Σελίδα 1 από 3 123 ΤελευταίαΤελευταία
Εμφάνιση αποτελεσμάτων σε εξέλιξη 1 έως 10 από 26

Θέμα: Μορφες και Θρυλοι της Ελληνικης Μυθολογιας

  1. Νεράιδα Το avatar του χρήστη δάφνη
    Εγγραφή
    20-06-2009
    Περιοχή
    Θεσσαλονίκη
    Μηνύματα
    686
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    2
    Του άρεσαν 90 μηνύματα

    σε 60 αναρτήσεις

    Προεπιλογή Μαντης Τειρεσιας

    Oι Μεταμορφώσεις του μάντη Τειρεσία




    Ο ξακουστός μάντης της αρχαιότητας, ο Τειρεσίας, αποτέλεσε κάποτε
    το μήλον της έριδος σε μία ακόμη ομηρική διαφωνία του Ολυμπίου
    ζεύγους, της Ήρας και του Δία.
    Μια μέρα, ξεκινώντας για το καθιερωμένο του κυνήγι, πήγε
    στον Κυθαιρώνα. Στο διάβα του όμως, ανάμεσα στα δύσβατα μονοπάτια,
    την προσοχή του απέσπασε μια περίεργη εικόνα. Δύο φίδια, κατά
    την συνουσία τους, τυλιγμένα αρμονικά αναμεταξύ τους...
    Ο μάντης φοβούμενος την ενδεχόμενη επίθεση των φιδιών, ύψωσε το ξύλινο ραβδί
    του και τα χτύπησε θανάσιμα. Ως εκ θαύματος, απρόσμενα και ξαφνικά, βρέθηκε
    ο ίδιος μεταμορφωμένος σε γυναίκα!
    Έτσι έμεινε για εφτά χρόνια για την ανάρμοστη συμπεριφορά του προς τη Φύση!
    Για καλή του τύχη ύστερα, βρέθηκε πάλι να περνάει από το ίδιο μέρος και
    ήρθε αντιμέτωπος με την ίδια εικόνα. Αλλά αυτή τη φορά, το χτύπημα που έδωσε στα φίδια
    τον επανέφερε στην πρότερή του κατάσταση και η αντρική του φύση επανήλθε.
    Η εμπειρία των 2 φύλων φάνηκε όμως χρήσιμη για τον Τειρεσία, όταν ο Δίας και η Ήρα
    διαφώνισαν για το ποιός αισθάνεται μεγαλυτερη ηδονή στον έρωτα, ο άντρας ή η γυναίκα.
    Ο Δίας επέμενε πως μεγαλύτερη είναι η γυναικεία απόλαυση και μαινομένη η Ήρα υποστήριζε πως είναι
    ο άνδρας που τη νιώθει. Για να λύσουν λοπόν τη διαφορά τους, φώναξαν τον άμοιρο τον Τειρεσία,
    ο οποίος έζησε τη ζωή και των 2 φύλων.
    Η θέση του μάντη ήταν πως, αν η ερωτική ικανοποίηση έχει 10 μέρη, τα 9 από αυτά τα χαίρεται η γυναίκα και
    μόνο το 1 ο άνδρας.
    Η απάντηση αυτή εξόργησε την Ήρα, που τύφλωσε τον Τειρεσία.
    Ο Δίας όμως - ο οποίος δεν είχε το δικαίωμα να αλλάξει την πράξη του άλλου θεού- για να αναπληρώσει
    αυτή την έλλειψη του Τειρεσία, του έδωσε τη δυνατότητα να προβλέπει τα μελλούμενα ακούγοντας
    τις φωνές πουλιών, ενώ ακόμη του χάρισε ζωή 7 γενεών!
    ?
    ...never run faster than your angel can fly...

  2. Το πιο κάτω μέλος του φόρουμ λέει ότι του αρέσει η ανάρτηση του μέλους δάφνη

    juniper (12-11-13)

  3. Παλιό Μέλος Το avatar του χρήστη melita
    Εγγραφή
    06-05-2009
    Περιοχή
    πάνω σε ενα σύννεφο...
    Μηνύματα
    1.043
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 125 μηνύματα

    σε 97 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    Κάποτε ένας ευγενής είχε τρεις κόρες, μία εξ αυτών η Ψυχή. Η Ψυχή ήταν πάρα πολύ όμορφη, και η εμφάνισή της αυτή προκάλεσε τον αμέριστο θαυμασμό των ανθρώπων αλλά και την ζήλια της θεάς Αφροδίτης...
    Από το φθόνο της η θεά έβαλε τον γιο της Έρωτα, να χτυπήσει την Ψυχή με τα βέλη του και να την κάνει να ερωτευτεί κάποιον πάρα πολύ άσχημο. Ο Έρως όμως αντικρίζοντας την, γοητεύτηκε τόσο πολύ που έστρεψε κατά λάθος, τα βέλη του πάνω του...


    οι γονείς της νέας, επειδή ανησυχούσαν για την τύχη της και την αποκατάστασή της. Πήγαν λοιπόν να συμβουλευτούν μαντείο. Ο μάντης, με διαταγή του Έρωτα, έδωσε χρησμό πως λόγω της ομορφιάς της η Ψυχή προορίζεται για θεό και πως πρέπει να την αφήσουν σε ένα βουνό για να την πάρει, όπως και έγινε...
    Ολομόναχη η Ψυχή στο βουνό περίμενε την άγνωστη της μοίρα, όταν ο Ζέφυρος με εντολή του Έρωτα την μετέφερε στο παλάτι που είχε κτίσει για αυτήν. Ο γάμος έγινε, αλλά ο Έρωτας έβαλε όρο στην Ψυχή να μην προσπαθήσει ποτέ να δει την μορφή του, γιατί θα έφευγε μακριά της για πάντα. Αντάμωναν λοιπόν στο σκοτάδι και μόνο.

    Ο καιρός περνούσε, η Ψυχή ήταν ευτυχισμένη, βέβαια δεν είχε δει ποτέ τον άντρα της και φυσικά δεν γνώριζε και την ταυτότητά του, αλλά κάποια στιγμή ένοιωσε την ανάγκη να δει τουλάχιστον την οικογένεια της. Παρακάλεσε τον σύζυγο της να επιτρέψει στις αδερφές της να την επισκεφθούν. Οι αδερφές, ζηλεύοντας την τύχη της Ψυχής, βάλθηκαν να την τρομάξουν και να την απογοητεύσουν. Την έπεισαν πως ο άντρας της είναι ένα τέρας και για αυτό τον λόγο δεν της παρουσιάζεται ποτέ, και πως το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να τον σκοτώσει...

    Τρομαγμένη πια η Ψυχή, κρύβει ένα λύχνο και ένα μαχαίρι, προκείμενου να πραγματοποιήσει το μακάβριο σχέδιο της. Όταν το βράδυ, υπό το αμυδρό φως της φλόγας έσκυψε πάνω από τον Έρωτα για να τον μαχαιρώσει, είδε την μορφή του και τα έχασε. Μία σταγόνα λάδι ξέφυγε τότε από το λυχνάρι και έπεσε πάνω στον Έρωτα με αποτέλεσμα να τον ξυπνήσει. Ο Έρως βλέποντας την Ψυχή να τον κοιτάει, πέταξε μακριά όπως την είχε προειδοποιήσει....

    Απελπισμένη η Ψυχή άρχισε να τον ψάχνει…. Κάποια στιγμή έφτασε σε έναν ναό, αφιερωμένο στη Δήμητρα. Αναθαρρημένη πέρασε το κατώφλι και παρακάλεσε τη θεά να τη βοηθήσει. Η Δήμητρα, ανήμπορη, την παρέπεμψε στην Αφροδίτη, μητέρα του Έρωτα...
    Η Αφροδίτη προκειμένου να βοηθήσει την Ψυχή της όρισε μια σειρά από εργασίες που θα δοκίμαζαν την υπομονή, την επιμονή και το θάρρος της και τη θεά θα βοηθούσαν στις δοκιμασίες αυτές η Ανησυχία και η Λύπη. Η τελευταία, από τις τρεις δοκιμασίες όριζε να πάει στον Άδη και να ζητήσει από την Περσεφόνη, εκ μέρους της Αφροδίτης να βάλει σε ένα κουτί λίγη από την ομορφιά της. Η Περσεφόνη δεν αρνήθηκε το αίτημα, γέμισε το κουτί και όρισε στην Ψυχή να μη το ανοίξει. Η περιέργεια όμως της Ψυχής υπερέβηκε τις οδηγίες και άνοιξε το κουτί που περιείχε τον ύπνο της Στυγός. Βυθίστηκε τότε η νέα σε βαθύ ύπνο...


    Ο Έρως, όλο αυτό το διάστημα, ανάρρωνε, φυλακισμένος στο παλάτι της Αφροδίτης. Για καλή τύχη της Ψυχής, όταν εκείνη βυθίστηκε στον ύπνο, ο Έρως είχε καταφέρει να αποδράσει και σαν τρελλός έψαχνε να τη βρει. Έτσι μόλις την είδε, με τα βέλη του, μπόρεσε να τη σώσει. Τη συγχώρεσε, τη συμφιλίωσε με την Αφροδίτη και τέλος την οδήγησε στον Όλυμπο, όπου ο Δίας της πρόσφερε Αμβροσία και έγινε αθάνατη...

    Ο Έρωτας και η Ψυχή, αγαπημένοι και μονιασμένοι, έφεραν κάποια στιγμή στον κόσμο και την κόρη τους... την Ηδονή




    Δυο αδελφές είχε η Ψυχή - και βασιλιά πατέρα -
    κι ήτανε όμορφες πολύ, σαν λιολουσμένη μέρα.
    Μα της Ψυχής η ομορφιά ήταν σαν ήλιος ίδια.
    Τα μάτια της λαμπύριζαν κάτω απ' αχτίδες φρύδια.
    Κι είχε μαλλιά ολομέταξα και μάλαμα ωμοπλάτη
    κι είχε σεντόνια σύννεφα και ουρανό κρεβάτι.

    Οι δυο αδελφές παντρεύτηκαν, μα η Ψυχή απομένει
    ανύπαντρη, γιατί έμεναν μπροστά της θαμπωμένοι
    όλοι οι υποψήφιοι γαμπροί κι ούτε ένας δεν τολμούσε
    να ναι σκιά μιας γυναικός που ακτινοβολούσε.
    Φοβήθηκε ο πατέρας της ανύπαντρη μην μείνει
    και το μαντείο ρώτησε, κι αυτό εντολή του δίνει:
    στης ερημιάς και στης σιωπής το βράχο να την δέσουν
    αφού πιο πριν το νυφικό φουστάνι της φορέσουν.
    Τότε, ένα τέρας τρομερό δική του θα την κάμει.
    Τ' άκουσε η νέα κι έτρεμε το σώμα της καλάμι ...
    Την πήραν, την στολίσανε, στο βράχο την αφήσαν
    δεμένη, και περίλυποι στο σπίτι τους γυρίσαν.
    Και το κορίτσι έμεινε έντρομο και μονάχο
    στης ερημιάς και στης σιωπής τον γρανιτένιο βράχο.

    Ξάφνου, ένα κύμα ένιωσε να την σηκώνει αέρα
    ψηλά και σαν το πούπουλο εχάθη στον αιθέρα.
    Σε μια κοιλάδα βούλιαξε μετά, όπως μες στην λήθη,
    και κουρασμένη στο απαλό γρασίδι αποκοιμήθη.
    Γλυκό αεράκι φύσηξε και η Ψυχή ξυπνάει.
    Σ' ένα παλάτι βρέθηκε, τριγύρω της κοιτάει.
    Βλέπει μαρμάρινα σκαλιά, χρυσάφι πολυθρόνες
    σ' αίθουσες μ' ελεφαντοστούν πανύψηλες κολόνες.
    Πόρτες με διαμαντόπετρες ανοίγουν μοναχές τους,
    κουρτίνες αραχνοΰφαντες μεριάζουν τις πτυχές τους.
    Φωνές την καλωσόρισαν - μα άνθρωπος δεν φαινόταν -
    μόνο φωνές, που σκλάβες της πιστές της θα γινόνταν.

    Κύλησε η μέρα, κύλησε ... Κάθε στιγμή, ένα θαύμα
    την έκπληκτη περίμενε Ψυχή. Κι όπως το τραύμα
    σιγά σιγά επουλώνεται με τον καιρό, το βράδυ
    απάλυνε η μοναξιά, σαν μέσα στο σκοτάδι
    ένιωσε πλάι της η Ψυχή τ' αντρός την παρουσία,
    κι αργά αργά βυθίστηκε σ' αγνώστου συνουσία.
    Μια ζεστασιά ως τα κόκαλα και γλύκα ως το μεδούλι
    ένιωσε κι ανατρίχιασε της ήβης της το χνούδι ...

    Ένιωθε μόνο, ένιωθε ... Να δει όμως δεν μπορούσε
    τον άντρα που αγκάλιαζε κι εκείνος της μιλούσε:
    «Αν θες, Ψυχή, να ζήσουμε μαζί για πάντα, δω' μου
    υπόσχεση πως δεν θα δεις ποτέ το πρόσωπό μου.
    Σβυστός ο λύχνος τις νυχτιές θα μένει, και στης μέρας
    το φως δεν πρέπει εσύ να δεις την όψη από ένα τέρας,
    ειδάλλως θα χωρίσουμε και θα χαθούμε αιώνια.»
    Περάσανε μερόνυχτα, βδομάδες, μήνες, χρόνια ...
    και η Ψυχή τον άγνωστο παράφορα αγαπάει,
    μα νοσταλγία ένιωσε στο σπίτι της να πάει,
    να μάθουνε και οι γονείς πως ζει ευτυχισμένη,
    που θα νομίζουν, οι άμοιροι, πως είναι πεθαμένη.
    Έκλαψε, παρακάλεσε, τον άντρα καταφέρνει.
    Φύσηξε πάλι ο άνεμος, πίσω την ξαναφέρνει
    στον ίδιο βράχο, της σιωπής, της ερημιάς, και πάλι
    βρέθηκε στων γονέων της τη λατρεμένη αγκάλη.
    Κι οι παντρεμένες αδελφές γυρίσανε απ' τα ξένα
    κι είδαν τα μάτια της Ψυχής που ταν ευτυχισμένα.
    Τους είπε για τον άντρα της, που τόσο αγαπούσε:
    κι ας ήταν τέρας, πέθαινε γι' αυτόν, για κείνη ζούσε.
    Αν και την όψη του ποτέ δεν είδε, για να κρίνει,
    πίστευε πως η αγάπη της τον είχε ομορφύνει.
    Τότε, η περιέργεια σαν μαύρο φίδι μπήκε
    μες στις καρδιές των αδελφών, και σαν φαρμάκι βγήκε
    αυτός ο λόγος σφυριχτά κι απ' των δυονών το στόμα:
    «Δύστυχη, που τον άντρα σου δεν γνώρισες ακόμα!»
    Και συμβουλέψαν την Ψυχή: ο ύπνος σαν τον πάρει
    τον άντρα της, αυτή κρυφά ν' ανάψει το λυχνάρι
    κι όπως η φλόγα τρέμοντας τα σκότη θα σκορπούσε
    να έβλεπε το πρόσωπο εκείνου π' αγαπούσε
    .

    Φύσηξε ο άνεμος ξανά ... και η Ψυχή γυρίζει
    στον π' αγαπά ... Σαν νύχτωσε, ο λύχνος σπινθηρίζει
    που άναψαν τρεμάμενα της γυναικός τα χέρια
    κι είδε την όψη του άντρα της ... Και σβήστηκαν τ' αστέρια
    από ντροπή - τόσο έλαμπε το πρόσωπο του νέου!
    Του ιδανικού την ομορφιά είχε του πιο ωραίου.
    Λιώνει η Ψυχή απ' τον πόθο της ... Και όπως ένα χάδι
    σκύβει να δώσει, έπεσε μία σταγόνα λάδι
    από το λύχνο, που έγειρε, πάνω στον κοιμισμένο
    Έρωτα ... και σαν όνειρο εχάθη ξυπνημένο!
    Αυτός ήταν ο άντρας της, το φοβερό το τέρας,
    κι απ' τα φτερά του ήτανε εκείνος ο αέρας
    που την Ψυχή εσήκωσε σαν πούπουλο μονάχο
    στης ερημιάς και στης σιωπής το γρανιτένιο βράχο.
    Μόνη από τότε η Ψυχή στον κόσμο τριγυρνάει
    και ψάχνει για τον Έρωτα, που μακριά πετάει ...

    Δεν είχε άδικο ο χρησμός που τον παρομοιάζει
    με τέρας, αφού δάκρυα και στεναγμούς μοιράζει.
    Κι οι μύθοι, που σαν όμορφα φαντάζουν παραμύθια,
    αλήθειες κρύβουνε πολλές στου ψέματος τα βύθια.
    Ψέμα είναι πως ο έρωτας τον άσχημο ομορφαίνει
    ή ότι ζει στα σκοτεινά και με το φως πεθαίνει
    Και πως γυρεύει η ψυχή, στ' ανθρώπινα τα στήθια,
    τον έρωτα παντοτινά, μήπως δεν είν' αλήθεια





    htp://www.youtube.com/watch?v=XwusuGALtGc



    πηγη: paramythimythiko.gr
    medusa.com
    ?
    Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...

  4. Το πιο κάτω μέλος του φόρουμ λέει ότι του αρέσει η ανάρτηση του μέλους melita

    juniper (12-11-13)

  5. Νεράιδα Το avatar του χρήστη δάφνη
    Εγγραφή
    20-06-2009
    Περιοχή
    Θεσσαλονίκη
    Μηνύματα
    686
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    2
    Του άρεσαν 90 μηνύματα

    σε 60 αναρτήσεις

    Προεπιλογή Δάφνη

    Μυστικά γεννήθηκες, αφανέρωτα.
    Μακριά από ανθρώπου μάτι σε Αρκαδίας μέρη.

    Ω, πατέρα ποταμέ και μάνα γη!
    Ελεύθερη σαν το πουλί, χαρούμενο ελάφι.
    Τριγυρνάς σε τόπους
    που μόνο φεγγάρι βλέπουν.

    Νεράιδες σε έπαιζαν, ανέμοι σε μεγάλωναν.
    Πόθησαν άνθρωποι πολλοί να δουν τα μυστικά σου.
    Και μέσα κι ο Απόλλωνας
    αγάπη να σου δώσει.
    Κρυφά σου φανερώθηκε, σου ζήτησε αγάπη.
    Ελευθερία που χες πριν
    πίσω να την αφήσεις.

    Αρνήθηκες, φοβήθηκες
    μακριά του τρέχεις τώρα
    μέσα στα δάση που αυτά σε γέννησαν μια μέρα..
    Κυνηγημένη, με καρδιά που πάγωσε τα δέντρα
    πίσω σου ο Απόλλωνας
    τρέχει να σε προφτάσει.

    - Ω, μάνα γη θυμίσου με
    και σώσε τον καρπό σου!
    για να μην λιώσω, σβήνοντας
    σε φυλακής αγάπη..
    Άνοιξε η μάνα της η γη
    και μέσα της την πήρε.
    Την έσωσε, την φίλησε με υπερηφάνεια τώρα.
    Φύλλα, κλαδιά και άρωμα τύλιξαν το κορμί της
    και του Απόλλωνα κλαδί
    έγινε λατρεμένο..
    ?
    ...never run faster than your angel can fly...

  6. Το πιο κάτω μέλος του φόρουμ λέει ότι του αρέσει η ανάρτηση του μέλους δάφνη

    juniper (12-11-13)

  7. Νεράιδα Το avatar του χρήστη δάφνη
    Εγγραφή
    20-06-2009
    Περιοχή
    Θεσσαλονίκη
    Μηνύματα
    686
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    2
    Του άρεσαν 90 μηνύματα

    σε 60 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    σ'ευχαριστώ Χρόνη μου..
    με τιμάει που έγραψες στο θέμα μου..
    ήταν τόσο παραστατική η αναφορά σου
    και τόσο προσωπικά ταυτισμένη σε πολλά σημεία
    που με συγκίνησες..
    Σ'ευχαριστώ.
    Η Δάφνη ήταν η προσωποποίηση της ελευθεριάς
    και όταν υπάρχει κάποιος που θέλει να σου την κλέψει,
    σου κόβεται η ανάσα..και έτσι όπως την περιέγραφες να τρέχει
    μου κόπηκε και μένα..
    και είναι βέβαιο ότι μια αγάπη ανθίζει βάση αυτής της ελευθερίας της ψυχής..
    και η καρδιά χαρίζεται απλόχερα σε αυτόν που σέβεται την ελευθερία του άλλου..
    ...never run faster than your angel can fly...

  8. Παλιό Μέλος Το avatar του χρήστη melita
    Εγγραφή
    06-05-2009
    Περιοχή
    πάνω σε ενα σύννεφο...
    Μηνύματα
    1.043
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 125 μηνύματα

    σε 97 αναρτήσεις

    Προεπιλογή Kυπρος και θεα Αφροδιτη

    Πέτρα του Ρωμιού

    Στην είσοδο της διοικητικής περιφέρειας της επαρχίας Πάφου, στα νότια παράλια του νησιού, σε μια από της ωραιότερες ακτές της Κύπρου με έξοχη φυσική ομορφιά όπου το βουνό ενώνεται νωχελικά με την θάλασσα βρίσκεται η Πέτρα του Ρωμιού. Πρόκειται για ένα μεγάλο βράχο, στην πραγματικότητα μια ατόλη από τα βάθη του ωκεάνιου βυθού. Πάνω στο βράχο βρίσκει κανείς απολιθώματα, κοράλλια, φύκια, και κομμάτια από όστρακα. Ο βράχος αυτός συντροφεύεται από άλλους μικρότερους βράχους μέσα στη θάλασσα και στην παρακείμενη ακτή.
    Ένας βράχος φορτωμένος με μύθο, παράδοση, μνήμες. Ένας βράχος με τον οποίο συνδέεται ολόκληρο το νησί. Η γόνιμη ελληνική φαντασία επέλεξε την Κύπρο και ιδιαίτερα αυτό το βράχο ως το μέρος όπου αναδύθηκε μέσα από τους αφρούς της θάλασσας η Θεά της Ομορφιάς και του Έρωτα.
    Η ονομασία του βράχου, Πέτρα του Ρωμιού (του Έλληνα) σύμφωνα με την παράδοση συνδέεται και με το θρύλο του Διγενή Ακρίτα των μεσαιωνικών χρόνων. Η παράδοση αναφέρει ότι τον τεράστιο αυτό βράχο τον είχε εκσφενδονίσει ο Διγενής από τα βουνά του Τροόδους εναντίον των Σαρακηνών επιδρομέων.
    Ο αρχαίος μύθος όμως θέλει να είναι η Πέτρα και όλο το σύμπλεγμα των γύρω βράχων, κομμάτια από ένα μεγάλο στρείδι που μετέφερε την Αφροδίτη στις ακτές της Κύπρου αφού την ταξίδεψε στις θάλασσες και στους ωκεανούς.
    Κατά μια άλλη παράδοση αναφέρει ότι κατά τα αρχαία χρόνια η παραλία της Πέτρας του Ρωμιού ονομαζόταν Αχνί. Πολλοί πιστεύουν ότι η ονομασία προέρχεται από παράφραση της ονομασίας Αχαιοί και συνδέεται με την παραλία, όπου άραξαν οι Αχαιοί κατά την επιστροφή τους από τον Τρωικό Πόλεμο.
    Στην περιοχή της Πέτρας του Ρωμιού, ο μύθος, η παράδοση, η απλόχερη φυσική ομορφιά, ο ήλιος, η θάλασσα, το γαλάζιο του ουρανού παίζουν μεταξύ τους και δημιουργούν ένα πραγματικά ονειρικό θέαμα.












    πηγη: kouklia.org
    ?
    Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...

  9. Παλιό Μέλος Το avatar του χρήστη melita
    Εγγραφή
    06-05-2009
    Περιοχή
    πάνω σε ενα σύννεφο...
    Μηνύματα
    1.043
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 125 μηνύματα

    σε 97 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    Παλαίπαφος Οι αρχαίοι έλεγαν ότι η Πάφος ήταν ο ομφαλός της γης όπως και οι Δελφοί. Εννοούσαν ότι το ιερό της Αφροδίτης της Παλαιπάφου ήταν τόσο σημαντικό, όσο και το ιερό του Απόλλωνος στους Δελφούς. Από το 1200π.χ η Παλαίπαφος ήταν ένα μεγάλο θρησκευτικό κέντρο που έγινε με τον καιρό ένας τόπος προσκυνήματος όπου έρχονταν πλήθη από πιστούς , όχι μόνο από όλα τα μέρη της Κύπρου , αλλά και από άλλες χώρες της Μεσογείου. Οι κάτοικοι της Πάφου και ιδιαίτερα των Κουκλιών, λάτρευαν μια θεά της γονιμότητας η οποία προστάτευε την ζωή. Την παρίσταναν σαν μια γυναίκα με εμφανή τα χαρακτηριστικά της μητρότητας. Κατασκεύαζαν από πέτρα ή πηλό, ειδώλια αυτής της θεάς , μερικά πιο μεγάλα σαν αντικείμενα λατρείας, άλλα πιο μικρά, που φορούσαν οι γυναίκες στο λαιμό τους σαν φυλακτά και άλλα που τοποθετούσαν στους τάφους για να προστατεύσουν τους νεκρούς. Έτσι φαίνεται ότι η λατρεία μιας θεάς της γονιμότητας εμφανίστηκε πρώτα στην περιοχή της Πάφου. Ο μύθος που λέγει ότι η Αφροδίτη γεννήθηκε στις ακτές της, ίσως αναφέρεται στη λατρεία της θεάς , η οποία άρχισε να λατρεύεται εδώ.
    Η λατρεία αυτής της θεάς γίνεται περίλαμπρη ιδίως από τον 12ον αιώνα π.χ. Φαίνεται ότι ήδη πριν την άφιξη των Αχαιών, η Παλαίπαφος ήταν μια πλούσια πόλη με ένα πλούσιο ιερό της θεάς. Ο βασιλιάς Κινύρας της Πάφου ήταν, όπως λέγει η παράδοση, πάμπλουτος και ήταν συνάμα ιερέας της Αφροδίτης. Αλλά υπάρχει και άλλη παράδοση που λέγει ότι ο Αγαπήνωρας, βασιλιάς της Τεγέας της Αρκαδίας, ήρθε στην Πάφο μετά τον Τρωϊκό πόλεμο και ίδρυσε και την πόλη και το ιερό της θεάς Αφροδίτης. Φαίνεται ότι οι Έλληνες εντυπωσιάστηκαν από το μεγαλείο της θεάς της Πάφου και πραγματικά της έκτισαν ένα μεγαλοπρεπή ιερό, από το οποίο σώθηκαν αρχιτεκτονικά κατάλοιπα.
    Την λάτρευαν στο ιερό της. Δεν κτίστηκε ποτέ ναός προς τιμή της, αλλά το ιερό ήταν υπαίθριο, περικυκλωμένο από τείχη, κλειστό με λαμπερές πόρτες, όπως λέγει και ο Όμηρος. Η θεά δεν λατρευόταν στη μορφή αγάλματος, αλλά σε μορφή κωνικής πέτρας. Οι αρχαίοι το αναφέρουν σαν κάτι το παράξενο «μια πυραμίδα άσπρη της οποίας το υλικό δεν γνωρίζουμε». Οπωσδήποτε αυτή η συμβολική πέτρα υπήρχε στον τόπο αυτό από πανάρχαια εποχή. Η λατρεία των στητών λίθων είναι γνωστή στις ανατολικές θρησκείες. Ίσως είναι οι στητοί βράχοι στην τοποθεσία «Πέτρα του Ρωμιού» που έδωσαν αφορμή να δημιουργηθεί ο μύθος ότι γεννήθηκε εκεί η Αφροδίτη.
    Είναι αυτή η μυστηριώδη κωνική πέτρα που βρέθηκε κοντά στο ιερό και εκτίθεται σε μια αίθουσα του μουσείου των Κουκλιών, με την διαφορά ότι είναι μαύρη ενώ οι αρχαίοι την περιέγραφαν σαν άσπρη. Ίσως ήταν ασπρισμένη και στολισμένη. Έμεινε στο ιερό ως τη Ρωμαϊκή εποχή, στημένη στο μεσαίο μέρος ενός τριμερούς ανοικτού κτιρίου. Στο χώρο του ιερού βρισκόταν ο βωμός της θεάς, φημισμένος κιόλας στην εποχή του Ομήρου σαν βωμός θυμιατισμένος. Λέγεται ότι, σαν από θαύμα ο βωμός της θεάς δεν βρεχόταν ποτέ από τη βροχή.
    Υπήρχαν επίσης κολώνες αναθηματικές, με σύμβολα σαν τα κέρατα του ταύρου, και στήλες σε σχήμα δέντρου ζωής. Θα υπήρχαν και διάφορα κτίρια για τις ανάγκες του ιερού, όπου ζούσαν ίσως η ιέρεια της θεάς με τις ιερόδουλες της.
    Είναι πιθανόν ότι υπήρχε ένας ιερός κήπος από τον οποίο έχει πάρει το όνομά του το χωριό της Γεροσκήπου. Πρέπει να φανταστούμε ίσως ένα μέρος του ιερού σαν ένα κήπο με δένδρα και θάμνους σαν την μυρσίνη, αφιερωμένα στην Αφροδίτη, όπου πετούσαν πουλιά σαν τα περιστέρια που ήταν τα αγαπημένα πουλιά της. Παραστάσεις πάνω σε αγγεία μας δείχνουν ιερόδουλες ανάμεσα σε θάμνους, άνθη και πουλιά.
    Η θεά λατρευόταν ως εξής: ένας ιερέας διεύθυνε τις τελετές . Σαν πρώτος ιερέας αναφέρεται ο μυθικός Κινύρας. Οι απόγονοι του συνέχισαν να είναι ιερείς και θάβονταν στο ιερό της θεάς. Ξέρουμε επίσης ότι οι βασιλιάδες της Πάφου, ήταν και ταυτόχρονα ιερείς.
    Ίσως αυτοί οι ιερείς τελούσαν τον «ιερό γάμο», όπως γινόταν στις ανατολικές θρησκείες προς τιμή της Αστάρτης. Δηλαδή μια μέρα του χρόνου ο ιερέας τελούσε ένα γάμο με την ιέρεια ώστε να εξασφαλίζει για τον ερχόμενο χρόνο άφθονη γονιμότητα της γης και των ανθρώπων.
    Θα υπήρχε και μια ιέρεια της θεάς που ζούσε ίσως στο ιερό. Μπορούμε να σχηματίσουμε μια ιδέα από την εμφάνισή της, από τερρακότες της Αρχαϊκής εποχής, που παρουσιάζουν μια γυναίκα, πλούσια στολισμένη. Είναι η θεά που αντιπροσωπεύεται από την ιέρεια της.
    Η λατρεία της Αφροδίτης ήταν ιδιαίτερα λαμπρή και φημισμένη στην αρχαϊκή εποχή. Θρησκευτικές τελετές είναι ζωγραφισμένες με πολλές λεπτομέρειες πάνω σε αμφορείς, οινοχόες και μπρούνζινα αγγεία.
    Για τις προσφορές στην Αφροδίτη έχουμε πληροφορίες από αρχαίους συγγραφείς. Φαίνεται ότι οι προσφορές από μύρα ευωδιασμένα, καπνό λιβανωτό ή βάλσαμο, ήταν ευπρόσδεκτες. Οι πιστοί έφερναν επίσης πίττες από αλεύρι και λάδι και έκαμναν σπονδές από μέλι. Πρόσφεραν κλαδιά από δένδρα ευάρεστα στην θεά, όπως η μυρσίνη και άνθη, ανεμώνες και τριαντάφυλλα, διότι βλάστησαν από το αίμα του Άδωνη και τα δάκρυα της Αφροδίτης.
    Όσον αφορά τις θυσίες ζώων, δεν συμφωνούν όλες οι πληροφορίες. Μερικοί λένε ότι ο βωμός της θεάς δεν βρεχόταν με αίμα. Μερικοί υποστήριζαν ότι δεν θυσιάστηκε ποτέ χοίρος στην Αφροδίτη, διότι τους σιχαινόταν, αφού σκοτώθηκε ο Άδωνης από αγριόχοιρο. Άλλοι επέμεναν ότι θυσίαζαν και χοίρους στη θεά. Οι πιστοί αφιέρωναν τερρακότες που παρουσίαζαν λάτρεις ή τη θεά την ίδια, είτε στη μορφή αξιοπρεπούς γυναίκας πλούσια ντυμένης, είτε σε μορφή γυμνής Αστάρτης. Άλλοι αφιέρωναν στήλες με επιγραφές, αγάλματα, πολύτιμα δώρα, χρυσάφι. Ξέρουμε ότι το ιερό της Αφροδίτης ήταν πολύ πλούσιο. Οι ρωμαίοι πήραν πολλούς από τους θησαυρούς του στην Ρώμη.
    Οι Πτολεμαίοι και οι Ρωμαίοι, για να δώσουν ιδιαίτερη αίγλη στο ιερό, προσπάθησαν να εισαγάγουν την λατρεία των αυτοκρατόρων και άλλων θεών. Τα νομίσματα της εποχής δείχνουν το ιερό με την κωνική πέτρα ακόμη στην θέση της.
    Κάθε χρόνο, άντρες και γυναίκες από όλη την Κύπρο διοργάνωναν αγώνες μουσικούς, θεατρικούς, ποιητικούς και αθλητικούς, από το λιμάνι της Νέας Πάφου ως την Παλαίπαφο. Η θεά λατρεύτηκε για πολλούς αιώνες στην Παλαίπαφο, διότι γνώριζαν οι άνθρωποι ότι είχε τεράστια δύναμη και ότι έδινε ζωή και χαρές, αλλά ότι μπορούσε να είναι και μοχθηρή εάν δεν την σεβόντουσαν.
    Η λατρεία της θεάς έχασε την αίγλη της με την άνοδο του Χριστιανισμού. Από τον 2ον αιώνα μ.χ. άρχισαν να εγκαταλείπουν τους βωμούς της θεάς. Οι μεγάλοι σεισμοί του 4ου αιώνα μ.χ. κατέστρεψαν το ιερό. Με το οικοδομικό υλικό των ειδωλολατρικών κτιρίων, έκτισαν μεγαλοπρεπείς βασιλικές.
    Ήταν το τέλος μιας μεγάλης λατρείας του αρχαίου κόσμου.












    πηγη: kouklia.org.cy
    ?
    Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...

  10. Παλιό Μέλος Το avatar του χρήστη melita
    Εγγραφή
    06-05-2009
    Περιοχή
    πάνω σε ενα σύννεφο...
    Μηνύματα
    1.043
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 125 μηνύματα

    σε 97 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    Λουτρά Αφροδίτης

    Ένα μοναδικής ομορφιάς ειδυλλιακό τοπίο αναδύεται στην ανατολική πλαγιά του Ακάμα, στο σημείο που καταλήγει η στενή πεδιάδα της Χρυσοχούς και αρχίζουν οι απότομοι βράχοι της χερσονήσου. Μ’ άλλα λόγια τα Λουτρά προβάλλουν περί τα τέσσερα χιλιόμετρα βορειονατολικά του Νέου Χωριού. Στα Λουτρά της Αφροδίτης, όπως άλλωστε προδίδει και το όνομά τους, λουζόταν η «σημαντικότερη θεά των αρχαίων Κυπρίων», η θεά του Έρωτα, η Αφροδίτη.
    Ένα πλακόστρωτο μονοπάτι οδηγεί σ’ έναν κατακόρυφο βράχο, από τις σχισμές του οποίου ρέει δροσερό και καθαρό νερό. Μέσω ενός αυλακιού το νερό της λίμνης χύνεται στην θάλασσα. Ο βράχος που καλύπτει τη λίμνη σχηματίζει μια σπηλιά καλυμμένη με πυκνή βλάστηση, γεγονός που καθιστά την πηγή και την λίμνη ως «μόνιμα σκιερές». Σαφέστερα, «φυτρώνουν ολόγυρα πλατάνια αγριοσυκιές, ελιές, χαρουπιές, σχίνοι θυμάρι». Κατά τους ανοιξιάτικους μήνες, το τοπίο καθίσταται ακόμη πιο μαγευτικό με τα μοναδικής ομορφιάς αγριολούλουδα, όπως τα κυκλάμινα, τους λαζάρους, τις ανεμώνες, τις ξισταριές και τους ασπαλάθους.
    Είναι πράγματι ένα υπέροχο θέαμα, ένα μεγαλούργημα της φύσης ντυμένο με τα ομορφότερα χρώματά της. Αναβλύζοντας το καθάριο νερό δημιουργεί πλανεύτρες μελωδίες, όπως όταν πέφτει «η απαλή βροχή σε λίμνη». Δεν είναι τυχαίο πως οι αρχαίοι Έλληνες επέλεξαν το συγκεκριμένο τοπίο για Λουτρά της ομορφότερης θεάς.
    Η «άγρια μεγαλοπρέπεια» του τοπίου προσελκύει τα κολακευτικά σχόλια μιας σειράς περιηγητών, ήδη από τον 4ο αιώνα. Ο Κλαυδιανός, ένας ποιητής της αρχαότητας, χαρακτηρίζει το τοπίο ως το «βασίλειο της Αφροδίτης». Ο ίδιος αναφέρει δυο πηγές, «εκ των οποίων η μια σμίγει το νερό της με μέλι και η άλλη με φαρμάκι». Και συνεχίζει, γράφοντας πως απ’ αυτές οπλίζει ο ΄Ερως τα βέλη του, γ’ αυτό άλλωστε οι βολές του είναι άλλοτε πικρές και άλλοτε γλυκειές. Ο Κλαυδιανός πλέκει το μύθο των στίχων του εμπνευσμένος από το πανέμορφο τοπίο, το οποίο σίγουρα έχει υποστεί αρκετές αλλαγές.
    Ο Κλαυδιανός, προσθέτει πως ο Ήφαιστος, σύζυγος της θεάς, «με πολλή τέχνη περιέφραξε» το βασίλειο της. Η συγκεκριμένη περιγραφή παραπέμπει στην τοποθεσία των Λουτρών που χαρακτηρίζεται από μια «σχετική απομόνωση».
    Για τα Λουτρά της Αφροδίτης γράφει και ο «πρώτος Αθηναίος», ο οποίος σώζει το μύθο πως στα νερά του «λουζόταν η Αφροδίτη μετά που πλάγιαζε με το σύζυγο της, τον Ήφαιστο». Αυτός μάλιστα σημειώνει πως σ’ αυτά ανθίζει ένα φυτό με την ονομασία «λυχνίδα».
    Χωρίς αμφιβολία, τα Λουτρά της Αφροδίτης είναι ένα από τα σαγηνευτικότερα τοπία σ’ ολάκερο το νησί. Πλήθος επισκεπτών απολαμβάνουν καθημερινά το μοναδικό τοπίο και λούζονται στα δροσερά νερά της λατρευτής «Παφίας» θεάς.













    Πηγές:

    Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια, τ. 3 και 10
    neochorio.org
    ?
    Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...

  11. Παλιό Μέλος Το avatar του χρήστη melita
    Εγγραφή
    06-05-2009
    Περιοχή
    πάνω σε ενα σύννεφο...
    Μηνύματα
    1.043
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 125 μηνύματα

    σε 97 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    Baths of Aphrodite

    πηγη: polischrysochous.net



    ?
    Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...

  12. Το πιο κάτω μέλος του φόρουμ λέει ότι του αρέσει η ανάρτηση του μέλους melita

    juniper (12-11-13)

  13. Παλιό Μέλος Το avatar του χρήστη melita
    Εγγραφή
    06-05-2009
    Περιοχή
    πάνω σε ενα σύννεφο...
    Μηνύματα
    1.043
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    0
    Του άρεσαν 125 μηνύματα

    σε 97 αναρτήσεις

    Προεπιλογή

    Λουκρήτιος - Ύμνος στην Αφροδίτη
    (από το βιβλίο του De Rerum Natura)




    Μητέρα της γενιάς του Αινεία, θεών και ανθρώπων ηδονή, πάνσεπτη Αφροδίτη, κάτω από το θόλο του ουρανού όπου γλιστρούνε τ' άστρα εσύ δίνεις ζωή στη θάλασσα που πλέουν τα καράβια και στην καρπερή τη γη, χάρη σ' εσένα κάθε πλάσμα ζωντανό γεννιέται κι αντικρίζει το φως του ήλιου· μόλις φανείς εσύ, θεά, σκορπίζονται οι άνεμοι και τ' ουρανού τα νέφη, με τ' άγγιγμα σου η τεχνήτρα γη βγάζει τα ευωδιαστά λουλούδια, για σένα χαμογελούν τα πέλαγα και λάμπει γαληνεμένος ο ουρανός, στο φως πλημμυρισμένος. Σαν προβάλει ανοιξιάτικη η μέρα και λεύτερη πια φυσήξει η ζωογόνα αύρα του Ζέφυρου, εσένα πρώτα, θεά, υμνούνε τα πουλιά και διαλαλούν τον ερχομό σου, ανάστατα από τη δύναμή σου.
    Τότε σκιρτούν τ' άγρια κοπάδια πέρα στα καταπράσινα λιβάδια και διαβαίνουν ποτάμια ορμητικά· αιχμάλωτα της σαγήνης σου σ' ακολουθούν όλα με πόθο, όπου κι όπως εσύ κινάς να τα οδηγήσεις. Στα πέλαγα και στα βουνά, στα ορμητικά ποτάμια, στις φυλλωσιές όπου φωλιάζουν τα πουλιά και στους χλοερούς τους κάμπους, εσύ ανάβεις στα στήθη όλων τον γλυκό έρωτα κι όλα τα όντα κάνεις να ποθούν να διαιωνίσουν τη γενιά τους. Κι αφού μόνη εσύ ορίζεις τη φύση των όντων και χωρίς εσένα τίποτε δεν έρχεται ν' αναδυθεί στις όχθες του θεϊκού φωτός και τίποτε πρόσχαρο και θελκτικό δε γεννιέται, εσένα λοιπόν ποθώ να έχω σύντροφό μου στη γραφή των στίχων που βάλθηκα να συνθέσω για τη Φύση των Πραγμάτων, για χάρη του Μεμμιάδη μας, που εσύ, θεά, ευδόκησες να τον προικίσεις με όλες τις χάρες, για να ξεχωρίζει στους αιώνες.
    Δώσε θεά στα λόγια μου αιώνια ομορφιά και κάνε να καταλαγιάσουν τα άγρια έργα του πολέμου στα πέλαγα και σ' όλες τις στεριές. Γιατί μόνο εσύ μπορείς να δώσεις στους θνητούς χαρά με μια γαλήνια ειρήνη, αφού ο Άρης, ο άρχοντας των όπλων, που ορίζει τα άγρια έργα του πολέμου, στην αγκαλιά σου βυθίζεται κάθε τόσο νικημένος απ' την αγιάτρευτη πληγή του έρωτα, σ' εσένα το βλέμμα του υψώνει και παραδομένος σε θωρεί γέρνοντας πίσω τον όμορφο λαιμό του· μ' έρωτα τρέφει τ' αχόρταγά του μάτια κι από τα χείλη σου κρέμεται η ανάσα του. Γείρε θεά, κι όπως πλαγιάζει σκέπασ' τον με το ιερό κορμί σου, κι άφησ' από τα χείλη σου να βγουν γλυκά λογάκια και ζήτα, τρισένδοξη εσύ, ειρήνη αδιατάραχτη για τους Ρωμαίους. Γιατί σ' αυτούς τους χαλεπούς για την πατρίδα χρόνους, ούτε εγώ μπορώ με αμέριμνο νου στο έργο μου ν' αφοσιωθώ, ούτε ο ξακουστός γόνος των Μέμμιων, σε τέτοιες συνθήκες να λείψει από τη δράση για το κοινό καλό.











    πηγη: hellenicpantheon.gr
    ?
    Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...

  14. Νεραϊδομαμά Το avatar του χρήστη ΝΕΡΑΙΔΟΚΛΕΦΤΡΑ
    Εγγραφή
    25-01-2009
    Περιοχή
    Δάσος!!!!
    Μηνύματα
    1.143
    Μου αρέσει η ανάρτηση
    139
    Του άρεσαν 676 μηνύματα

    σε 265 αναρτήσεις

    Προεπιλογή Ο Άτλας στη Ελληνική μυθολογία

    Οι πρόγονοι του Άτλαντα

    Ο Άτλας ήταν μυθολογικός γίγαντας, γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της ωκεανίδας Κλυμένης, με αδερφούς τον Προμηθέα, τον Επιμηθέα και το Μενοίτιο, σύμφωνα με τη "Θεογονία" του Ησίοδου. Ο Ησίοδος όμως αναφέρει και την εκδοχή ότι ίσως ο Ιαπετός να γέννησε τον Άτλαντα με την Ασία, κόρη του ωκεανού και της Τιθύος.
    Από τον Ησίοδο επίσης μαθαίνουμε ότι ο Άτλαντας έζησε στη χρυσή εποχή η οποία ήταν η πρώτη από τις πέντε ανθρώπινες γενιές (χρυσή, αργυρή ή ασημένια, χάλκινη, ηρωική και σιδερένια.). Ο Ησίοδος ζούσε στη τελευταία.
    Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς, όμως έχουν άλλες απόψεις για τους γονείς του Άτλαντα. Ο Απολλόδωρος γράφει πως μητέρα του Άτλαντα ήταν η ωκεανίδα Ασία και πατέρας του ο Ποσειδώνας. Ο Υγίνος θέλει μητέρα του τη Γαία και πατέρα του κάποιο θεό. Ενώ ο Πλίνιος γράφει (στη Nat.Hist.VII 203) ότι μητέρα του ήταν η Λιβύη και πατέρας του ο Αιθήρ. Ο Πλάτων αναφέρει ότι ο Άτλαντας που στέφθηκε κεντρικός βασιλιάς της Ατλαντίδας, ήταν υιός του Ποσειδώνα και της Κλειτώς.
    Οι απόγονοι του Άτλαντα

    Αν ανατρέξουμε επίσης στις μυθιστορίες για τις θυγατέρες του Άτλαντα, τις Πλειάδες, θα δούμε πως και γι' αυτές γίνεται σύγχυση. Η επικρατέστερη άποψη είναι πως Πλειάδες λέγονται οι επτά θυγατέρες του Άτλαντα που τις γέννησε με την Πλειώνη. Αυτές είναι η Μαία, η Ηλέκτρα, η Ταϋγέτη, η Αλκυόνη, η Αστερόπη, η Κελαινώ και η Μερόπη. Για χάρη τους ο Άτλαντας έδωσε και σ΄ένα αστερισμό το όνομα Πλειάδες, και χωριστά σε κάθε αστέρι το όνομα μιας κόρης του.
    Τις Πλειάδες πολλοί συγγραφείς τις αναφέρουν και ως Ατλαντίδες ή Εσπερίδες ή Ωκεανίδες όλες θυγατέρες του Άτλαντα. Ο Απολλόδωρος όμως γράφει πως Εσπερίδες ονομαζόντουσαν και η Αίγλη η Ερύθεια, η Αρέθουσα, η Εστία και η Εσπέρα και αυτές θυγατέρες του Άτλαντα. Αυτές λεει ο Ησίοδος ήταν κόρες του Άτλαντα αλλά τις γέννησε με τη Νύχτα ή τη Θέμιδα ή τη Κητώ. Επίσης σαν θυγατέρα του Άτλαντα αναφέρεται και η Καλυψώ, που ήθελε για πάντα μαζί της τον Οδυσσέα.
    Και ο Υας και οι αδερφές του Υάδες λένε ήταν τέκνα του Άτλαντα.
    Για τις θυγατέρες του τις επτά Πλειάδες πίστευαν πως είχαν ζευγαρωθεί με μεγάλους "θεούς" (διάβαζε: Αρχηγούς) και είχαν φέρει στο κόσμο θεούς και γενάρχες. "Μιγείσας τοις επιφανεστάτοις ήρωσι και θεοίς, αρχηγούς καταστήνει του πλείστου γένους των ανθρώπων" λεει ο Διόδωρος Σικελιώτης (ΙΙΙ,60) γι' αυτές.
    Η Μαία γέννησε με τον Δία τον Ερμή, που αργότερα θεοποιήθηκε, η Ηλέκτρα ενώθηκε με το Δία και γέννησε το Δάρδανο, ο οποίος ήταν γενάρχης των Τρώων. Η πλειάδα Ταϋγέτη είδε κι' αυτή στον ύπνο της το Δία (!) και σε εννέα μήνες γέννησε τον Λακεδαίμονα. Τα ονόματά τους δόθηκαν στο βουνό Ταύγετος και στη χώρα της Λακεδαιμόνιας, όπου υπήρχε και "άντρο", κατά μια παράδοση, του Άτλαντα.
    Η Κελαινώ, αν και ήταν ερωμένη του Προμηθέα, γέννησε με τον Ποσειδώνα το Λύκο, ο οποίος ήταν γενάρχης των Αρκάδων. Και μάλιστα λένε οι γραφές ότι ο Ποσειδώνας την έστειλε να γεννήσει το παιδί τους κρυφά στο νησί των μακάρων (ή Ηλύσια πεδία) που βρισκόταν στα πέρατα της γης, δυτικά, κοντά στον Ωκεανό.
    Η Ηλέκτρα, συνδέθηκε με την ιστορία της νήσου Σαμοθράκη, που οναμαζόταν από τους αρχαίους "νήσος Ηλέκτρης Ατλαντίδας", όπως μας λεει ο Απολλώνιος Ρόδιος και άλλοι. Εκεί η Ηλέκτρα γέννησε με τον Δία, τον Δάρδανο, τον Ιασίωνα και την Αρμονία. Αυτοί, λεει η παράδοση έζησαν στα χρόνια του κατακλυσμού, όπως και η Ηλέκτρα. Και μάλιστα έλεγαν ότι ο Δάρδανος, μετά τον κατακλυσμό είχε περάσει με σχεδία από τη Σαμοθράκη στη Τρωάδα και εκεί είχε ιδρύσει το βασίλειο του. Η Ηλέκτρα αργότερα γέννησε και τον Ημαθίωνα που έγινε βασιλιάς της Σαμοθράκης και τον ακολουθούσαν, όπως έλεγαν, στρατιώτες όμοιοι με γίγαντες
    Ιστορική ανάλυση - Ξεκαθάρισμα ιστορικών γεγονότων από τους μύθους για τον Άτλαντα

    Όλη αυτή η σύγχυση για τη καταγωγή του Άτλαντα, που παρατηρείται στην αρχαία Ελληνική μυθολογία, οφείλεται στο γεγονός ότι ήρωες, βασιλιάδες και τοπάρχες με το όνομα Άτλας υπήρχαν πολλοί. Αν μελετήσουμε ιδιαίτερα, τα διάφορα περιστατικά, τις παραδόσεις , τους θρύλους ή τις ιστορίες αυτών των γεναρχών που θεωρούνται γονείς του ενός και του αυτού Άτλαντα, θα δούμε ότι απέχουν αιώνες ανάμεσά τους. Αλλά και οι δραστηριότητες του ίδιου του παιδιού τους, του Άτλαντα, αν εξεταστούν χωριστά θα διαπιστώσουμε επίσης πως απέχουν χρονικά μεταξύ τους.
    Απ' όλες αυτές τις Ελληνικές μυθιστορίες (ιστορίες κατά τον Στράβωνα) για την προσωπικότητα του Τιτάνα Άτλαντα και των θυγατέρων του, προκύπτει, πως υπήρχαν εκείνα τα χρόνια πολλοί αξιωματούχοι της Ατλαντίδας, σε πολλές περιοχές της γης, όπου αυτή υπήρχε, που έφεραν το όνομα Άτλας. Έτσι εξηγείται το γεγονός πως ο Άτλαντας παρουσιάζεται σαν τέκνο πολλών γονιών διαφόρων χρονικών περιόδων και σαν γεννήτορας πολλών θυγατέρων, διαφόρων εποχών επίσης.
    Ένα συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε είναι πως τρεις ήταν οι κεντρικοί αρχηγέτες της γενιάς ή της φυλής των Ατλάντων:

    Ο πρώτος ήταν ο Τιτάνας Άτλαντας του Ιαπετού και της Κλυμένης, που πήρε μέρος και διακρίθηκε στις Τιτανομαχίες και τις Γιγαντομαχίες και τιμωρήθηκε από το Δία, μετά την ήττα των Τιτάνων, όπως αναφέρει ο Ησίοδος. Ο Άτλαντας ο Α' έγινε αρχηγός των Τιτάνων και υπήρξε γενάρχης πολλών απογόνων οι οποίοι απ' αυτόν ονομάστηκαν Άτλαντες. Ήταν και σοφός αστρονόμος, κατά τον Ησίοδο. Ο Άτλαντας ο Α' με τη μία γυναίκα του Ωκεανίδα Πλειόνη γέννησε επτά πανέμορφες θυγατέρες, τις γνωστές με το όνομα Πλειάδες ή Ατλαντίδες, όπως παραπάνω αναφέρω. Οι Ατλαντίδες αυτές συγχέονται με τις θυγατέρες του τρίτου Άτλαντα, Εσπερίδες
    Ο δεύτερος Άτλας ήταν ο υιός του Τιτάνα Ιαπετού και της Ασίας και ο οποίος δεν είχε τη δραστηριότητα ή την αίγλη του πρώτου και ταυτίστηκε με εκείνον.
    Ο τρίτος Άτλαντας ήταν ο υιός του Ποσειδώνα και της Κλειτώς, που ο πατέρας του τον έκανε, αφού πρώτα πήρε το βασίλειο του Ατλαντικού ωκεανού, σαν πρωτότοκο υιό του, τον κεντρικό βασιλιά των βασιλιάδων της Ατλαντίδας. Αυτός που ήταν πανίσχυρος ηγέτης και σοφός αστρονόμος, όπως και ο Άτλαντας ο Α΄, επισκίασε τους άλλους δύο, με τη δραστηριότητα και τη φήμη του. Στις σπουδαιότερες αρχαίες πόλεις υπήρχαν αγάλματα του Άτλαντα που υποβαστάζει την υδρόγειο σφαίρα. Αυτό συμβολίζει την δύναμη και την εξουσία του Άτλαντα σαν κοσμοκράτορα και βασιλιά και τις αστρονομικές του γνώσεις. Δεν θυμίζει καθόλου τιμωρία ότι δηλ. δήθεν τιμωρήθηκε από το Δία να σηκώνει τον ουρανό. Ο συμβολισμός αυτός προφανώς αναφέρεται για τον γιο του Ποσειδώνα. Εδώ μάλλον, στο μύθο, υπήρξε σύγχυση με τον Άτλαντα τον Α', στη "Θεογονία". Επίσης σημαίνει και κάτι άλλο, πως οι άνθρωποι γνώριζαν από τα προϊστορικά χρόνια ότι η γη είναι σφαιρική και ο ουρανός "ουράνιος θόλος".
    Θυγατέρες του ήταν μάλλον οι Εσπερίδες που φύλαγαν με το δράκοντα τα "χρυσά μήλα των Εσπερίδων". Λεω μάλλον γιατί υπάρχει σύγχυση με τις Πλειάδες, τις θυγατέρες του άλλου Άτλαντα. Στα γραπτά κείμενα των αρχαίων ως Εσπερίδες, που φύλαγαν τον "κήπο των Εσπερίδων" μνημονεύονται:
    η Αίγλη, η Εσπερέθουσα ή Αρέθουσα (που ήταν γοργίδα ή γοργόνα), η Ερύθεια (υπήρχε και νησί έξω από τις Ηράκλειες Στήλες με το όνομά της), η Εστία και η Εσπερία (βλ.Απολλόδωρου Βιβλιοθήκη ΙΙ 114)
    Αλλά η μυθολογία αναφέρει και άλλους Άτλαντες , της Λιβύης, της Αρκαδίας και των Αζτέκων - Μάγιας. Αυτοί φαίνεται πως ήταν τοπικοί αρχηγέτες, τοποτηρητές της Ατλαντίδας, ή μεταγενέστεροι ήρωες, απόγονοι των Τιτάνων - ΑτλάντωνΑλλά και για τις κόρες του Άτλαντα υπάρχουν πολλοί μύθοι ότι ζευγαρώθηκαν με "θεούς" και γέννησαν πολλούς ήρωες, αρχηγούς, γενάρχες, ακόμη και άλλους "θεούς". Π.χ. η Κελαινώ ζευγάρωσε με το Ποσειδώνα, στην Αρκαδία, και την εποχή που θα γεννούσε τον Λύκο (θεωρείται γενάρχης των Αρκάδων), εστάλη από τον Ποσειδώνα κρυφά στο νησί των μακάρων που βρισκόταν στα πέρατα της γης, δυτικά, κοντά στον Ωκεανό.
    Αλλά ποιο ήταν αυτό το νησί των Μακάρων στο οποίο πίστευαν οι αρχαίοι και βρισκόταν στα δυτικά της γης στον ωκεανό; Ήταν ακριβώς η Ατλαντίδα, που βρισκόταν προς τα δυτικά (για την Ελλάδα), στον Ατλαντικό ωκεανό!
    Στους μύθους αυτούς για τον Ατλαντα που διατηρούνταν στους αρχαίους Έλληνες, βλέπουμε καθαρά ότι οι γενάρχες και οι ιδρυτές μερικών πανάρχαιων Ελληνικών πόλεων ήταν Ατλαντικής προέλευσης.
    ?
    Κάνε με ΑΘΑΝΑΤΗ με ένα ΦΙΛΙ ΣΟΥ μόνο !!!!

Σελίδα 1 από 3 123 ΤελευταίαΤελευταία

Πληροφορίες για το θέμα

Users Browsing this Thread

Υπάρχουν αυτή τη στιγμή 1 χρήστες.(0 μέλη και 1 επισκέπτες)

Παρόμοια Θέματα

  1. ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ
    By ΝΕΡΑΙΔΟΚΛΕΦΤΡΑ in forum Μύθοι και παραδόσεις για Νεράιδες από τον υπόλοιπο κόσμο
    Απαντήσεις: 1
    Τελευταίο Μήνυμα: 03-03-10, 18:25
  2. Μυθοι και θρυλοι του Χελμου
    By melita in forum Μύθοι και παραδόσεις από την Ελλάδα για νεράιδες και ξωτικά
    Απαντήσεις: 0
    Τελευταίο Μήνυμα: 07-11-09, 13:00

Δικαιώματα - Επιλογές

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •  
  • BB code is σε λειτουργία
  • Τα Smilies είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
  • [VIDEO] ο κωδικός είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας