με το όνομα Άγιος Κοσμάς, σε πατριαρχικό σιγγίλιο και σε γράμμα του μητροπολίτη Μονεμβασίας Γενναδίου. Σημαντική είναι η συμβολή του χωριού στην Επανάσταση του 1821, στην οποία έλαβαν μέρος 195 Κοσμίτες αγωνιστές, Οπλαρχηγοί, Καπεταναίοι και απλοί στρατιώτες. Ένας από τους πρώτους μάρτυρες του Μοριά για την ελευθερία ήταν και ο Κοσμίτης Δημογέροντας Γιαννάκης Ασημάκης, ο οποίος θανατώθηκε (13/4/1821) στις φυλακές της Τρίπολης από τους Τούρκους, μαζί με τους όμηρους δεσποτάδες και προεστούς του Μοριά, πριν την έναρξη της Επανάστασης. Μετά την Επανάσταση του 1821, ο Κοσμάς εμφανίστηκε σαν έδρα του Δήμου Σελινούντος (1890-1914).
    Το χωριό συμμετείχε ενεργά στην αντίσταση κατά των Ιταλών και Γερμανών κατακτητών κατά τη διάρκεια της κατοχής. Σημαντική ήταν η νικηφόρα μάχη που έδωσαν στις 27/7/1943 οι αντάρτες του ΕΛΑΣ κατά των Ιταλών έξω από το χωριό στη θέση "Σταυρός", βοηθούμενοι και από κατοίκους του Κοσμά. Στο σημείο αυτό έχει ανεγερθεί μνημείο. Στις 29-30/1/1944 όμως οι κατακτητές, με τμήματα των Ταγμάτων Ασφαλείας της Λακωνίας επέδραμαν κατά του χωριού και το κατέκαψαν. Στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου το χωριό λεηλατήθηκε και εγκαταλείφθηκε. Μεταπολεμικά, με την αγάπη των κατοίκων του ανασυγκροτήθηκε και ανοικοδομήθηκε.
    Ο Κοσμάς κρατά πλέον λιγοστούς κατοίκους το χειμώνα. Οι περισσόροι κάτοικοι χειμαδιάζουν στο Γεράκι και στο Βρονταμά της Λακωνίας. Το καλοκαίρι όμως ζωντανεύει από τους Κοσμίτες που επιστρέφουν και από πολλούς παραθεριστές. Με τον ερχομό του καλοκαιριού οργανώνονται αρκετές γιορτές και εκδηλώσεις. Στο χωριό υπάρχουν ξενώνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια.
    Πριν το 1951 τοχωριό ήταν τελείως απομονωμένο, και ειδικότερα από το Λεωνίδιο και την υπόλοιπη Αρκαδία. Η διάνοιξη και του δρόμου που συνδέει το χωριό με την Λακωνία και το Λεωνίδιο αποπερατώθηκε το 1951 με πρωτοβουλία και προσωπική εργασία των ίδιων των κατοίκων σε διάστημα 100 ημερών. Γι' αυτό και έχει ονομασθεί "δρόμος των 100 ημερών".
    Μεγάλη ήταν η παράδοση των Κοσμιτών μαστόρων στις πέτρινες κατασκευές. Αρχικά στην περιοχή της Κυνουρίας και του Κοσμά, πολλές κατασκευές έγιναν από τους Λαγκαδιανούς μαστόρους που άφησαν σπουδαία δείγματα της δουλειάς τους και που πολλά από αυτά διατηρούνται σε καλή κατάσταη μέχρι σήμερα. Την τέχνη τους συνέχισαν επάξια οι Κοσμίτες που ειδικεύτηκαν στην τέχνη του λιθοτόμου και του λαγουμιτζή.
    Ο Κοσμάς είναι επίσης ονομαστός για τα ντόπια κρεατικά του και το μέλι που παράγεται εκεί. Οι ταβέρνες του προσφέρουν καλό φαγητό και νόστιμα ψητά. Στα καφενεία μπορεί κανείς να δοκιμάσει θαυμάσια γλυκά, όπως γαλακτομπούρικο, μελομακάρονα και κουραμπιέδες.
    Από τον Κοσμά μπορεί κανείς να επισκεφτεί τα χωριά Πλατανάκι (21 χιλ), Αγιο Βασίλειο και Παλαιοχώρι παίρνοντας τον νέο ασφαλτόδρομο που ξεκινά λίγο πιο πάνω από το χωριό. Η διαδρομή μέσα από δάση με έλατα και κέδρα είναι και αυτή συναρπαστική. Επίσης, κοντά είναι το ιστορικό Γεράκι (17 χιλ).




    Σκαρφαλωμένο στην πιο όμορφη πλαγιά του Πάρνωνα, το χωριό Κοσμάς της επαρχίας Κυνουρίας Αρκαδίας, θα σας κερδίσει με την πρώτη ματιά.
    Ερχομενοι από τη Σπάρτη, σε υψόμετρο περίπου 1200 μέτρων, μέσα σε πυκνή βλάστηση από έλατα, θα ξεχωρισετε πάνω σε μια πλαγιά ένα.. όνειρο.
    Η πρώτη εικόνα στην πλατεία του χωριού με τους 12 υπεραιωνόβιους πλατάνους να προσφέρουν την πολύτιμη προστασία τους σ' όλη την πλακόστρωτη πλατεία, με τη λιθόκτιστη εκκλησία να δεσπόζει του χώρου και τα πέτρινα σπιτάκια με τα κόκκινα κεραμίδια να δένουν την όλη εικόνα, θα σας αναγκάσει να αγαπήσετε με την πρώτη ματιά αυτό το χωριό.
    277 χιλιόμετρα από την Αθήνα μέσω Τρίπολης και Σπάρτης ή 240 χιλιόμετρα μέσω Λεωνιδίου και Αργους, υπάρχει ένας επίγειος παράδεισος.
    Στην περιοχη αυτη ο Μαλεάτης Απόλλων, λατρευόταν απο τους κατοικους του χωριου.Ενα άγαλμα του θεού που βρέθηκε στην περιοχή αυτή το εκθέτουν στο αρχαιολογικό μουσείο Αθηνών.
    Υπάρχουν αρκετοί ξενώνες για να μείνετε καθώς και γραφικες ταβερνούλες και παραδοσιάκά καφενεία.
    Σας προτείνω να δοκιμάσετε το κατσικάκι κοκκινιστό, την παραδοσιακή βραστή γίδα και για επιδόρπιο τοπικό γιαούρτι σακούλας με επίσης τοπικής παραγωγής μέλι.
    Στο καφεζαχαροπλαστείο, μπορείτε να γευτείτε εκπληκτικό γαλατομπούρεκό, καρυδόπιτα και άλλα γλυκά παραγωγής τους.
    Το χωριό έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα, πολύ κοντά σ' αυτό βρέθηκαν σημαντικά ευρήματα και η γύρω περιοχή είχε μεταλλεία που εκμεταλευόντουσταν οι Σπαρτιάτες.
    Ομως και στη διάρκεια της κατοχής το χωριό ήταν και έδρα του ΕΛΛΑΣ και για το λόγο αυτό τον Ιανουάριο του 44 οι γερμανοί το έκαψαν.
    Μπορείτε να επισκεφτείτε το πρωί το καταπράσινο καστανόδασος. Σε λιγότερο από μία ώρα πορεία θα σας έφερε σε ένα απίστευτου κάλλους τοπίο, πνιγμένο στο πράσινο με τις καστανιές να παίζουν τον πρώτο ρόλο. Οι ευωδιές της αρκαδικής γης πραγματικά σου δινουν κουράγιο να μπεις πιο μέσα στο δάσος, να κλέψεις λίγο από την απίστευτη φυσική τους ηρεμία. Οι μόνοι 'ταραξίες' στην πορεία σας, ισως ειναι τα σμήνη από πεταλούδες που τόσες πολλές θα συναντησετε μόνο στη Ρόδο.
    Το απόγευμα σειρά για εξερεύνηση είχαν οι λεγόμενες ποτίστρες.Τρία τέταρτα δρόμο από το χωριό και το τοπίο απίστευτα διαφορετικό.
    Τα πλατάνια και τα έλατα, τα πολλά τρεχούμενα νερά, οι πηγές, η εκπληκτική θέα, δε θα σας επέτρεψει να γυρίσετε πίσω παρά μόνο όταν είχε κρυφτεί για τα καλά ο ήλιος.
    Μόλις 12 χιλιόμετρα από το χωρίο στον δρόμο προς Λεωνίδιο, υπάρχει το περίφημο μοναστήρι της Ελώνης με τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Επίσης θαυματουργός πρέπει να είναι ο τρόπος που θα πρέπει να έκτισαν ανθρώπινα χέρια αυτό το μοναδικής ομορφιάς μοναστήρι. Σκαρφαλωμένο σε ένα τεράστιο ύψωμα από βράχο, το μοναστήρι σου κόβει την αναπνοή από το δέος.Οι μοναχές θα σας υποδέχτουν παραδοσιακά με καφεδάκι και παξιμαδάκι και θα απάντησουν σ' όλες τις ερωτήσεις σας. Το μοναστήρι κτίστηκε στο σημείο που βρέθηκε η κέρινη εικόνα της Παναγίας της Ελώνης το 1350.





    φωτογραφίες από τον Κοσμά:















    εκκλησια του χωριου ,στην κεντρικη πλατεία










    το χωριο Κοσμάς, απο μια οπτική γωνία





    Κοσμάς...










    τα στενα πλακοστωτα δρομακια του χωριου










    οι βρυσες των τριων λιονταριων,με κρυο νερο που ερχεται απο το βουνο









    η πλατεια του χωριου








    μνημειο ,στην πλατεια του χωριου









    πλατεια του χωριου






    το δημοτικο σχολειο





    Μονη Ελωνας

    Η Μονή Έλωνας είναι ένα από τα ομορφότερα και τα πλέον γνωστά μοναστήρια της Αρκαδίας. Βρίσκεται στο δρόμο για τον Κοσμά 14 χιλ από το Λεωνίδιο (107 χλμ. από την Τρίπολη) στο φαράγγι του Δαφνώνα. Είναι φημισμένη για την τοποθεσία της. Χτισμένη σε ένα κάθετο και επιβλητικό κοκκινόβραχο, συναρπάζει τον επισκέπτη δίνοντας την εντύπωση ότι αιωρείται στο χάος. Η θέση της προσφέρει εξαιρετική θέα στη γύρω περιοχή.
    Η μονή ιδρύθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα. Το καθολικό της είναι κτισμένο το 1809. Το πέτρινο καμπαναριό κατασκευάστηκε το 1831. Πιστεύεται, ότι η εικόνα της "Παναγίας της Ελώνας" που φυλάσσεται εκεί, είναι έργο του Αποστόλου Λουκά (μια από τις 70 εικόνες που ζωγράφισε). Θεωρείται θαυματουργή από τους προσκυνητές και είναι ολόκληρη ασημωμένη. Στο καθολικό υπάρχουν ωραίο ξυλόγλυπτο τέμπλο και άγια λείψανα, ευαγγέλια, ιερά κειμήλια και πολλά αφιερώματα. Το τέμπλο είναι αχρονολόγητο και χαρακτηρίζεται από λεπτή εργασία και φαντασία. Στα θωράκιά του υπάρχουν σκαλιστές παραστάσεις. Γύρω-γύρω βρίσκονται παλαιά και καλοβαλμένα κτίσματα. Σήμερα είναι γυναικεία μονή.
    Κατά την Τουρκοκρατία η μονή λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε πολλές φορές. Από το 1875 και μετά γνώρισε άνθηση πρωτόγνωρη με τη συμβολή των Λενιδιωτών, Σπετσιωτών και Υδραίων. Στην επανάσταση του ΄21 έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο.
    Η μονή γιορτάζει το Δεκαπενταύγουστο και τα εννιάμερα της Παναγίας. Συγκεντρώνει τότε πολλούς προσκυνητές όλη την Ελλάδα, ιδιαιτέρως από την Κυνουρία, τη Λακωνία και τις Σπέτσες.


    φωτογραφίες απο τη μονή της Ελωνας:




















    η θέα απο τη μονή...σου κοβει την ανάσα...









    το εσωτερικό της μονής











    το εσωτερικο της μονης










    ?
    Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...

  2. Παλιό Μέλος Το avatar του χρήστη melita
    Εγγραφή
    06-05-2009
    Περιοχή
    πάνω σε ενα σύννεφο...
    Μηνύματα
    1.046
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 98 μηνύματα

    σε 75 αναρτήσεις

    Προεπιλογή Λεωνιδιο -Κυνουρια-Αρκαδια

    Το Λεωνίδιο (ή Λενίδι) είναι μία από τις πιο παλιές ναυτικές πολιτείες της Ελλάδας. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Κυνουρίας και η τελευταία πόλη της Νοτιανατολικής Αρκαδίας (95 χιλ. από την Τρίπολη). Εχει 3.500 κατοίκους. Βρίσκεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από τη θάλασσα στην άκρη μιας ευφορότατης πεδιάδας με εσπεριδοειδή και ελαιόδενδρα, ανάμεσα σε απόκρημνα και δύσβατα βουνά Από πάνω του δεσπόζουν θεόρατοι και επιβλητικοί κόκκινοι βράχοι. Το όνομα της πόλης οφείλεται, σύμφωνα με την παράδοση, στον Αγιο Λεωνίδη και στις συμμάρτυρές του (3ος αι.), που τα λείψανά τους ξέβρασε η θάλασσα στην παραλία. Ο κάμπος του Λεωνιδίου ονομαζόταν στην αρχαιότητα "Διονύσου κήπος", γεγονός που συνδέει τη λατρεία του θεού Διονύσου με την καλλιέργεια της αμπέλου στην περιοχή. Η νέα πόλη ιδρύθηκε το 1826, μετά την καταστροφή του Πραστού από τον Ιμπραήμ. Μέχρι τότε αποτελούσε το χειμερινό τόπο διαμονής των Πραστιωτών.
    Το Λεωνίδιο είναι η πρωτεύουσα της Τσακωνιάς. Οι Τσάκωνες είναι απόγονοι εκδωρισθέντων Λακώνων και μιλούν την δική τους διάλεκτο, την τσακώνικη διάλεκτο (τσακώνικα), που είναι παραφθορά της αρχαίας δωρικής διαλέκτου. Η τσακώνικη διάλεκτος θεωρείται η αρχαιότερη στον κόσμο. Ο Τσάκωνες διακρίνονται σε όλη τους την ιστορική διαδρομή για την περηφάνεια και το αδούλωτο φρόνημά τους. Εχουν τις δικές τους παραδόσεις, έθιμα, τραγούδια και χορούς. Ξεχωρίζει ο αρχαιότατος τσακώνικος ρυθμός και ο μεγαλοπρεπής παγανιστικός χορός του που χορεύεται με χαρακτηριστικό "σφικτό" και αυστηρό τρόπο από τους ντόπιους. Περιοχές με Τσακώνικο πληθυσμό είναι το Λεωνίδιο, ο Τυρός, τα Σαπουνακαίϊκα, τα Μέλανα, ο Αγιος Ανδρέας, η Πραματευτή, η Βασκίνα, το Λιβάδι, η Σαμπατική, ο Πραστός, η Σίταινα και η Καστάνιτσα . Υπολογίζεται ότι ο τσακώνικος πληθυσμός ανέρχεται σήμερα σε 11.000 - 13.000 περίπου. Τα τσακώνικα, αν και μια γλώσσα που εξαφανίζεται, είναι ακόμα διαδεδομένα στην περιοχή. Ομιλούνται κυρίως από τους γεροντότερους κατοίκους του Λεωνιδίου και των άλλων τσακώνικων χωριών της Κυνουρίας. Σύμφωνα με τους ντόπιους, τα τσακώνικα μιλούν (από μέτρια έως καλά) 2.500 περίπου κάτοικοι. Μέχρι το 1997 μάλιστα εδιδάσκοντο στο Γυμνάσιο του Τυρού από ντόπιους καθηγητές.


    Το Λεωνίδιο και η περιοχή του χαρακτηρίζονται από γραφική τοπική αρχιτεκτονική, μοναδική στην Αρκαδία. Τυπικά δείγματά της είναι η αγορά στο κέντρο της πόλης με τον κεντρικό της δρόμο, και πολλά όμορφα αρχοντικά διεσπαρμένα στην πόλη, με όμορφες αυλόπορτες, χαρακτηριστικά χρώματα στα επιχρίσματα και πλούσιο εσωτερικό διάκοσμο. Μερικά από αυτά έχουν τη μορφή πύργου. Ανάμεσά τους, ξεχωριστή θέση κατέχει ο Πύργος Τσικαλιώτη (1808). Ο πύργος αυτός είναι από τα παλαιότερα οικοδομήματα της Πελοποννήσου και έχει κατασκευασθεί στην Τουρκοκρατία. Στο εσωτερικό του έχει ωραία ξύλινη επένδυση και ένα τεράστιο τζάκι. Εχει μερικά αποκατασταθεί και σχεδιάζεται να στεγάσει μουσείο. Λόγω όμως των χαμηλών ρυθμών χρηματοδότησης, οι εργασίες αποκατάστασης έχουν διακοπεί και έτσι ο πύργος παραμένει ακόμα ημιτελής. Παρ' όλα αυτά φιλοξενεί κατά καιρούς καλλιτεχνικές εκθέσεις και εκδηλώσεις.

    Αλλοι χαρακτηριστικαί πύργοι είναι αυτός του Πολυτίμου (1816) και το πυργόσπιτο του Νούφρη, τριώροφη κατασκευή με μικρά τοξωτά ανοίγματα, πολεμίστρες και ζεματίστρες, κτίσμα του 18ου αιώνα, κοντα στην εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης. Θα πρέπει επίσης να αναφερθεί η ύπαρξη αρχοντικών με εξαιρετικά ζωγραφιστά νταβάνια, όπως το αρχοντικό Γιαννούση (αναπαράσταση αυλών στρωμένων με βότσαλα, επίδραση από σπετσιώτικη παραδοσιακή τεχνική).
    Αξιόλογες και ιστορικής σημασίας είναι αρκετές εκκλησίες της πόλης, όπως η μητρόπολη (της Παναγίας), η Αγία Αικατερίνη, η Αγία Κυριακή, οι Αγιοι Ταξιάρχες και η Παναγία Χατζαλιού. Πάνω σέ κατάφυτο ύψωμα νότια της πόλης είναι το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία το οποίο γιορτάζει με πανηγύρι το καλοκαίρι. Σε ύψωμα που δεσπόζει της πόλης σώζονται τρεις χαρακτηριστικοί παλιοί ανεμόμυλοι.


    Χαρακτηριστικό προϊόν της περιοχής, είναι η μελιτζάνα, που είναι πιο γλυκιά από άλλες ποικιλίες και φημίζεται σαν η πιο εύγευστη στην Ελλάδα. Η "τσακώνικη μελιτζάνα" του Λεωνιδίου έχει τυποποιηθεί και αναγνωρισθεί από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα (Tsakoniki Aubergine of Leonidas) και της έχει απονεμηθεί ειδικό πιστοποιητικό και σύμβολο προέλευσης. Τα τελευταία χρόνια η καλλιέργεια των εσπεριδοειδών έχει παραμεληθεί και το ενδιαφέρον των αγροτών έχει στραφεί στην ανάπτυξη και διατήρηση θερμοκηπίων τα οποίοα έχουν κατακλύσει ήδη το μικρό κάμπο του Λεωνιδίου.

    Στο Λεωνίδιο παλιότερα ανθούσε η ταπητουργία και υπήρχαν αρκετά εργαστήρια. Σήμερα τα εργαστήρια αυτά έχουν υποκαταστήσει οι εργαλειοί των σπιτιών όπου οι γυναίκες υφαίνουν ακόμα σε παραδοσιακά σχέδια στρωσίδια για το κρεββάτι και το πάτωμα, ταγάρια, κ.λ.π.
    Σε μικρή απόσταση (4 χιλ.) από το Λεωνίδιο βρίσκεται η Πλάκα, το λιμάνι του Λεωνιδίου, παραθαλάσσιος οικισμός με γραφικό λιμανάκι και όμορφη αμμουδιά. Στην ίδια θέση ήταν και το αρχαίο λιμάνι του Λεωνιδίου. Από την αριστερή πλευρά της Πλάκας ξεκινά ωραία παραλία που εκτείνεται σε μήκος 4 χιλ. μέχρι τον οικισμό Λάκκο. Στο δρόμο από το Λεωνίδιο για την Πλάκα βρίσκονται τα ερείπια της σημαντικότερης αρχαίας πόλης της Κυνουρίας, των Βρασιών. Στην είσοδο του Λεωνιδίου, δεσπόζουν πάνω στο βράχο 3 παλιοί μύλοι.

    Το Πάσχα στο Λεωνίδιο γιορτάζεται με παραδοσιακό, μοναδικό και φαντασμαγορικό τρόπο. Οι κάτοικοι κατασκευάζουν τα λεγόμενα "αερόστατα" και τα "πετούν" αμέσως μετά την Ανάσταση. Μια όμορφη και παραδοσιακή γιορτή είναι η "γιορτή της μελιτζάνας" που γίνεται την τελευταία Κυριακή του Αυγούστου με συμμετοχή πολύ κόσμου από την περιοχή και την υπόλοιπη Ελλάδα. Οι περισσότερες εκδηλώσεις γίνονται στην Πλάκα και περιλαμβάνουν χορούς από τοπικά χορευτικά συγκροτήματα καθώς και τον "διαγωνισμό της μελιτζάνας", δηλαδή στην βράβευση του καλύτερου πιάτου μελιτζάνας, στον οποίον συμμετέχουν οι γυναίκες της περιοχής. Η κριτική επιτροπή αποτελείται από ειδικούς "chefs" που καλούνται από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

    Το Λεωνίδιο προσφέρεται σαν αφετηρία για ενδιαφέρουσες εξορμήσεις στην γύρω περιοχή. Κοντά στο Λεωνίδιο είναι τα Πούλιθρα, γραφικό παραθεριστικό χωριό με ωραία παραλία. Επίσης τα μοναστήρια της Έλωνας (10 χιλ.) και της Σίντσας. Από το Λεωνίδιο επίσης μπορεί κανείς να κατευθυνθεί προς την Λακωνία και να επισκεφτεί τα όμορφα χωριά Κοσμάς (32 χιλ), Παλαιοχώρι και Αγιος Βασίλειος. Μια άλλη διαδρομή οδηγεί στα Τσιτάλια (10 χιλ.) και από εκεί στα Πελετά. Τέλος από το Λεωνίδιο μπορεί κανείς να επισκεφτεί τη Βασκίνα και το οροπέδιο της Παλαιόχωρας.

    Υπάρχει τακτική οδική συγκοινωνία μεταξύ Αθήνας-Λεωνιδίου με λεωφορεία (διάρκεια 3 ώρες), όπως και ακτοπλοϊκή σύνδεση Πειραιά-Πλάκας-Μονεβασίας με "ιπτάμενα δελφίνια" (διάρκεια 3.5 ώρες).




    Το αεροστατο του Πασχα





    Το πασχαλινό αερόστατο του Λεωνιδίου είναι μια χάρτινη πτητική κατασκευή που τo εξαπολύουμε μόλις πει ο παπάς της ενορίας μας το Χριστός Ανέστη.Κάθε ενορία του Λεωνιδίου (και τοΛεωνίδιον έχει συνολικά 5) εξαπολύει περίπου 60 - 100 τη βραδιά της Ανάστασης, δηλαδή περίπου 500. Έτσι τη μαγική αυτή νύχτα ο ουρανός του Λεωνιδίου γεμίζει από φώτα και όποιος δεν ξέρει τι βλέπει θα νομίσει πως γίνεται εισβολή εξωγήινων. Τα καλύτερα και πιο πετυχημένα αερόστατα τα ρίχνει φυσικά η δικιά μου ενορία της "Αγίας Αικατερίνης". Πότε ξεκίνησε αυτό το έθιμο κανείς δεν θυμάται. Πάντως τηρείται πιστά και κανείς δεν έχει διανοηθεί ότι μπορεί να υπάρξει Πάσχα χωρίς αερόστατα. Παρακάτω δημοσιεύω μια πληροφορία από τον Κώστα Χοντζοπουλο:
    ...Το μεγαλύτερο αερόστατο που έγινε ποτέ στο Λενίδι, απ' οτι θυμάμαι, το είχε κανει ο Γιώργος του Λάζαρου του Πουτσελά (κουνιάδος του Γιώργου του Αργύρη), με 144 κόλλες. Το ρίξαμε ανήμερα Πάσχα απο τον κήπο του. Το καλάμι το κρατάγανε 3 και εγώ Πιτσιρικάς κράταγα τον κουμπέ απο πάνω απο τη στέρνα τους και δεν το έφτανα καλά καλά. Φίλε Φίλιππα σε ευχαριστώ πολύ γιατί μου θύμησες τα παιδικά μου χρόνια. Να είσαι πάντα καλά. Κωστας Χοντζόπουλος

    Πως κατασκευάζεται;
    Το συνηθισμένο αερόστατο φτιάχνεται με 16 χάρτινες κόλλες. Το χαρτί πρέπει να είναι πολύ λεπτό για να είναι ελαφρύ. Αλλιώς το αερόστατο πέφτει και καίγεται. Οι κόλλες είναι ποικίλου χρώματος ώστε η κατασκευή να είναι πολύχρωμη και χαρούμενη. Το άνοιγμα κάτω διατηρείται ανοικτό με ένα είδος "τσέρκι" από λεπτό καλάμι πάνω στο οποίο δένεται σταυρωτά ένα σύρμα. Το σύρμα χρησιμεύει για να στερεωθεί ένα πανί (κολυμάρα) βουτηγμένο σε λάδι και πετρέλαιο που η φωτιά του θα θερμάνει το αερόστατο ώστε να απογειωθεί. Τα πασχαλινά αερόστατα φθάνουν πολύ ψηλά πάνω από τα χίλια μέτρα, και αν τα παρασύρει ο αέρας μπορεί να φθάσουν και μέχρι τις Σπέτσες. Μόλις όμως σβήσει το πανί το αερόστατο κρυώνει και πέφτει. Εκτός από την νύχτα της Ανάστασης αερόστατα ρίχνουμε και την ημέρα το απόγευμα στην Λειτουργία της Αγάπης στην κεντρική πλατεία του Λεωνιδίου. Τότε γεμίζει ο ουρανός όχι από φώτα αλλά από χρώματα. Όσοι έχουν γεννηθεί μετά το 1980 θα θυμούνται στο αναγνωστικό της β΄ δημοτικού την περιγραφή του χωριού μου που ρίχνουν τα αερόστατα το Πάσχα.




    Τσακωνιά


    Ονομάζεται "Τσακωνιά" η περιοχή της νοτιοανατολικής Κυνουρίας που εκτείνεται από τις ανατολικές υπώρειες του Πάρνωνα μέχρι τον Αργολικό κόλπο, σε μήκος 30-40 χλμ. και πλάτος 20-25 χλμ. (παλαιότερα η έκτασή της φαίνεται ότι ήταν μεγαλύτερη). Σήμερα η περιοχή αυτή μοιράζεται μεταξύ των Δήμων Βόρειας Κυνουρίας, Τυρού και Λεωνιδίου.
    Στην Τσακωνιά ανήκουν: το Λεωνίδιο, τα Μέλανα, ο Τυρός, ο Άγιος Ανδρέας, ο Πραστός, η Καστάνιτσα, η Σίταινα, τα Σαπουνακαίικα, ο Πραματευτής και μικροί συνοικισμοί όπως η Σαμπατική, η Βασκίνα, το Λιβάδι, η Φούσκα κ.ά.
    Οι Τσάκωνες αναφέρονται συχνά από τους Βυζαντινούς συγγραφείς. Κατά τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο (10ος αι. μ.Χ.), το Βυζάντιο χρησιμοποιούσε τους Τσάκωνες για τη φύλαξη των φρουρίων. Αυτή η δραστηριότητα κράτησε μέχρι την κατάλυση της Αυτοκρατορίας, οπότε σημειώθηκε μία ευρεία μετανάστευση Τσακώνων σε ευρωπαϊκές χώρες, όπου διακρίθηκαν ως έμποροι.
    Για την προέλευση της λέξης "Τσάκωνες" έχουν διατυπωθεί περί τις 20 εκδοχές. Τελευταία, ο καθηγητής Γλωσσολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Χ. Συμεωνίδης τη συσχετίζει προς το "Τράχωνες". Ο Κωνσταντίνος Άμαντος, πάλι, ανέπτυξε τη θεωρία της παραγωγής της από το Εξωλάκωνες- Ετσωλάκωνες- Ετσωάκωνες- Τσάκωνες. (Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι για να έχουμε "Εξωλάκωνες" πρέπει να υπάρχουν και "Εσωλάκωνες", αλλά τέτοια ονομασία δεν παραδίδεται).
    Βασικά χαρακτηριστικά των Τσακώνων, καθ' όλη την ιστορική τους διαδρομή, είναι η περηφάνεια και το αδούλωτο φρόνημα, πράγμα που το παραδέχονται-έστω και έμμεσα- ακόμα και αυτοί που είναι αρνητικά προκατειλημμένοι, όπως είναι ο Τούρκος περιηγητής Evliya Tchelebi. Ο περιηγητής, που περιηγήθηκε την Ελλάδα, ήρθε και στη Λακωνία, έφθασε δε και στη Μονεμβασία κατά το έτος 1668. Η περιγραφή της Τσακωνιάς του Τούρκου περιηγητή περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Γάλλου Η. Pernot "Εισαγωγή στη μελέτη Τσακωνικής Διαλέκτου".
    Την ιδιαίτερη οντότητά τους την οφείλουν οι Τσάκωνες στα διαφορετικά -σε σχέση με τους λοιπούς Έλληνες- πολιτισμικά τους χαρακτηριστικά, όπως είναι η τσακώνικη διάλεκτος, ο τσακώνικος χορός και η τσακώνικη φορεσιά.


    Το γραφικό Λεωνίδιο, η πρωτεύουσα της επαρχίας Κυνουρίας, γιορτάζει το Πάσχα και την Ανάσταση με μοναδικό τρόπο. Τον ξεχωριστό χρώμα το δίνει το πέταγμα των "αερόστατων" το βράδυ της ανάστασης, ένα έθιμο που απαντάται μόνο στη πόλη αυτή και αναβιώνει κάθε χρόνο. Πρόκειται για ένα από τα μοναδικά και πιο φαντασμαγορικά πασχαλινά έθιμα της Ελλάδας.
    Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής οι πέντε Επιτάφιοι ξεκινούν από τις ενορίες και συναντιούνται στην πλατεία του Ηρώου των Πεσόντων όπου εκκλησιαστική χορωδία ψέλνει τα εγκώμια. Κοπέλες από κάθε ενορία έχουν με ιδιαίτερη φροντίδα στολίσει με άνθη τους Επιτάφιους.
    Στο Λεωνίδιο η νύχτα της ανάστασης είναι η νύχτα των αερόστατων. Η όμορφη πρωτεύουσα της Τσακωνιάς μετατρέπεται σε ένα φαντασμαγορικό σκηνικό θεάματος, ήχου και φωτός. Με το πρώτο "Χριστός Ανέστη" από τις 5 ενορίες της πολιτείας εκατοντάδες αερόστατα πυροδοτούνται και ελευθερώνονται για να ανεβούν με ορμή στην αρχή και νωχελικά στη συνέχεια στον ουρανό. Παράλληλα πυροτεχνήματα, βαρελότα, δυναμιτάκια και καρούλια συμπληρώνουν την φαντασμαγορική ατμόσφαιρα. Επίσης, δίπλα στην εκκλησία καίγεται ομοίωμα του Ιούδα πάνω σε ξερά κλαριά.
    Η τοπική παράδοση λέει πως όποιες καιρικές συνθήκες και να επικρατούν, ξαφνικά τη στιγμή της Ανάστασης επικρατεί σχετική νηνεμία, με ελαφρό δυτικό αεράκι...
    Κάθε σχεδόν σπίτι ετοιμάζει το δικό του αερόστατο. Τα αερόστατα ετοιμάζονται εβδομάδες πριν και στην ετοιμασία τους συμμετέχουν μικροί και μεγάλοι.
    Χρησιμοποιείται ειδική τεχνική για την κατασκευή τους. Είναι φτιαγμένα από καλάμι και χαρτί και το ύψος τους φτάνει τα δύο μέτρα. Τα μικρότερα χρειάζονται 8 κόλλες χαρτί για να φτιαχτούν. Άλλα πάλι χρειάζονται 16 ή 18 κόλλες, ενώ τα μεγάλα από 32 ως 36.
    Για την πυροδότησή τους χρησιμοποιείται η "καλυμμάρα", που είναι πανί εμποτισμένο με λάδι και πετρέλαιο. Από κάθε ενορία αφήνονται περισσότερα από 100 αερόστατα.
    Το έθιμο έχει τις ρίζες του σε ντόπιους ναυτικούς που γυρίζοντας τον κόσμο, αντυπωσιάστηκαν από αντίστοιχο έθιμο ασιατικής χώρας και στη συνέχεια το μετέφεραν στην πατρίδα τους. Με τα χρόνια το έθιμο καθιερώθηκε και συνδυάστηκε με το γιορτασμό του Ανάστασης.
    Την Κυριακή του Πάσχα ο Δήμος στήνει στον κήπο του Δημαρχείου σούβλες με αρνιά και κοκορέτσια και κερνάει όλους τους επισκέπτες με καλό κρασί, νόστιμους μεζέδες και κόκκινα αυγά. Παράλληλα, οργανώνονται στην πόλη υπαίθριες ψησταριές, τσακώνικοι χοροί με τοπικές ενδυμασίες και έκθεση τοπικών ειδών οικιακής χρήσης, στην αίθουσα του Δημαρχείου.
    Το Πάσχα στη Τσακωνιά είναι ήδη πασίγνωστο. Πλήθος επισκεπτών συρρέουν από όλη την Ελλάδα και κατακλύζουν την περιοχή για να απολαύσουν το ιδιαίτερο χρώμα του Τσακώνικου Πάσχα και τη μοναδική γοητεία των αερόστατων της Ανάστασης.



    Τσακωνικη μελιτζανα


    Το κατ' εξοχήν τοπικό προϊόν του Λεωνιδίου είναι η φημισμένη Τσακώνικη Μελιτζάνα. Εδώ και πολλά χρόνια την καλλιεργούν οι ντόποιοι παραγωγοί με αγάπη, με μεράκι και με τον παραδοσιακό τρόπο. Στον κάμπο του Λεωνιδίου ("Κήπο του Διονύσου" κατά τον Παυσανία) υπάρχουν ακόμα αρκετές αγροτικές εκμεταλεύσεις καλλιέργειας μελιτζάνας - μερικές από τις οποίας είναι βιολογικές - οι οποίες ανέρχονται περίπου σε 800 στρέμματα.
    Το φυτό κατά πάσα πιθανότητα ήρθε στην Ελλάδα το 12-13 αιώνα από την Ασία και από τότε αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά της Μεσογειακής διατροφής μαζί με το λάδι, το κρασί, το τυρί αλλά και τα άλλα κηπευτικά που συμβάλλουν στη μακροζωία, χωρίς να υστερούν σε γεύση.
    Η Τσακώνικη Μελιτζάνα Λεωνιδίου είναι η μόνη μελιτζάνα που έχει γλυκιά γεύση κάτι που ασφαλώς οφείλεται στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τοπικού εδάφους. Επίσης διακρίνεται γιατί είναι επιμήκης χωρίς κυρτότητα, μήκους 20-25 εκ. και διαμέτρου 4-6 εκ. με μεγαλύτερη διάμετρο στη μέση. Η επιφάνεια του φλοιού είναι λεία, γυαλιστερή, χρώματος μωβ με ραβδώσεις κατά μήκος του καρπού οι οποίες έχουν ανοιχτό μωβ χρώμα.
    Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα αποφάσισε τον Μάρτιο του 1996 την προστασία 317 αγροτικών προϊόντων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μεταξύ των προϊόντων με Προστατευόμενη Ονομασία Προελεύσης συγκαταλέγεται και η Τσακώνικη Μελιτζάνα Λεωνιδίου. Η συγκεκριμένη απόφαση της Ενωσης κατοχυρώνει στους παραγωγούς του Λεωνιδίου την αποκλειστικότητα καλλιέργειας της συγκεκριμένης ποικιλίας μελιτζάνας, δηλαδή μόνον οι παραγωγοί του Λεωνιδίου που παράγουν τις Τσακώνικες Μελιτζάνες και τηρούν τις αυστηρές προδιαγραφές παραγωγής, δικαιούνται να χρησιμοποιούν την κατοχυρωμένη ονομασία του προϊόντος.
    Ο καρπός της τσακώνικης μελιτζάνας χρησιμοποιείται σε πολλούς συνδυασμούς στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική. Ευρύτατα γνωστό για την ποιότητα και τη γεύση του είναι το παραδοσιακό γλυκό κουταλιού, το μελιτζανάκι, που παρασκευάζεται από μελιτζανάκια μήκους περίπου 5 εκ. Το βρίσκει κανείς εύκολα στα τοπικά καταστήματα.
    Αυτό όμως που δεν βρίσκει συχνά να αγοράσει κανείς στο Λεωνίδιο, είναι ...η ίδια η μελιτζάνα, που όντας ανάρπαστη, διοχετεύεται γρήγορα σε κεντρικές αγορές.
    Η Γιορτή της Μελιτζάνας
    Συμβεβλημενη με την ντόπια αγροτική παραγωγή, αλλά και με το αρκαδικό καλοκαίρι, είναι η Γιορτή της Τσακώνικης Μελιτζάνας. Διοργανώνεται το τελευταίο δεκαήμερο του Αυγούστου από το Δήμο Λεωνιδίου στο λιμάνι της Πλάκας. Η γιορτή συνοδεύετα από γλέντια και χορούς υπό τους ήχους τοπικών και άλλων μουσικών συγκροτημάτων καθώς και από τον καθιερωμένο διαγωνισμό παραδοσιακής μαγειρικής. Οι εκδηλώσεις προσελκύουν πλήθος επισκεπτών, ξένων και ντόπιων, ενώ στην Πλάκα και στο λιμάνι της επικρατεί το αδιαχώρητο...
    Στον διαγωνισμό παραδοσιακής μαγειρικής και τις άλλες εκδηλώσεις που τον συνοδεύουν λαμβάνουν μέρος ερασιτέχνες και επαγγελματίες μάγειροι και μαγείρισσες. Παρουσιάζουν 50 διαφορετικά εδέσματα με βάση την Τσακώνικη μελιτζάνα. Η κριτική επιτροπή (που κρίνει και βραβεύει τα καλύτερα πιάτα) αποτελείται από καθηγητές Σχολών Τουριστικών Επαγγελμάτων και από τη Λέσχη Αρχιμαγείρων Ελλάδας. Στα πλαίσια του διαγωνισμού τιμώνται επίσης παλιοί παραγωγοί που βοήθησαν στη διάδοσή του τοπικού αυτού προϊόντος στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Οι πολυπληθείς επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να δοκιμάσουν τις μελιτζανολιχουδιές, όπως μελιτζανάκι γλυκό, μελιτζανοσαλάτα, μουσακά, μελιτζάνες τηγανητές με σάλτσα ντομάτα, κ.α.

    Τσακωνικη διαλεκτος


    Τα τσακώνικα είναι επιβίωση της αρχαίας Λακωνικής και το μοναδικό γλωσσικό ιδίωμα, από αυτά που κρατούν από τις αρχαίες Ελληνικές διαλέκτους, το οποίο έμεινε ζωντανό- δηλαδή ομιλούμενο- τουλάχιστον στον Ελλαδικό χώρο. Εκτός του Ελλαδικού χώρου παρόμοιους δεσμούς έχουν η Ποντιακή, η Καππαδοκική και τα Ελληνικά της Νότιας Ιταλίας. H σπανιότητα οφείλεται στο γεγονός ότι από τον 3ο αιώνα π.Χ. και εντεύθεν, όπως είναι γνωστό, επικράτησε στον Ελληνικό κόσμο η Αλεξανδρινή ή Ελληνιστική Κοινή, που προήλθε από την Αττική διάλεκτο και είχε υπερδιαλεκτικό χαρακτήρα. Διάδοχός της ήταν η Μεσαιωνική ελληνική (6οςος αι.) που εξελίχθηκε στη σημερινή Νέα Ελληνική. Έτσι, τα τσακώνικα θεωρούνται σαν παραφθορά και εξέλιξη της αρχαίας Λακωνικής, αναμεμιγμένη με όλες τις επιρροές της ελληνικής γλώσσας κατά την εξέλιξή της μέχρι σήμερα.
    H διάλεκτος ομιλείται στις περιοχές της Κυνουρίας όπου υπάρχει τσακώνικος πληθυσμός, δηλαδή στον Τυρό, τα Σαπουνακαίϊκα, τα Μέλανα, τον Αγιο Ανδρέα, την Πραματευτή, τη Βασκίνα, το Λιβάδι, τη Σαμπατική, τον Πραστό, τη Σίταινα και την Καστάνιτσα.
    Από τα υπάρχοντα στοιχεία φαίνεται ότι τα τσακώνικα μιλήθηκαν κατά το παρελθόν και εκτός των ορίων της σημερινής Τσακωνιάς, όπως, για παράδειγμα, στη γειτονική περιοχή της Λακωνίας, αλλά και στις τσακώνικες αποικίες. Η τελευταία εκτίμηση στηρίζεται στην πρόσφατη -σχετικά- αποκάλυψη ότι στα χωριά Βάτικα και Χαβουτσί, των ανατολικών παραλίων της θάλασσας του Μαρμαρά, όπου ήταν συγκεντρωμένοι Τσάκωνες, μέχρι του έτους 1924 τουλάχιστον ήταν σε χρήση τα τσακώνικα.
    Σήμερα, βέβαια, η χρήση αυτού του ιδιώματος έχει υποχωρήσει αισθητά. Υπολογίζεται ότι το μιλούν (από μέτρια έως καλά) έως και 2.000 κάτοικοι της Τσακωνιάς, εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι υπερήλικες. Αξίζει να σημειωθεί πως μέχρι το 1997 τα τσακώνικα εδιδάσκοντο στο Γυμνάσιο του Τυρού από ντόπιους καθηγητές.
    Tα κυριότερα γλωσσικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η Τσακωνική έχει στενούς δεσμούς με την Αρχαία Λακωνική είναι:
    α) Διατήρηση του Δωρικού α εκεί που η Ιωνική είχε η (μάτηρ- μήτηρ).
    β) Τροπή του σ σε δασεία, μεταξύ φωνηέντων, και αποκοπή του έπειτα.
    γ) Τροπή του θ σε σ.
    δ) Τροπή του τελικού ς σε ρ (ρωτακισμός) όταν ακολουθεί φωνήεν.
    ε) Διπλή προφορά του υ σαν ου και ιου, ανάλογα με το ποιο σύμφωνο υπάρχει πριν το υ (κύων-κούε, λύκος-λιούκο).
    ζ) Αποβολή του τελικού ς (τοίχο-τοίχος).
    Η διάλεκτος γράφεται σήμερα με στοιχεία της νέας ελληνικής εμπλουτισμένα με μερικά επιπλέον σύμβολα φθόγγων. Η τσακώνικη διάλεκτος θεωρείται από τις αρχαιότερες στον κόσμο. Η αρχαιότητα και η καταγωγή της αποδείχθηκε και από τον μεγάλο Γερμανό φιλόλογο Μιχαήλ Δέφνερ. Για τη διάλεκτο έχουν γίνει αρκετές έρευνες από Έλληνες και ξένους επιστήμονες και γλωσσολόγους. Ένας από τους πρώτους είναι ο Γάλλος Η. Pernot, ο οποίος δημοσίευσε τις μελέτες του στο βιβλίο του "Εισαγωγή στη μελέτη Τσακωνικής Διαλέκτου". Έχει επίσης εκπονηθεί γραμματική (Κωστάκης) και λεξικό της τσακώνικης γλώσσας, όπως και αναγνωστικό με στοιχεία λεξιλογίου και γραμματικής.
    Tα τσακώνικα ζωντανεύουν σήμερα και στη μουσική παράδοση, με αρκετά δημοτικά τραγούδια που συνοδεύουν κυρίως τον τσακώνικο χορό. Αλλά και στην λογοτεχνία υπάρχει αξιόλογη παρουσία του ιδιώματος, αφού τα τελευταία χρόνια έχουν εκδοθεί σε αυτήν ποιήματα και πεζογραφήματα.
    Μια καλή αναφορά για την τσακώνικη διάλεκτο, μεταξύ άλλων, είναι τα "Χρονικά των Τσακώνων", έκδοση του συλλόγου του "Αρχείου των Τσακώνων" με έδρα το Λεωνίδιο, όπου δημοσιεύονται αρκετά άρθρα και αναφορές γύρω από την προέλευση και την εξέλιξη της γλώσσας.



    πηγη: arcadia.ceid.upatras.gr
    ?
    Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...

Πληροφορίες για το θέμα

Users Browsing this Thread

Υπάρχουν αυτή τη στιγμή 1 χρήστες.(0 μέλη και 1 επισκέπτες)

Δικαιώματα - Επιλογές

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •  
  • BB code is σε λειτουργία
  • Τα Smilies είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
  • [VIDEO] ο κωδικός είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας